2904 resultaten.
eenzaamheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
745 fluistert
hoe ik me verlies in verdriet
eenzaamheid is het ontbreken
van een hand die voelt
niet de aanraking zelf
maar wat die bedoelt
het is de kloof tussen ons
vol onuitgesproken pijn
waar gedachten dolen
zonder ergens echt te zijn
wat ik zoek is niet de menigte
of de massa's lawaai
maar de blik die me raakt
zonder dat ik verdwijn…
De toekomst?
netgedicht
4.2 met 29 stemmen
566 wij schrokken
niet meer als de
sirenes loeiden en
lege straten de echo's
keihard weerkaatsten
waar zwart en
legergroen de stad
stukje bij beetje liet
verdwijnen door
drones en ander tuig
de oorlogsdreiging
bracht tal van nieuwe
technische snufjes
als bijvangst van
andere ontwikkelingen
waar leven en bewegen
onzichtbaar is voor…
Bach op repeat
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
272 met mijn eigen playlist van Bach op repeat
de gordijnen dicht zodat niemand mij ziet
al hoor ik de auto’s op de natte straat toch
nog immer word ik meegezogen in de tijd
van verdwijnen in mist der verloren strijd
als de verdorven nimf die ik niet wilde zijn
pijn klimt langs zijn onnavolgbare ladders
met vrije vallen en ongelimiteerde adders…
Getij dat blijft roepen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
379 Met het schuim van je golf
sloot ik mijn woorden,
alsof ze breekbaar waren,
alsof elke klank
kon vallen en verdwijnen
nog vóór hij bestond.
Wat is de rekening
die nog altijd wacht,
onbereikbaar,
onder de breker
van onvoorspelbaarheid?…
Rood
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
392 Rossig,
een vinger in een bleke wereld—
te zichtbaar om te verdwijnen,
te zacht om te blijven.
Ze lachten.
Niet luid,
maar net genoeg
om iets te horen scheuren.
“Uniek.”
Het woord dat mensen zeggen
wanneer ze bedoelen
dat je nergens past.
Jullie zijn geweldig,
zei ik met een glimlach
die nergens hoorde.…
Monsters van nu
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
357 Geen kreet en geen bloed, geen zichtbaar gevecht,
maar dromen verdwijnen heel stil en heel echt.
Ze heffen het glas terwijl alles nog kraakt,
doen alsof niemand de rekening maakt.
Zo blijven ze rustig, gewassen en rein —
Want monsters van nu zijn menselijk maar klein!…
Schaduwen van gisteren
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
278 De wind zegt namen,
zacht,
te zacht om te blijven,
te zacht om te verdwijnen.
De kast weet iets,
de kast weet het nog,
in het hout
trilt iemand na.
Ik verzamel stiltes,
leg ze naast elkaar,
de zwaarste
blijft bij jouw stoel.
Jouw stoel,
bij het raam,
bij het licht
dat niet meer komt.…
Gevaar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
296 gezichten om me heen
Grijnzend, afwijzend, angstaanjagend
Ik kan nergens heen
Ze zijn overal
Al die ogen
achter de ramen
van de kroegen
Maniakaal
Allemaal krankzinnig
Ik kan de hoek niet om
want daar schuilt het gevaar
en ik kan ook niet achterom
want daar
wacht me
een gruwelijke dood
Ik sluip langs de muren
in de hoop dat ik dan verdwijn…
Gunst
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
244 Misschien is liefde daarom
de enige plaats
waar verdwijnen
even wordt uitgesteld.…
Fundamenten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
271 Waar de flexibele steigers verdwijnen
en de vloeibare gedachten
langzaam drogen in de mal.
Het begint met een standpunt
dat niet meer wil buigen.
Een grijze massa die indikt,
uithardt rondom het gelijk.
