2333 resultaten.
Buiten de muren van het huis
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
448 gericht op de veiligheid
Van eigen pap, mam, en huis -
En nu zie ik je dansen
Op je eigen klompjes
Op het grijze zeil
Van je klaslokaal -
Op je hoofd een tuindershoed,
In je arm een mand met
Zelfgekweekte preien,
Voor de gelegenheid van
Papier en verf gemaakt;
En in je andere arm voer
Je het meisje van je dromen
Door het landschap…
daarna is alles gebleven
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
635 zij stond er vaak
koeien vulden het landschap
en in de verte lag de stilte, net achter
de oude gracht
een kauw schreeuwde rauw
naar het schemerend boerenland
het deed haar beven
het voelde als sterven
moeizaam draaide ze zich om
stak de lampen aan
en in het licht
om haar heen kwamen zij:
de dreigingen, het verwijten
zijn vlugge…
Herfstverhalend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Hollende landspatjes
van het ontrafelde landschap
lopen met de stroom mee.
Laaggevallen takken
priemen en beuken in
op geen acht slaande wandelaars.
Regen en wind halen verder
De kastanjes uit het vuur
voor de zegepralende herfst.…
Kwetsbaar dochtertje
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 Het landschap van je jeugd is nog herkenbaar
in je gezicht, sterk doorlijnd en gebutst,
met het verstrijken van de tijd kleurde alles mee,
verzonk in je, werd stevig door elkaar geklutst.…
Je bent niet hier
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
518 Donkere vogels krassen geluidloos
jouw naam in donkere wolkenlucht
er valt in mij een droeve stilte
die ik moeilijk kan duiden
mijn ratio wil niet verder zonder gevoelens
achter de horizon, een eindeloos landschap
ik hoor ook geen geluiden
in de nacht, een machteloze droom
dat je terugkomt met een boodschap
een bos bloemen en een bonzend…
PRILLE LENTE
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
567 Het sombere landschap krijgt plots kleur.
Hoop sluimert stilletjes.
Ook al is het nog wat killetjes.
Dromen...
Over blaadjes krijgen bomen.
Over blauwe luchten, ontluikend groen.
Over kleurrijke bloemen, geel, paars en vermiljoen.
Over zingende vogels bij het ochtendgloren.
Een concert dat eenieder kan bekoren.…
Levenswandel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
201 Het landschap van mijn jeugd
Kent weinig hoge toppen
Noch diepe dalen,
Met vallen en opstaan
Kon ik de dipjes weerstaan.
Tijdens het rijpen van de tijd
Heb ik diep moeten vallen
En hoge toppen bedwongen,
Om overeind te blijven
In de stormen die woedden.…
bessen als kogels
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
7 bessen als kogels
schoten
in de verkeerde keelgaten
Toch mag weemoed slijten
langs opgehelderde wegen
als onthouden ontkenning
tekortdoet
door elke pijl weg te zetten
als vluchten in waanzin
in gekte
het fysieke als grens
aan te nemen
bij weerstand een gevoel
door te drukken op volgers
wiens wensen branden
in dit plooiend landschap…
ik roep niet meer
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
960 ik stapel soms dorre bloemen
op mijn veld van gevoel
was er eerst blinde hoop
naar glanzende verwachting
zoals bijen zoekend zoemen
onbezonnen ruikend aan
een honingzoete struikenknoop
in de waarheid echter
kwam allengs het starre beeld
van de zure aanwezige verdroging
in een verstilde waterloop
woorden tellen al lang niet meer
terwijl…
De merel
