2384 resultaten.
Ruisen van het hart
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
461 Mijn hart heeft al zoveel troost doorstaan
zegevierend gaf en geef ik dat alles geen naam.
Houden van zal voor eeuwig zo en rein zijn
sterker nog het wint nu nog steeds aan terrein.
Toen ooit haar lichaam gekist is neergedaald
heeft mijn hart het einde van een marathon gehaald.
Ik wilde weer beter slapen en heb het zo gelaten.…
Het weggeven van andermans goederen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
459 ik kijk omhoog er hangt
een boog avondrood in de lucht
zo zoel en zacht, o wat een pracht
deze stille
vredige avondschemering
waar hooggezeten de zangvogels afdalen
langs twijgen glanzend in de avondzon
de hemelkleuren zichtbaar voor 't oog
in ziekte en gevaar
van het in nood verkerend leven, en het voelt
alsof alle troost is weggenomen…
De zwaarste storm?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
589 tijden
schreeuw de teruggang uit in
stil geluid tot in het achterland
tussen eb en vloed met alles
wat daaraan werd verwant, onder
restricties opzij en aan de kant
dan krijgen de hoogste golven
zelf een naam, blijven deelbaar in
de ziel van elke oceaan, als bruisend
water wat in elk lichaam herbeleeft
nooit ver van ons vandaan, de troost…
boeken
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
811 Ook als ze gesloten zijn
en hun geheim voor ons verborgen houden
troosten zij woordeloos, helen ze onze
wonden, begrijpen ze ons stil verdriet.
Hoe langer het leven duurt, hoe korter
Het lijkt.…
Scheiding
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
643 een keer berouw
Het leven gehuld in gestrande rouw
De liefde is tevens tot haat bereid
Kinderen offeren zich in de stof
De een is schuldig, voor de ander de lof
Een enkeling gaat samen tot het bittere eind
Diamanten schitteren verfijnd
Rimpels glimlachen tot men eenzaam wegkwijnt
Een einde gescheiden door de dood
Is iets dat weinig troost…
Niet vergeten...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
618 Zich niet bewust van de troost die hij bood.
Ik pluk hem niet, nee, waarvoor.
Hij hoort hier op het Zeeuwse duin.
Genietend van wind en zomer.
Toevallige ontmoeting.
met deze dwaze vrouw.
Nooit heb ik hem weergezien.
De overgang al lang vergeten.
Toch zie ik in gedachten,
die kleine rode bloem.
Wat hij daar voor mij heeft gedaan.…
Arena Revisited 2
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
487 Zij is the Place To Be waar dichters strapatsen maken
elkaar met talige humor troost en tragiek weten te raken.
Woordenaar scherp de punt van uw ganzenveer
kruis op de zandvloer fair de degens telkens weer.
Welkom dichter van het hoogste woord
balanceur op het schrijverskoord.…
lieve kleine ik
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
465 lieve kleine ik, ik zie je staan
vol vuur, vol kracht, maar soms zo klein
je schreeuwde, trapte, vocht en viel
op zoek naar warmte, een liefdevol sein
men zag de storm, de wilde zee
maar niet het kind dat vroeg: "blijf bij mij"
je vond je troost bij dier en droom
terwijl je hart riep, zacht en vrij
je lichtje straalde, fel en puur
een danser…
In het ritme van een roos
netgedicht
1.8 met 9 stemmen
393 Dan zoek ik de troost
van een knop die nog gesloten is, een belofte die ademt in stilte.
Een roos weet dat groei
niet een haastige beweging is maar een
wachten, een luisteren naar het eigen ritme. In dat wachten
herken ik de kracht van langzaam zijn, van trouw blijven aan mijn gevoel.…
Specifieke ziekte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
419 Ik draag mijn littekens, voel ze diep en nauw,
en vind in mijn pijn een troost, zacht en rauw.…
Knikken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
414 Misschien zijn wij
gewoon slecht in luisteren
wanneer de waarheid
geen troost biedt.
