2296 resultaten.
harde wind
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
975 vliegende vissen gaan
zij over de brug de polder in, alleen
tegen wind, ik ben jaloers, kerdju
zie de jonge twijgen zweten aan
de sleedoorn, het gras ligt al plat
tegen den dijk, nog onbevlekt alleen
scheert een aardhommel langs mij
die mooie meiden gaan op in akkers
waar de wintergerst nog toekijkt
en de wind kuist waar hij wil zijn,
kust…
Er was eens
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
565 de wind streelde een liefdes melodie
de zon straalde hoopvol
harten vatten vlam
wijl ogen in een eerste ontmoeten
elkaar kusten
verlegen de glimlach
eerst aarzelend de tred
vastberaden verder
de handen ineen
een bruidsluier
de ringen
een belofte voor levenlang
kindergeluk
ontsproten in haar schoot
houden van
in geborgenheid en warmte…
COTTAGE ROSE
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
565 Schelfzeevitrage
Pas in de avond
Zal het glazen pad
In golvend kant verdwijnen
Geniet ze van het tikken
Van haar Engelse staande
Deelt gul de decanteerkaraf
Met de doden op het bijzettafeltje
Naast haar Chesterfield
Levendiger dan ooit
Kijkt ingelijste vergrijzing haar aan
Worden talloze herinneringen opgehaald
Als het bedtijd is
Kust…
Mijn dochter
gedicht
2.7 met 36 stemmen
13.978 Kees)
mijn dochter hupt op haar skippy door de tuin
voedert de eendjes en de beesten in het hertenkamp
alsof zij alles in de hand
mijn dochter zegt: papa, maak je geen zorgen
spoken bestaan niet noch heksen niet noch tovenaars
en morgen breekt een nieuwe dag weer aan
mijn dochter wenst me welterusten
in het donker, kust me op mijn wangen…
Naar boven zien
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
725 Donkere wolken glijden stil voorbij
eventjes na het middernachtelijk uur
Ik zie omhoog want de kust lijkt vrij
uit te gaan zien naar het hemels vuur
Wolken beloven in ’t nachtelijk ontij
dat de hemel zich binnenkort ontsluit
Ik sta even stil bij onze maatschappij
en hoor van verre ‘t troostend geluid
Donkere wolken boven dit tranendal
als…
De zee / verlangen
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
674 Groot is mijn verlangen
naar je grote grijze stroom, die
losbandig over continenten zwalkt
kolkend naar ongekende diepte
en daar leven ontsluiert ongekend,
je kust de zanderige stranden
die besmeurd zijn achtergelaten
spoelt ze schoon, zodat
ze ongerept kunnen ontwaken,
en telkens weer ben je daar
in je onmeetbare eindeloosheid.…
- Ochtendlicht -
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
595 kuste het ochtendlicht, de zoute slikgronden
de vloedbossen en de herinneringen
die wijselijk boven het dichte bladerendak uitstaken
aan het einde van het bos,
aan het einde van het Griekse latijn
schijnt liefde gereserveerd
en ongehinderd op alle bladeren,
en herinnert de romantiek mij aan jouw aanwezigheid
de dichte kruinen van het woud…
VERDWAALD
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.417 stellig blij dat ik je vind
Ik woon aan een stille weg
waar die hoge bomen staan
En voor ons huis is een heg
met gemene prikkels eraan
Kom zei ik geef mij je hand
dan zoeken we gauw je huis
Je ma, in radeloze toestand
is absoluut wanhopig thuis
Samen lukte het daarna vlug
haar mamma weer te vinden
Die weende, ik heb jou terug
en ze kuste…
Kraaienogen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.213 '
Ik droomde dat mijn geliefde bloemen
neerlegde op mijn graf, dat ze huilde
en wanhopig begon te graven, de kist
met een bijl opensloeg, mijn dode gelaat
zag en mij kuste. 'Vergeef me!' schreeuwde.