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.581 Waarvan ge zingt en tiereliert,
Het Leven is 't dat zegeviert
Over wat dort en sterft;
De blijheid is 't die sterk en trots
Verzelt de zuivre liefde Gods,
Die nooit het hart meer derft
Dat diep en droevig heeft gesmacht,
Dat weemoedskrank hem heeft gewacht
En riep van uur tot uur,
Totdat in een verstilde stond
Het eindelijk hem wedervond…
Als een mens zich verliest
netgedicht
3.8 met 28 stemmen
1.258 uitzichtloze broze
ik zoek het gelaat
sprakeloos geworden
dat doch als haast zeker
de zuivere zienswijze draagt
van worden naar zijn
waar echter de kap
gelijk een mantel
van het hemelgewelf
mij verblindt
en het hoofd bedekt
als scheiding tussen mijn en dijn
met het gewicht van oneindig licht
zich ongrijpbaar spreidend
over het verstilde…
Gina
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
2.030 Met de hortensia's vervaagt de geurige boslucht
Als een Monetmist verstild het zacht de pijn
Gevoelens verankerd aan zilveren schakels,
symbolische banden aaneengeregen zonder eind
Over een tijd slechts met warme weemoed
mijmerend voor je kachel
door kinderlijk pianospel begeleid,
waag jij je slechts even terug om te voelen:
is het pijn…
Als ik maar bij machte was
hartenkreet
4.8 met 19 stemmen
1.271 Kostbaar en toch in overvloed
Blijven kleven aan jouw wimpers
Dan bid ik tot de Heer:
Geef toch mij haar pijn en wees zo goed
Te geven dat ik niet zo machteloos was
Als de eenzaamheid je omarmt
Als pijn of angst je keel dichtknijpt
Weet dan mijn kind,
Wat alle harten verwarmt
Weet dan, dat moeder je begrijpt
Als ooit het verdriet is verstild…
VISIOEN NA TELEURSTELLING
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
462 wijde polders
hoge haver wenkt blijmoedig
"kom naar die kleine stad
waar veel meisjes wonen
jou slechts van school bekend"
de einder trilt gespannen
glimt telkens _ wordt dof
bij verhoopte onmtmoeting
vestingwallen doemen op
wellicht schuilt daarbinnen
diep slapende liefde
het stadje toont voldaan
zijn uitgestorven stegen
oude verstilde…
Binnen de krijtlijn ?
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
537 Schrijven over geloof
en waarheden, dichters
nemen het brein in eigen
hand, woorden kaarsvet
lekken op geschreven
tafels, waarmee papier is
bevlekt, in de kantlijn van
een verstilde melancholie
omfloerst de glorie als
zij de nacht weer doven,
tevreden achterover leunen,
om daarin zelf te geloven ,
steunt op een onvolprezen
goed…
Fado van een jeugd
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
617 De kinderlach verdween, verstilde.
Daar niemand om die kleine gaf,
- want druk met eigen somberheid -
verstikte ‘t kind in eenzaamheid.
en dolf daarop zijn eigen graf.
Het heeft een put gegraven in zijn ziel,
een diepe kuil voor ’t lieve kind,
dat enkel door verdriet bemind,
de anderen zo tegenviel.…
Onder de boom
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.308 De lange, donkere twijgen deinen,
Door luwe luchting opgetild,
En wuiven voor de bladerschijnen
Van gulden loofwerk, zon-verstild.
Soms zijn 't maar bladerschijne' op blàren
Die roeren voor het lucht-struweel,
Waar lichter schijnsels wiegen, waren,
Als bleek gebloemt aan lange steel.…
- Kerstontmoeting -
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.266 Verstilde zachte winterklanken
echoën de tijding weer stemmingsvol
met haardvuur verwarmde huizen,
een met toewijding en overgave bereid perendessert
in Kerstsfeer kruidig geurend naar kaneel.
