2333 resultaten.
Mijn apocalyptische zucht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
581 ik zie je
in het landschap
opgaan als jij
buiten loopt
met een lach
op je gezicht
als het licht
zich concentreert
op jouw komst
openen zij hun
bloemen in de verte
en rechten de stelen
om tussen velen
jou beter te zien in
minieme bewegingen
schoonheid details
die alleen de insider ziet
als wonder van de natuur
stille communicatie…
Alleen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
388 De witte vredesduiven
hebben de hoop nog niet opgegeven
ze vliegen gezamenlijk naar de zilveren hemelen
het gebeurt nu in de late schemering
intieme verhalen tijdens een zomeravond
dat vliegen boven het zuchtend landschap
het hopen op een andere, gezondere wereld.…
Herinnering
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
96 Buiten zinderde de zon genadeloos over het landschap.
In de schaduw van mijn geest gaf ik hem een thuis.
Ik stelde me voor dat hij in mijn eigen fantasie woonde:
een jongeman nog, argeloos spelend in het rulle zand,
zoals de jeugd zich destijds aan mij toonde.…
Waar de eeuwen wachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
15 En toch is het landschap
één ademtocht van tijdloosheid,
een plek waar de eeuwen voorbij lijken gegaan
zonder ooit te verdwijnen.
Alsof de aarde zelf je uitnodigt
om trager te stappen,
en te geloven dat het nog altijd kan:
leven in een wereld
die niet haast, maar wacht.…
Bella donna
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
2.403 Als na een dagenlange reis
de geur van oleander
mijn hoofd omringt
het azuurblauw
mijn ogen binnendringt
mijn smaakt ontwaakt
door stracciatella-ijs
dan klopt mijn hart
een warmer ritme
het landschap danst
dan dankt en bidt ze
Als door de vroege geur
van cappuccino
de ranke zeilen
langs de kim flaneren
de cipressen hun schaduw…
Soms, plots'ling, door mijn Brahmanvrede heen
poëzie
3.8 met 11 stemmen
1.816 Soms, plots'ling, door mijn Brahmanvrede heen,
Schreeuwt als een stervend beest mijn oud verdriet:
Een reuk, een landschap, een herinnerd lied
Roept op naar 't leven, wat gestorven scheen.…
Een droom; de eerste klok
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
908 De klokken, lang rechthoekig
formaat,zonder wijzers,
tastbaar landschap, de zee en een rots,
hield ik in mijn handen.
De eerste klok geurde naar de zilte zee
en toonde mij het strand
bij eb; ik hoorde het water naderen,
de vloed kwam opzetten.…
Tunnelblik
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
1.312 Ze is een soort nevel
Vlak boven zoetzure zeëen
Die walmende, oneindige,
Enorme verleidingen uitspreekt
Haar kronkelend landschap
Vormt bezwerende liederen
Zoals hoge bouwsels proberen
De verte te doen vergeten
Woorden tegen aardige mensen
Nesten vol verraderlijke slangen
Alles wat ze in haar eenvoud doet
Lijkt soms in strijd te zijn…
Hollandse streken
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
929 Dwars door het wilde landschap
de paden langs een streep -
en langs de hele route
houdt dat ons in de greep
De weg is uitgestippeld...…
Na het vele lezen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
611 Daar, in dat landschap van wit licht,
een oord van zeven eeuwen herinneren geleden,
overkwam me het déja-vu dat er geen was.
In die einder herkende ik enkel
mijn duizendvoudige lege ikken,
die te wachten stonden
om gevuld te worden met branie.…
DENKEND AAN MIJN VADER
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
2.718 Ik heb hem nooit horen klagen
over de dagen, ook al waren ze lang
ik mocht soms met hem meegaan
maar het wijde landschap maakte me bang.