Liefde zweeg.
Wij maakten er een toekomst van
en noemden het noodlot.…
Bevrijdend
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
244 gelijkheid in kleur en achtergrond
Waar vuile handen kraters slaan
in straten, in gezinnen
zal alleen het hart ons bezinnen
Harten kunnen samen
steen voor steen opnieuw leggen
zelfs als ze bloeden
en er niets meer valt te zeggen
verslaan ze moeiteloos de macht
Deze harten spreken taal zonder woorden
ze bouwen, houden vast
bieden troost…
Je weet nooit
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
201 Ze nestelt,
troost,
schuurt of stuurt.
En soms
is precies dat ene zinnetje,
tussen alle ruis en haast,
het begin van iemands
opnieuw.…
Omgekeerde vlag.
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
135 Regen valt niet om te troosten,
maar tekent alles grauw als as.
Geen gesprek dat ooit begon,
want woorden sterven in de wind.
Geen akkers, weiden, boerenstemmen -
bestuurders blijven agrarisch blind.
Als boeren konden praten,
en luisteren werkelijk was,
dan hingen al die mooie vlaggen
met rood weer boven in het gras.…
Gebroken liefde
hartenkreet
4.8 met 20 stemmen
1.163 Ik vlucht naar God toe, keer op keer
Die mij troost en mij met Zijn liefde vult,
Hij geeft mij kracht, Hij helpt en Hij begrijpt mij
en Hij heeft ook met mij oneindig veel geduld.…
haar stekels in haar hart
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
820 Haar bed troostte haar nog.
maar de lamp op tafel gaf steeds minder licht.
Haar brood werd zwaarder en niet meer te eten.
En er kwamen ratten wonen in haar huis.
Ze werd eenzamer en kon steeds moeilijker spreken.
Haar twijfels werden erger.
En de stekels in haar hart werden alsmaar pijnlijker.…
Nodig hebben
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
630 We hebben iemand nodig die ons troost…
We kunnen niet zonder elkaar want je bent elkaar te dierbaar.
Bloemen kunnen niet zonder water…
Ze hebben het nodig om te kunnen leven.
De wereld kan niet zonder zuurstof…
Anders gaat alles en iedereen dood.
Een last op onze schouders nodig…
Om te dragen.…
Leren van Natascha
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
332 Jaren geleden,
tussen muren
waar de nachten koud zijn
en mensen verloren
zoek ik houvast
in werk dat ik nauwelijks begrijp
onbegrepen, net als ik.
Mijn lichaam nog vol van verlies,
pijn die niet werd gezien,
artsen die wegwuiven,
echo’s waarin ik mezelf
niet terugvind.
Waar het hart stilviel
en vertrouwen wegsijpelde…
Auschwitz
hartenkreet
4.8 met 10 stemmen
933 Intens leed in iedere traan, dag aan dag,
wie kan haar troosten?
Afgeslacht, nog erger dan beesten, vol met haat
werden ze ter slachtbank geleid.
Al die bange gezichten, wie?
Wie kan ze omschrijven?
Nog steeds wordt deze rivier gevoed,
nog steeds komen er nieuwe tranen bij, waar is het einde?…
Tijdloos
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.975 In zijn
hoogste noot troost hij haar fluisterend dat zij zijn mooiste
is, terwijl een mijmerende bas de gitaar van zijn dromen in
slaap wiegt op het gestaag ritme van stromend zand en
wat ruisende tranen van de zoet zingende zangeres,
die hun laatste zucht beantwoordt als ze de grond raken
en sierlijk opgaan in de lucht.…
't Is niet eerlijk...