Droom dood. Ikzelf fiets in de lentezon
langs haar woning, waarin ze nog niet is
teruggekeerd.…
Veerkracht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
634 We blijken tijdelijke versierselen
op het pad van de tijden
elke streling van ijle luchten
iedere zucht, zelfs van verlichting
beroert en beweegt ons
Het verblijf tegen de steeds
wazige achtergrond
is een sobere ankerplaats
een lichte trilling slaat ons op drift
elke dag een gevaarvolle kust
zonder markering
Voor even een sieraad…
Herfstwind
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
626 fel de bomenkruinen
met mijn machtig krachtenspel
blaas heel hoog van de toren
na die slappe zomertijd
voel me eindelijk herboren
na dat zuchten en wat briesen
het is de herfst die mij verblijdt
Laat de regens maar gauw komen
wolken schud ik uit hun rust
bladeren blaas ik van de bomen
hoge schuimgekopte golven
razen razend naar de kust…
Gecultiveerde parels
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
532 Zij dingen naar de hand in een
volgende vallei en naar de verste
uithoeken van de zee, zich van
geen verandering bewust, zonder
aanstoot op gevaar van opkomend
tij, danst door het warme zand
dat streelt en haar wakker kust.…
a taste of honey
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 ik ben tot bitterheid geworden
en dwing mijn zelfspot tot een grimlach
die droevig naar je lippen droomt
vanavond heb ik
om de hunker
zitten drinken
en om de weemoed in je ogen
toen wij afscheld kusten
er was zoveel dat ik had willen zeggen
hoe oeverloos ik van je hield
en woorden die ik niet kon spreken
uit angst voor een ommuurde morgen…
nachtzee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
436 plooide die tot ruisende ogenblikken
geduldig uitlopend in dunne zomen
de zee kwam met diepe kalmte van overtolligheid
naar het strand toe lijden
geen teken werd in de nacht gegeven
dan het licht van de mast van het schip
geen vorm was diep genoeg om het geheel
te omvatten dan de donkere romp van de nacht
alleen golven schoven naar de kust…
Wilhelminalaan
netgedicht
5.0 met 13 stemmen
572 Ze kust hem op het voorhoofd,
‘’Dag lieve jongen, slaap zacht.’’…
NOORDZEE
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.134 Wie kust er zo driftig der duinen zand?
Wie klotst er zo blij, zo juichend aan 't strand?
Wie geeft er ons zout in het bloed,
En moed in het krachtig gemoed?
Hoezee! dat is de Noordzee!
Hoezee, dat is de Noordzee,
De zee van Nederland!
Wie omsluit in ene heilige band,
België, Nederland, old merry England?…
Pril geluk
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
489 Dit is de eerste nacht van ontmoeten
hier aan de kust van jouw weke mond
worden wij branding in wit en blauw
op dat ritme adem ik van jou
tot landing
Smaakte het zilte ooit zo zoet? En
spreken onze lippen zwaargewond?
Sussen deze poortwachters onze ziel?…
Eens had ik het
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
824 Zó, bid ook voor
morgen, dat de dag je kust;
dat je beter dan ik voor het echte
geluk bent toegerust.
Eens had ik het!
Tot dat zij zei;
'jij bent niet het ware geluk voor mij'.
Nu denk je nog dat jij altijd wint.
Dat het geluk jou immer goed is gezind.
Neem nu de kans en vindt eens uit,
óf dit echt is waartoe je besluit.…
Wachters
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 duren
dat stortregens
neerdalen en vogels tuimelen
in de mond van dolle hond met
schuimkoppen
rond de mond dan
verlangen we naar wachters op de muren
om te schuilen
tegen hun kloppend hart
als buiten licht en duisternis
elkaar bestrijden
angst zweet dat uitbreekt
in het wanhopige lichaam
uitgeblust komt tot rust
aan de zoete kust…
Weerwoord
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.370 Zijn stralen in de nacht kusten ons op het gezicht.
Ooit was er een merel, jubelend en muzikaal,
begroette hij de dageraad bij de eerste zonnestraal.