Geen ruimte meer voor krimp of uitzet.…
wij: nog komt de lente
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
170 verlangen
zou nu nergens anders willen zijn
dan hier bij jou, wandelen door het
fiere gras, jij een halve stap voor mij
omdat ik zelfs nog de warmte vind
in de schaduw die je telkens achterlaat
reeën knagen aan het weiland waarop
gisteren nog koeien graasden, iets van
schuchterheid is ze niet vreemd en terloops
nemen ze de benen en verdwijnen…
Ellende zonder brief
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
228 Ellende kondigt zich niet aan
Ze nestelt zich
tussen ongeopende dagen
in de plooi van een herinnering
die maar niet wil verdwijnen
Ze leeft
waar namen hun klank verliezen,
waar de lucht zwaarder wordt
zonder dat iemand het ziet
Soms is ze
een ochtend zonder richting
Soms een ademhaling
die nergens meer kan landen
Iedereen…
Shinrin-yoku
netgedicht
1.9 met 12 stemmen
147 Het licht beweegt
behoedzaam door bladeren die
niets willen bewijzen, alsof de ochtend mij
uitnodigt te verdwijnen in een stilte die niets van mij verlangt.
Geur van mos en aarde
stijgt op zonder herinneringen te
vragen of zich vast te hechten, terwijl een merel
zich zacht voegt in wat er al was en blijft ademen in de ruimte.…
Hemelgloed
hartenkreet
2.2 met 20 stemmen
416 De wolken dragen het
restlicht van een wereld die niet
slaapt, terwijl ik probeer te verdwijnen in de
schaduw die zich nog niet volledig om mijn lichaam sluit.
Zo ontstaat een ruimte
waarin mijn aandacht zich voorzichtig
beweegt, een plek waar de nacht niet donker genoeg
wordt om mijn gedachten te laten rusten in hun eigen diepte.…
Yügen
hartenkreet
2.1 met 16 stemmen
189 De wereld onder zijn lichaam
ademt traag, als een gedachte die niet wil
verschijnen, en daar ontstaat een dun gebied tussen
vorm en verdwijnen waar het zichtbare raakt aan het verborgen.…
Een eiland verdwenen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.073 Een mens was geen eiland, en verdwijnen deed pijn.
Een eiland verdwenen.…
Verdriet
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
1.799 Het kan zo onnoem'lijk schrijnen,
als alles wat je bezat
zomaar ineens kon verdwijnen.
Men zegt: je moet weer vooruit,
maar gaat dan vrolijk weer verder,
terwijl jij je eenzaam voelt,
een dolend schaap zonder herder!…
Verstandeloos besluit
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
905 je naar huis
Sterker nog, ik heb je weggebracht
Te donker om je te laten fietsen
Onderweg in de auto
Net als in de tuin
Zit je om een sigaret te bietsen
Een snel dankjewel, een lieve blik
Een zachte kus, net naast mijn wang
Ik ga je nu verlaten, zegt ze zacht
Als ik naar huis toe rijdt
Heb ik verstandeloos een besluit genomen
En zo verdwijn…
Dag Lief
hartenkreet
4.2 met 58 stemmen
4.014 Zolang ik je vasthou kun je niet verdwijnen,
blijf bij me, lief, nog even maar.
`k Heb jou nog zoveel te vertellen;
je kijkt me aan, een stille traan,
je fluistert zacht: ik hou van jou
voor eeuwig, laat me nu maar gaan.