hartenkreet
4.8 met 79 stemmen
2.361 hartje zo dichtbij, in werkelijkheid zo oneindig ver
Dat ‘ie’ voor altijd mag schijnen
Tot ver voorbij ‘t einde der tijden
Je kijkt omhoog, denkt aan haar, de ‘mijne’
Weet dat jullie zielen ooit naar elkander zullen leiden
Dat jullie voor altijd mogen kijken naar ‘haar’ schittering
En ze diep verankerd moge zijn in jullie hart
Zij jullie troost…
Loos, WO I (thema met variaties)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
803 II
In Loos kun je langs
de achterzijde van het monument
uitkijken over bloeiende velden,
letterlijk of in de geest
In Loos kun je langs
je eigen kruis de doden zien,
in de bloemen die zij daar
doen groeien
is troost ooit anders geweest
dan bloemen in een veld?…
was vergeten
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
1.103 ik was vergeten, het lawaai
van honderd stoelen net verlaten
dat ze kraken in de stilte
wat dat had moeten zijn
ik was vergeten, mijn nieuwe pak
drie keer gedragen toch voor donker
dat mij eigenlijk zonder tranen
misschien best wel goed zal staan
ik was vergeten, witte gympies
niet zo slim op natte aarde
ik troost me wel met de gedachte…
MIJN BLEKE DENKEN
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.619 Ik troost wel iedere dag met zon en zachte praten
In eigen weide en kooi haar stomme droefenis,
Maar in de avond breekt haar leedgerekte blaten
Mijn deuren open naar de wijde duisternis.…
KOORTSDEUN
poëzie
4.1 met 39 stemmen
3.972 - Nu moet me komen de oude drentel-tred,
nu moet me 't oude vreê-beeldje gaan komen,
mijn grijs goed troost-moedertje om 't diepe bed
waar zich de warme koorts een licht dierf dromen,
en 't wegend wee in lede tranen berst...
...…
Eigenwaarde
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
939 Sterven is niet erg
Maar creperen liever niet
Janken vrolijk toegestaan
Zielig doen dat weer niet
Er zijn zo velen die voor gaan
Naar een duister en ongekend gebied
Tijd is dan ook zo betrekkelijk
Zodat men elkaar nooit mist, noch ziet
Het kan ook een troost zijn als men de ogen sluit
En men ontspannen de zucht slaakt ik ga er even tussen…
Reïncarnatie
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
1.017 jubelt in gestaagde gang
golft minnekozend langs de oeverzijden
waar zomen van de weidse velden glooien
kinderen een verkruimeld broodje strooien
om de zwaan tot naderen te verleiden
pas als kille schaduwen zich lengen gaan
schemering binnensluipt in wazig grauw
verduisterend als nachtelijke suppoosten
zal alles zwijgend sluiten en zich troosten…
Het vege lijf
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.019 ze in haar wolkenloze koepel
luid lacht, en in ontkenning stram volhardt
De goede raad wordt morrend opgevolgd
maar veel te laat en hopeloos verward
als een gevangen dier moet ze zich overgeven
De lijdensweg strekt zich lang uit
Ze krimpt en schuilt bij de verdoemden
Gepokt en gemazeld hebben die haar spot en ironie
allang vergeven en troosten…
DE ZEE
poëzie
3.3 met 12 stemmen
5.119 En als ik ga gehaast,
Genaderd en genaast
Door de jagende dood,
Hoor ik de troost
Van ’t eendre golfgeruis,
Dat is als het vermengd gejuich
Van al haar schipbreuklingen, al haar meeuwen,
Aanbreken over de eeuwen,
Die mij verzwijgen en verteren.…
Je ogen wachten
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
911 een band
ik voel je warmte
door mij gaan
je ogen wachten
tot mijn woorden
je verstaan
je hand druk harder
als je mijn emoties leest
tussen de regels
ogen voelen hoe
gedachten scheuren
uit een lang vergeten web
het ingekapselde verdriet
pijn van de herinnering
maar liever niet
je hebt geholpen met het
zoeken naar verbanden
troostte…