Doch de vlinders en de merels zij gingen alle heen.
De lucht werd wolkenzwaar waardoor de maan niet langer scheen.…
Kasteel te ver?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
419 Kom aan
mijn borst, spat als vuurwerk
in mijn hoofd uiteen, ook jouw
uur komt, al rol je weg, je kromt
je rug als een wolvenpak, je ziet
mij als een prooi, in eb en vloed,
brekend op de kust van niemandsland
als spotroep van aangespoelde schelpen die
op de tijdslijn het verleden laten horen.…
KLEVER EN KLEVERIN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
553 Een klevertje ontmoette eens een kleverin
ze was erg mooi; hij werd verliefd op haar
Hij vond, ze is voor mij dé prima vriendin
leven zonder haar, is nauwelijks denkbaar
Haar gevoelen leken even vol liefde te zijn
Ze meende, wat een schitterend exemplaar
Ja ze kusten ook urenlang in de maneschijn
dat kussen duurde zelfs langer dan een jaar…
Ouderling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 Het oud verdriet,
je draagt het jaren mee,
tot die stille rust
als voorbijtrekkende schim
je ziele kust.
Geen morgen meer
voor 't oud verdriet.
Jouw bank blijft leeg,
een hart gegrift in 't hout.
Er staat:
"Vergeet mij niet."…
Verse tranen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
469 en we dachten
dat er vrede zou komen
tijdens dit leven
maar de lieve vrede was
verder weg dan ooit
met steeds meer wapentuig
en onbevreesde vijanden
die telkens terugkwamen
om de liefde te saboteren
in de wereld die de weg kwijt was
zoveel ellende en verdriet
bij de horizon van vredesduiven
vroeg je mij om verse tranen
een nieuwe kust…
Zomer in zachte vlucht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
503 Zomerwind waait zacht
door de armen van de struik
vlinder blijft zweven
In de zomerbries
wuift de vlinderstruik zachtjes
vlinders komen thuis
Geur van paarse bloei
trekt een dans van vleugels aan
zon kust elk bezoek
Tijd lijkt stil te staan
bij de dans van paarse bloemen
en een vlindervlucht
Licht valt op de struik
tussen blad en…
Homerun
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
407 Een koning die meevaert
met tienduizend schepen
van Ithaca rond
de Peloponnesos
tot de kust van Paris
en Hector en Priamos
een sluwe reynaert
uit miriaden woorden
in hexameters
zesvoetige regels
als aartsleugenaer
tot leven gewekt -
waar Achilles de wrokkige
schier onoverwinnelijke
nochtans edelmoedige held,
de Thetiszoon en…
De einder en contouren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
399 Vormen glijden over stille lanen,
hun schaduw kust het witte veld.
Woorden vallen, zacht en teder,
dansen op de rand van wat nog telt.
De einder gloeit, maar voelt geen pijn,
reikt naar wat nooit worden kan.
Een sluier strekt zich over veld en man,
en dooft het goud van zonneschijn.…
Je bent
netgedicht
2.6 met 28 stemmen
509 Je bent het zachte licht dat mijn schaduwen kust,
het geluid van adem dat ik voel in mijn borst.
Je bent de ruimte tussen woorden, stil en groot,
waar ik durf te zijn zonder masker, zonder schroom.
Je bent de regen die mijn stormen zacht weghaalt.
Het geduld dat mijn hart in rust laat landen.…
Schermstof
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
387 Hij zit daar, gebogen,
vingers langs glazen kusten
waar geen golven meer slaan.
Zijn ogen zijn lampjes in de nacht,
zijn gedachten scrollen voorbij
van drama naar Dopa-Mine.
Een junk zonder naald,
een gebruiker zonder roes,
maar zijn fix is een feed
die nooit opdroogt.…
Niets liever…
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
103 Terwijl de zon de kist nog een keer kust
blijft zij in herinnering, altijd bestaan
donkere aarde neemt haar nu van ons over
het touw glijdt los, het zware werk is gedaan……