9585 resultaten.
Laat de natuur leven
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
665 Aarde ademt zacht
bomen fluisteren hun pijn
stilte spreekt in rust
De aarde voel ik ademen
onder mijn blote voeten, een trage hartslag,
een fluistering tussen wortels en mos. Alsof ze stilletjes vraagt
haar pijn te begrijpen - zonder woorden, alleen via het ruisen dat mijn ziel bereikt.…
Herdenken
netgedicht
4.0 met 60 stemmen
888 iedereen
die zijn eigen oorlog kent of gekend heeft
iedereen die zijn eigen oorlog nog vecht
waar ook ter wereld
in welke oorlog dan ook
het ene leed wordt niet minder
als het andere leed ook herdacht wordt
geen enkel leed verdwijnt door te zwijgen
maar we kunnen het leed wel met elkaar delen door stil te zijn
twee minuten stilte…
Verdwaald in de bibliotheek
netgedicht
2.2 met 31 stemmen
501 Hier in de stilte vermengen verleden
en toekomst zich moeiteloos. Elk woord dat ooit werd
geschreven, wacht geduldig op nieuwe ogen. Een pagina omslaan:
de wereld kantelt. Wat ver was, komt dichterbij; wat onmogelijk leek, krijgt vorm.…
Lentelicht
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
527 Bloesems dwarrelen
als vallende gedachten
in de ochtendlucht
De bloesems openen zich in
stil ochtendlicht, hun geur is pril, maar
draagt al het zuchtje van verdwijnen. Bloemblaadjes vallen
als ongezegde gedachten, de takken buigen terug naar hun kale oorsprong.
Langs de rivier glinstert het water
als bewegend glas, maar aan de rand kleven…
In het klamme metaal
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
489 Ze klemt een beetje,
zoals jij soms iets voor je houdt
tot het niet anders kan dan vallen.
Een kort, scharnierend zuchten —
het huis lijkt te ademen
op een vreemde plek.
En daar — op de mat —
een omhelzing in papier.
Vouwen vol handschrift,
vol adem tussen de regels.
Ik hurk,
raak het aan zoals je iets
aanraakt dat vanbinnen brandt…
Als een wolk alleen
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
401 Fonkelend en vrij stralen
ze als sterren, langs oevers waar tijdloze
stilte het water bewoont. Hun gouden rijen wiegen zacht
aan mij voorbij, in verstillende vreugde die spreekt, zonder woorden.…
Waar liefde stil ademt
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
679 Adem raakt adem
in zachte stilte samen
fluistert liefde
In de stilte tussen je adem en
de mijne voel ik het trillen van de wereld, zacht
en onzichtbaar, alsof elke aanraking een echo is van iets wat
nooit helemaal valt, maar blijft hangen — warm en breekbaar in mijn huid.…
avondstilte (2)
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
572 maakte een lange
wandeling rond het gehucht
met de stilte als
een torenvalk in de lucht
in de late lucht…
De stormen zijn voorbij
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
401 Toch komt doorheen de jaren steeds meer stilte
en leert dit hart een pelgrimslied.
Er was zoveel wat het ooit hevig wilde,
gelukkig bracht het leven 't niet!…
Wanneer woorden ademen
netgedicht
1.8 met 15 stemmen
752 Het is een ademtocht die ik zelf mag kiezen, een plek waar
ik intens mag voelen zonder uit te leggen waarom en stilte geen leegte hoeft te zijn.…
Het licht blijft langer hangen
netgedicht
2.3 met 17 stemmen
433 Licht blijft hangen nu
zachte stilte omarmt mij
hart zoekt eigen rust
Het lijkt of de avond
aarzelt net voor ze valt, en de lucht
kleurt langzaam, voorzichtig als een stille gedachte.
Alsof ik nu pas besef dat ik nog niet klaar ben, dat ik pas nu adem.…
In de stilte waar ik besta
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
562 Weleens verlang ik naar
iemand die zonder woorden begrijpt, die
weet dat stilte niet altijd doorbroken hoeft te worden. Tot die dag
wandel ik in mijn eigen gezelschap, warm en open, in de zachtheid van mijn eigen licht.…
De adem van de regen
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
388 Op het groene blad
druppelt zacht de regen neer
stilte draagt gewicht
Eerste druppel stroomt
rustig, bijna aarzelend uit de lucht.
Hij raakt een blad en blijft daar even liggen, alsof
hij twijfelt en verdwijnt daarna weer, alsof hij er nooit is geweest.