En met een laatste liefdevolle blik
streel ik je pijn de hemel in.…
Bedding
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
977 begint te schokken
de maat van een triest refrein
Een sein van tranen
doorweekt mijn rode trui
Mijn lijf begint te trillen
het epicentrum blijkt mijn hart
De scheuren in mijn ziel
vergroten hun terrein
Jouw nagels prikken in mijn rug
Ze doen me pijn, maar toch ook niet
De pijn aan de binnenkant overheerst,
doet al het andere leed verdwijnen…
Een klein beetje hier
hartenkreet
3.4 met 19 stemmen
2.693 Het maakt niet uit hoeveel ik rouw
Terugkomen kom je toch niet
Het maakt niet uit hoeveel ik huilen zou
Ik weet dat ik toch tekortschiet
Zoveel dingen heb ik niet gezegd
Zoveel gevoelens heb ik niet uitgelegd
Ik wilde wel maar zag ons als vanzelfsprekend
Dat je zou verdwijnen had ik niet op gerekend
We zeiden altijd bij elkaar te blijven…
De grote trek
gedicht
2.8 met 78 stemmen
70.778 Halverwege sloeg de zon
zijn schaduw in het aquarium van onze etage
waar ik tegen het glas gedrukt steeds bleker
hun verdwijning na bleef staren
tot ze de hoek om waren van mijn geheugen.
Op de kust, zei mijn moeder later, zijn ook zij uiteengeslagen.…
Wakkerschrikking
gedicht
3.5 met 25 stemmen
13.017 We zullen in glasheldere druppels verdwijnen
als we daarvan niet teveel vermorsten.
--------------------------------------------------
uit: 'Passionate', nr. 4 2004.…
Samen apart
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
6.601 EEN mooi paar, TWEE mooie mensen
Samen EEN maar toch apart
Beginnen aan een nieuwe start
Met heel veel gelukkige wensen
Geniet van het leven, geniet van elkaar
Geniet van de liefde zo puur
Geniet elke dag, elk uur
Geniet van hem, geniet van haar
Dit geeft je energie en kracht
Het laat de zon in jullie schijnen
Je wilt wel in elkaar verdwijnen…
lucht en leegte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
673 prediker 1
winden waaien en keren terug
rivieren vloeien naar de zee
regens vullen ze opnieuw
generaties ontstaan en verdwijnen
men kan ze zich niet herinneren
een eeuwig sterven en groeien
daarboven staat de zon
hij gaat onder om terug te keren
alles lijkt zonder doel en einde
wij ervaren deze kringloop
en zijn wijzer dan ooit
kennis…
wil je vliegen, hoger vleugelen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
897 wil je vliegen, hoger vleugelen
koersen naar een nieuwe horizon
je onderscheiden in het grijs
ontsnappen uit wat duf en stoffig is
verdwijnen uit het nest waar je begon
verdicht dan stukjes leven
lees ze uit op kleur en weet
dat boodschap vorm en toon
je maximaal applaus zal geven
en vooral heel weinig hoon
zuiver zacht zal je de roos…
verdriet
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.608 De pijn, het verdriet,de onmacht
ik kan ze niet wegnemen,
laten verdwijnen,als een boze droom
tijdens een onrustige nacht.
Was het maar zo simpel
mocht dat maar zo zijn,
dan maakte ik voor jou direct een eind
aan deze pijn.…
Surrealisme - proëzie - Voor jou
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
681 't bijzondere is dat je kunt vliegen
als je dat wilt
gewoon
of eigenlijk niet gewoon
er is die wind als een adem
die adem als een wind
uit een ver en warm land
hij tilt je op, neemt je mee
en je vaart door hemelen
de bergen kunnen niet blijven staan
ze worden verplaatst
sommige verdwijnen in de zee
onder je
je vliegt…
Schelpen zoeken.
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.128 Schelpen zoekend vind ik jouw hand
silhouetten van schepen met lichtjes,
als kerstbomen in een mysterieuze verte,
vloeien in elkaar over om vervolgens te verdwijnen,
te vervagen in een onzichtbaar niets
ons achterlatend op een nachtelijk strand.…
Dichter zonder naam
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
734 wil je vliegen hoger vleugelen
koersen naar een nieuwe horizon
je onderscheiden in het grijs
ontsnappen uit wat duf en stoffig is
verdwijnen uit het nest waar je begon
verdicht dan stukjes leven
lees ze uit op kleur en weet
dat boodschap vorm en toon
je maximaal applaus zal geven
en vooral heel weinig hoon
zuiver zacht zal je de roos…