Eenzaam deelt een enkeling het wakkerende kaarslicht..…
Nieuwjaar 2017
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
711 De nieuwjaarsklokken luiden blijgezind
over een dorpje dat in slaap is verzonken
de verstilde straten zijn met confetti getint
waar in de nacht gefuifd werd en gedronken
we worden wakker in een gloednieuw jaar
om verder te schrijven aan ons levensboek
een vernieuwde…
Oudnieuws
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
561 zwicht voor het gewicht
van de vergrijsde lucht
die zucht met reden
of door het lot wordt weggeleid
kan zijn dat gewoon dit ogenblik
wordt afgesneden en opgeteld wordt
bij dat allles wat toch vergaat en men enkel
teert op het verleden en de nieuwe morgen
nu al voelt als tijdloos verlaat
toch ga ik verder, neem een enkele reis
naar een verstilde…
Kleuren van amber
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
462 als veilig baken, om ver van de harige poten
van een spin te blijven, die haar bouwsel zelf
verzonnen heeft, alleen voor eigen gewin ,
de vlinder denkt wie mij vangt moet
nog geboren worden, het is slechts
gedroomde moed als ik de winter overleef,
het wordt snel donker, de maan tovert met z’n
stralen een magisch kristal waarin alles verstild…
Nieuwjaarsklokken
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
670 de nieuwjaarsklokken luiden blij gezind
over een dorpje dat in slaap is verzonken
de verstilde straten zijn met confetti getint
op 't oudejaar werd gefuifd en gedronken
we worden wakker in een gloednieuw jaar
om verder te schrijven aan ons levensboek
al dagen ligt een vernieuwde planning klaar
laat…
Perfectie bestaat niet?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
531 Naast – hand in hand - mijn lief,
vast te houden, niets te missen,
van de onbevangenheid in haar natuur
alles hield de adem in, de wind in
het ruisen van de bomen,zelfs de zee
verstilde in de boezem van het hart
in deze periferie kregen zelfs beton
en staal zachtere vormen, hardheid
verborgen in milde aarde van elke
ondoorgrondelijke…
Schaduw van het nu
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
476 Verstilde herinneringen
kloppen als hartslagen in het heden,
hun contouren vervagen, maar hun lading blijft. Een geur,
een stem, een blik — en ik ben weer daar, waar tijd zichzelf vergat te zijn.
Misschien bestaat tijd
slechts in onze trilling, een echo van
waarneming, altijd in wedergeboorte.…
Verzengend
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
317 Wanneer de avond ademt
en de aarde haar warmte nog nalaat,
keer ik terug naar de ruimte van mijn eigen ritme,
een verstilde koelte waarin mijn aandacht eindelijk mag rusten.…
Strijden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
813 Voor het regionalisme
dienen aan
zij die stilstaan
omkijken naar vroeger tijden
van opbouw tot trouw,
waarvoor aan leiden
geen plaats vrij: afwezigen
aarzelend waarheid die verdeelt,
gemak voor mij die steelt
uit landschap's coloriet
zo niet van compositie
mij verkijk, overal kleurloos schiet.…
dahlía's in donkerpaars
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
731 sprietekes noemt
men ze hier, ik heb ze lief, omdat
ze zo knap zijn, nooit opgemaakt
een paar vingers in de grond zijn
al genoeg voor een kort gesprek
over de patatten en mijn moeder
haar zachte handen kliefden klei
nu zit ik hier en kijk naar vogels
wijds, zuiver klinkt een slag, die
strepen trekt in het strakke blauw
weet dat 't landschap…
Morgen maak ik een blauw schilderij.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
890 En dan, geheel onaangekondigd
ontvouwt zich een landschap
aan nieuw verworven zintuigen
in een stroom van kleur en intuïtie.
Mooi!
Morgen maak ik een
geel schilderij.…
Leende-Strijp
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
929 Hei en vennen,
eenzame berken her en der
en aan de einder dennenbossen,
vormen een landschap
dat zo ongewoon geworden is,
dat je je in een andere tijd waant.
Later trekken we Strijp binnen.
Een prentbriefkaart,
honderd jaar oud,
waarop mijn grootvader rustig
bij de opstal van het gehucht,
de dingen van de dag
te bespreken staat.…
Het rijp omlijst de bomen...
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.180 In een serene stilte laat koning winter
de bomen met een ijsmantel aankleden
Langzaam verlicht de ochtendzon het ijsrijp
en begint tot het witte landschap toe te treden
Het is een wonderlijk schouwspel van ijzige kleuren
aan een azuurblauwe lucht die zich wijds uitstrekt
De wind laat de bomen zacht kreunen onder de ijsdeken
en hierdoor zo nu…