313 resultaten.
Winternacht 1995 (En Nog Steeds Is Alles Onveranderd Warm)
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
2.482 Even na tweeën, schuifelend
bewegen enkele sneeuwvlokken
over de koude winterwind
smelten op kerstverlichtingen
en gepekeld asfalt
Even na tweeën, lopend
op de tocht van de winter
dreunt de stampende muziek
van de dorpsdiscotheek
nog na in m'n oren
Even na tweeën, sprintend
slaat mijn hart zes stappen over
zie ik haar voor me lopen…
Zachte dagen
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.399 waai'rend met zijn schucht're koelt',
De vijver zelf in roerloosheid gestrekt
Zijn lange waat'ren rekt,
Gesust door stille zomerzoelt';
Nu 't donk'rend luchtblauw in de avond prijkt
Met milde sterrentooi,
En 't slepend gaan des nachts zijn ruim verrijkt
Met maneglans zo innig-mooi;
Nu 't zeevlak geplaveid ligt als een straat
Van glinst'rend asfalt…
ZACHTE DAGEN.
poëzie
4.0 met 4 stemmen
932 waai'rend met zijn schucht're koelt',
De vijver zelf in roerloosheid gestrekt
Zijn lange waat'ren rekt,
Gesust door stille zomerzoelt';
Nu 't donk'rend luchtblauw in de avond prijkt
Met milde starrentooi,
En 't slepend gaan des nachts zijn ruim verrijkt
Met manenglans zo innig-mooi;
Nu 't zeevlak geplaveid ligt als een straat
Van glinst'rend asfalt…
De laatste akkoorden
netgedicht
2.4 met 21 stemmen
883 Zijn stem, een echo van verloren
tijden, een melodie die te breekbaar is om vast
te grijpen, zijn woorden als zachte regen op het asfalt van
herinneringen, waar we zijn liedjes altijd weer vinden, ook als tijd hen vervaagt.…
Zoals hij daar is
netgedicht
1.6 met 7 stemmen
482 Geen vlucht is te groot, geen
hemel te ver, zolang het asfalt roept en het verkeer hem wiegt als een wiegelied.
Onder banken waar niemand
meer luistert, plukt hij traag betekenis uit
stilte, zoals een dichter zoekt naar woorden die al voelen
voor ze klinken — in zijn pientere ogen leeft iets wat wij misschien verloren zijn.…
Slijtage van het wonder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
143 De aarde ademt onder het asfalt,
warm en zwaar,
maar wij zien slechts de haast van de overkant.
Pas als de breuklijn komt,
het landschap plotseling stilvalt
en het vertrouwde pantser van onze blik breekt,
staan we weer schuchter aan de rand.…
Nabijheid van het bos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
146 Een jonge varen duwt door het asfalt,
de regen voedt de wortels van het groen,
en spoelt de oude sporen nuchter weg.
Mossen kruipen over muren van beton.
De menselijke ruis trekt eindelijk weg.
De natuur herovert stil haar bedding;
ik laat de kramp los en ik kijk slechts toe.…
Sneeuwstilte
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
862 in zuiver witte kristallen oneindig, doorschijnend glas,
valt stille sneeuw, dwarrelend op de adem van de wind,
zacht, uitdagend, maagdelijk wit, bedekt de sneeuw
geil glinsterende olievlekken van meedogenloos asfalt,
de sneeuw verbergt het vuil van de gewone straten,
met donzig wit, bedekt zij alles wat ik vergat,
verbijsterend mooi, de stilte…
liefdes rapsody nr 3
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
741 tranen aan de binnenkant
mijn ziel gekerfd
mijn hart getatoeëerd
ik leef alleen voor jou
een witte streep die het asfalt verteert
de gek zijn goud
pyriet is nep,niets voor ons
één handicap
wij gaan voor het echte goud
nooit voor brons
in een tijd van onzekerheid
tover ik toch
een vage glimlach op mijn mond
de klok is mijn…
Meisje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
550 Als de gebochelde Quasimodo fietste ik over
de Achterwillense weg in Gouda, een nauwe weg
van asfalt, waar scooters met fastfood in hun
plastic boxen heen en weer scheuren alsof het
acute voedselschaarste is.…
Goudse Karnemelksloot
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
880 Op een hoek zat lange tijd een bakkerij, waar ik
graag lekkere broodjes en gebakjes kocht, daar
zit nu een snackbar en waar ooit een treinlijn
naar Schoonhoven ging, vind je asfalt en pijn
om de romantiek, ooit zo zonneklaar.…
't Nye Hemelriek
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
438 Tegen etenstijd werden we door onze
vader opgehaald of aanvaardden we
de martelende terugweg, waarbij het
asfalt gesmolten leek. Maar die idylle
van toen is er niet meer, zegt mijn
moeder voor de telefoon, er is nu
een mierenhoopdrukte met vechtpartijen
en bergen aan afval.…
noch blijft het dralen bij gisteren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
537 red onze kinderen van dodelijke plannen
jaag de heksen weg
verberg de duivels in een doofpot
red de scheppingsorde
houd de man-vrouw praatjes vast
lokaliseer het kwaad
verjaag het onheil van de wereld
red de pletwals die vijandbeelden
in asfalt stampt
laat alles hetzelfde blijven
de wereld is eenvoudig
maar toen was daar een
kleurrijke…
Laat de natuur leven
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
665 De lucht draagt meer dan zonlicht
en vogels, ook de herinnering aan bossen die asfalt
zijn geworden. In de stilte die hun vlucht achterlaat, proef ik een twijfel,
een verlangen om te zingen, maar niet meer te weten of ze nog gehoord zullen worden.…
Wervelwind
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
298 Papier rolt over het asfalt
alsof iets probeert te vertrekken.
