Netgedichten

netgedicht (nr. 89.226):

Gunst

Laat hen maar schitteren
in het licht van anderen.
Titels dragen,
namen verzamelen
alsof herinnerd worden
bestaan verlengt.

Macht houdt van gezichten
tot ze ouder worden.
Vandaag opent men deuren voor hen,
later herkent niemand hen nog.

Roem is een bloem
die bloeit uit aandacht
en sterft aan stilte.

Zelfs de man
die alles overleeft
verdwijnt na één mislukking.
De wereld bewaart geen trouw
aan wie haar diende.

Wat blijft er nog over?
Niet de eer.
Niet de overwinning.
Niet het applaus
van mensen
die morgen iemand anders aanbidden.

Alleen,
dat jij mij aankijkt
en ik zo niet hoef te winnen
om te mogen bestaan.

Misschien is liefde daarom
de enige plaats
waar verdwijnen
even wordt uitgesteld.