Om vijf uur 's morgens was hij al weg
dan moest hij eerst het vee verzorgen
als hij er al drie uur op had zitten
begon voor ons pas de morgen.…
bidden volstaat niet meer
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.508 schuur
zijn dochter haar kleed opgeheven in het zurig hooi
bidden volstaat al lang niet meer
de vreemdeling kust de wilde deerne op de mond
gooit ongevraagd een handvol zilverlingen op tafel
wie wordt verraden, zo keren zich de gezichten
wie drinkt voor de laatste keer zonder te betalen
een zwakke vrouw schrijdt door de plooien van het landschap…
Uiterwaarden
gedicht
3.9 met 30 stemmen
8.979 Je lichaam warmer toen ik zei
dat dit alles me herinnert
aan het noordelijk landschap in de winter
waarmee ik verbonden was, polders,
oneindigheid omdat achter die dingen
de zee is. Ik wil altijd terug naar zee,
water fluisterde ik tegen je schouders en je
mond gaf aan dat ik ook zwijgen mocht.…
Uniek
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
560 Ik zag, dat in het landschap ven m'n dromen
een grote groep van mensen was gekomen.
De zon had hen gelokt. Het was er druk.
In heel die horde viel me één der mannen
snel op. Hij leek me uiterst sympathiek.
Hij liep er zeer genoeglijk en ontspannen.
Ik zag 'm echt genieten. 'k Zeg het ronduit.
Wat maakte die persoon toch zo uniek?…
Drenkeling in de binnenzee
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
968 richtingloos rond
klemt zich dan vast
aan zijn levenstaak
lijkt niet te beseffen
dat ook dit een gril is
van weer voorbijgaande aard
dat er nog genoeg tijd over is
om niet zomaar weg te kwijnen
in deze zelfgekozen binnenzee
wijl hij drijft op golven
van pure vergetelheid
vluchtend voor het leven
en speciaal de pijn
ligt het landschap…
Marine
gedicht
2.6 met 25 stemmen
12.608 Maar de schreiende stem en de verre deur die open zwaait in
het landschap; en het trillen van de wind die ons naar het zandkas-
teel brengt.
En wij, luisterend als twee kinderen; kleiner wordend, verdwalend
met het koude, schitterende speelgoed van elkaars gezelschap.
-----------------------------
uit: 'Kleine lichamen', 2005.…
onhoudbaar
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
776 -alsof
er een landschap
woekert
op muren,
de uren nodig
in scheppen van gedachten –
zou het raar zijn
als het verdict zich uit stenen snijdt
oceaangroot
zo zwaar
als vielen wij voorgoed
uiteen
zou het geruis van alle stromen stilvallen, samen
met het leed
dat uit schelpen braakt
tussen wier en het waarachtige weten
golf…
Ode aan Haspengouw
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
575 Kapelletjes, hoeven en kastelen,
het landschap gaat nooit vervelen.
Ik ben zo fier als een pauw
op de gulle en contente mensen
die elkaar al het goede wensen.