Daarna komen er meer,
ieder met een eigen ritme en zwaarte.…
Waar de stilte spreekt
hartenkreet
2.4 met 16 stemmen
634 Ze boog zich jarenlang
naar wat gepast leek, wiste zichzelf in
het verstikkende rumoer van wat 'hoort', maar in de stilte,
waar prikkels niet regeren, ontkiemt ze — puur, ongeslepen en onverbogen.…
Macht en stille kracht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
316 Zo zweeft zij hoog, een vuurschip in de nacht
verhuld in stilte, dreigend maar ook schoon
zij draagt de ziel van duister in haar kroon
een oerverhaal van macht en stille kracht.…
Stiltelicht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
237 ik voel een raakvlak met warrige geesten
misschien dat mijn verstandelijke vermogens
afgenomen zijn met de voortgang van tijd
het is te laat om opnieuw te beginnen
het laatste nieuws komt keihard binnen
wapens, oorlog, bloed, tranen en geweld
na zondag keert de wind weer om
de absurditeit van de buitenwereld
jij snakt naar een gezellige…
Windstil
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
215 Ik zie veel schippers gaan, en naar mij zwaaien
alleen voor mij vergeet de wind te waaien
....Er is geen zuchtje wind meer
....nergens wind meer
Ik lig maar in de haven, in de haven
en dobber dag na dag, ik dobber dagen
....er is geen zuchtje wind meer
....nergens wind meer
Mijn plannen heb ik opgeborgen, opgeborgen
als proviand voor onderweg…
Een leven zonder dromen
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
1.369 Daden vergeten fantasieën
over draken en fobieën
stilte beweegt in nieuwe stilte
sober in zichzelf gekeerd
gebroken zinnen
in starre gevoelens
een woord kan veel bereiken
nu het duister kijkt in leegte
van een afstandelijk hart
uit verdriet geboren muziek
hoor die rauwe melodie
waar kou ongrijpbaar is
woorden zijn geen daden
het…
Schaduw van het nu
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
476 Geen dag en geen nacht
alleen adem van natuur
het eeuwige nu
Wanneer stilte zich
uitstrekt over mijn gedachten, lijkt elke
seconde zich eindeloos te herhalen. De klok beweegt,
maar binnenin vertraagt alles, alsof het nu weigert verder te stromen.…
Tussen tijd en stilte
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
451 In stilte van momenten
vinden we volheid, een ruimte gevuld met alles wat niet te benoemen valt.
Tijd rekt zich uit, zich overgevend
aan het heden, een domein waarin kalmte de
zinnen temt. Woorden zijn echt niet nodig om helemaal te
begrijpen, daar afwezigheid van geluid ons precies schenkt wat we zoeken.…
Wanneer vleugels terugkeren
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
488 Vleugels keren zacht
naar het nest vol licht en rust
stilte draagt hen mee
Hun sierlijke vlucht opent
de weidse lucht als een adem, een boog
van wind, van ruimte, van verlangen, elk vloeiend
ritme een echo van vrijheid die zachtjes terugkeert naar zichzelf.…
Waar het wonder klein blijft
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
471 Roodborstje op tak
winterlucht houdt even stil
een klein wonder kijkt
De zilverwitte nevel van
een vroege decembermorgen sluipt
traag tussen de bomen en legt een dunne stilte
over alles heen — zo breekbaar dat ik bijna bang ben te ademen.…
Ergens hier ver vandaan
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
573 Elke golf tegen de rotsen echoot verlangen - stilte
bewaard als een schelp tegen het hart, tikkend op herinnering.
Ik wandel de grens van
zand en zee, waar de horizon ademt
als een dromer die weigert te ontwaken. De lucht
is te groot om vast te houden; elk kleurverloop trilt op mijn arm.…
De rust van heilige stilte
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
498 Gouden licht breekt stil
glans danst op eeuwenoud hout
zachte wierook zweeft
Even stilstaan bij wat
hier is, zonder uitleg te zoeken of
richting te geven, in een ruimte die mij niet aankijkt
maar wel ontvangt, waar stilte niet leeg is maar dragend aanwezig blijft.…
Coma
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
383 De stilte neemt het over
waar woorden hun recht verliezen.
Er was woede.
Er was afstand.
Maar nooit
de intentie
om je pijn te doen.
En toch blijft de vraag
zich herhalen
als adem tegen glas:
Dokter,
denk je dat hij het haalt?
Mijn gedachten ontsporen.
Wat ik gaf.
Wat ik liet liggen.…
In het Oog van de Storm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
369 De stilte is scherp, bijna tastbaar.
Ik laat mij dragen,
zoals water zich zonder verzet
naar de zee laat voeren.
Alles hier voelt veilig,
kleurloos en helder tegelijk.
Het geraas verstomt,
alsof de wereld haar adem inhoudt.
Maar aan de rand van deze stilte
beweegt al iets.…
Ik draag je in gedachten mee
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
707 Buiten raast de storm
binnen weef ik jouw stilte
veilig in mijn geest
De wereld dondert
soms te hard voorbij, een storm van
kleuren, geuren en geluid. Ik sluit mijn vermoeide
ogen om rust te vinden, terwijl je wezen zachtjes in mij landt.…
Wortels en vleugels - vier natuurhaiku’s
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
393 Wortels diep in rust
vleugels openen naar licht
stilte draagt mij zacht
Zacht rijst de zon op
adem van de aarde stroomt
vleugels vinden rust
Wind streelt mijn gezicht
bladeren fluisteren zacht
vrij, maar stevig staat
Hemel vol adem
wolkjes dansen in de zon
hart vindt thuis in lucht…
Geluk
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
333 Ik stap uit,
sluit de deur met een zware klap
en zak in de stilte als in een diep bed.
Het is niet weg.
Het is er nooit gekomen.…
Zelfbehoud
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
297 De blauwe vlam likt langs de pan.
Het vlees slaat zwart uit.
Roet trekt in de kamer.
De stem stopt niet.
Hij drukt op de schakelaar in de gang.
Een vonk.
Een droge knal.
Metaal zonder verbaal.
Hij kijkt naar de kapotte knop
alsof licht een kwestie van geduld is.
Alsof systemen zichzelf herstellen
wanneer je lang genoeg wacht.
Op de…