Immer blijf ik trouw
aan mijn gastvrije Haspengouw.…
diepe weemoed
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
616 en de dagen voorbij
licht
als verwachting
of een groet in ieder oor
zing boven zij die rouwen
samengedrukt worden door een doornen heg
wanneer de leegte over hen ademt
eens stil, vol en vrij
wacht boven het gewelf van de wind
de halmen die beven en op hun knieën vallen
omdat niets meer overblijft, vreemd
aan alles
en aan het landschap…
HOLLANDER IN ARLES
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
529 Samengehouden door spieren en huid
Overgevoelig voor licht en geluid
Stillend je stemmingen met penselen
Je kon het voelen niet langer verhelen
Hebt dat in koren met kraaien geuit
Evangelist wou je zijn naar verluidt
Hoop bieden wilde je, God aanbevelen
Maar in de kunst lag je geestelijk heil
Tekenen deed je, kleur zaaien op doek
Landschap…
Hij die mijn ogen spiegelt
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
590 ’s Nachts,
in een vonk naar genegenheid
houd ik mij verborgen voor een stroef ontwaken
van de dag
Soms kleden warme woorden mij
als mijn naakte ziel er verloren staat
verkleumd, stil en aangedaan
dan is mijn huid als blank hout
onder een schors van levensvragen
is mijn lijf als een ivoren toren
in een landschap van illusies
beweegt…
De lelies op het stille water
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
534 In een intens morgenrood
ontsluiten zich fluwelige monden
als een zwijgzame zee van witte lelies
Jij ontwaakt
bijna tastbaar
diep binnen in mij
als over het nog koele landschap
de belofte fluistert
van een nieuwe dag
We ademen dit alles
in een roes van
gedeelde eenzaamheid
Het verdriet slaapt
voor eeuwig
in de broze aanwezigheid…
Gradaties van helderheid
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
666 (Een innerlijk landschap)
De verkaveling strekt zich waterpas
tussen zon en aarde
Warme stralen doorklieven de atmosfeer
tussen Heer en gade
boven de breuklijn in een zee van gras
Hier ligt het land begraven
achtergelaten
in een geeuw voorbij eeltige handen
Hier hongert de dageraad
De tijd spiegelt zijn wezen in al het levende…
Kiezen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
938 Vervolg ik het brede pad of sla ik eens af
Slingerend door het landschap in stap, of draf
kies ik voor het spannende ontluikende avontuur
of blijf ik op het burgerlijke pad voor de lange duur
Op een splitsing van wegen met de keus aan mijn zij
vraag ik mij even af, is die keus wel echt vrij
De wegen waar ik in verleden mijn stappen heb…
Echt gisteravond gebeurd
gedicht
5.0 met 1 stemmen
12.203 Tegenover mij stond een lijst
waar een landschap in werd gereisd,
en waaruit tot overmaat
raar werd gepraat.
En ineens was dat weer niet waar
en we zaten opnieuw naast elkaar.
Wel blijft mij een bepaald
gevoel van onzekerheid:
wordt het niet langzaamaan tijd
dat ik word opgehaald?…
Woorden voor een kind
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
729 gedreven door het water
schrijf ik een herinnering
voor een kind, voor later
zodat het dan kan lezen
dat de aarde zoveel liefde
in zich wil dragen
wanneer het leven stokt
er even geen antwoord is
op tal van vragen
ik verhaal het weidse landschap
waar de koe haar kalf beschermt
hoe eksters er grasdansen
in een grote vriendenkring
wachtend…
Alleen in een loopgraaf
gedicht
4.0 met 2 stemmen
11.933 Ik merkte hoe moe het landschap was, een oud beest,
een steen, op zoek naar het graf waarbij
hij zich neerleggen kan, alleen in zijn loopgraaf,
mens in een krakende jas.
-------------------------------
uit: 'Een rode sjaal', 1998.…
Winter in een brief
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
636 Winterbomen staan kaal in de straat
wolkenkolossen drijven boven natte daken
jij bent slechts bij me in een laatste brief
alleen de dood kan mijn verlangen doen staken
je aarzelt in het naderbij komen
stilte houdt zich vast aan mijn eenzaamheid
ik droom tussen het zwijgen van antwoorden
alsof ik een landschap ben in de tijd
mijn rivieren…
Prettige Feesten!
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.020 Het is genoeg: kaneelbrood met de feesten
een harde oude kaas erbij, walnoten en port
Ga ik verloren in het strelen van jouw heupen
vind ik mijn weg in het zachte vlees
van jouw venusheuvel die duidelijk
uit het landschap van jouw lichaam rijst?…
Waar de narcissen zich laven...
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
480 Gedeeld door beide lippen,
vanaf een tere huid, op handen
gedragen naar het gereserveerde
plekje in het landschap.
De vol gedekte tafel maakt de
spijs overzoet, ongewild geleid
door de blik vanuit je silhouet
en de terugkerende verleiding
uit het ongekuiste bloed.…