Hij neemt op.
Geen begroeting.
Aan de andere kant ademt ze.
Hij hoort servies tegen elkaar,
een stoel die schuift,
de klok in haar keuken.
De wind gooit een foto van de muur.
Het glas breekt.
Een gezicht ligt in scherven op de vloer.
Hij zegt niets.…
Melkzuur en marmer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
248 Alleen het asfalt van de Rue de Rivoli
kijkt toe hoe een Nederlander
zijn eigen limiet herschrijft
op de drempel van het Louvre —
alsof lijden ook een vorm van kunst kan zijn,
alsof pijn, goed uitgevoerd,
recht heeft op een lijst.
Dan de streep.…
Schattenberg
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
1.441 Bij 't hoge hek ben ik
weer werkelijkheid geworden
de grote stilte om ons heen
een traan die op het
asfalt klettert.
Als we daarna de weg terug
aanvaarden
doen we lacherig om niks
wel raken onze handen.…
kruispunt
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
629 Licht vertraagt
het landschap stokt
in een verstild kader
het kruispunt vult de ruimte
het asfalt trilt onder wat hitte
de akkers slaan bruin uit
warmte draagt zingend nog wat wind weg
de voetganger
van achter het kader genomen
stopt in dit desolate plaatje
het kruis slaat
een zucht van verlichting
haar bestemming is die
van smal…
Aandacht
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
319 Mijn aandacht ligt op je
als asfalt in de zon—
kleverig, zwart, niet los te trekken.
Je zoekt stilte.
Ik zet muziek op.
Je wil slapen.
Ik begin opnieuw.
We praten tot de ramen blauw worden.
De nacht is dun.
Woorden over elkaar heen
alsof zwijgen dodelijk is.
We hebben het over vertrekken.
Een huurauto.
Noorden.…
Ik bezing de natuur.
hartenkreet
1.0 met 4 stemmen
1.405 Want nauw'lijks een poot op het asfalt gezet
worden ze door een auto geplet.
Ik bezing de natuur,
ik bezing de natuur,
ik bezing de natuur...lijk.
Varkens worden vetgemest,
maar krijgen één voor één de pest.
Zo slaat voor hen het laatste uur.
Dat is de wet der natuur.
Worden ze van de ziekte gered,
eenvoudig onder stroom gezet.…
Kramp
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.701 Sloffend van straat naar straat
Langs verweerde gevels van toen
Het asfalt, de stadspoort, de haat
Rond jouw stramme lippen
Badend in een waas van wit, een eng visioen
Bleef aan het netvlies kleven.…
lelie
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.088 soms werpen ze een kus, soms stokken of grappen
dat ik me mooier moet maken
tegenwoordig verschijn ik in een lange zwarte tutu
draai steeds rond of ren van licht naar licht
ver kom ik niet, blijf waar ik hoor onder een lantaarn
zou u dat willen, samen gaan liggen na een lange zomerdag
luisteren naar wat gonst, wat zingt onder het asfalt…
Zomer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
608 Er is teveel licht, te weinig nieuw; de zon legt
haar vingers, verschoten kruit, over asfalt,
klauwt tegen muren, terwijl zaad als jonge
sneeuw aarzelend door de lucht gaat. Loos
kroost dat eenmaal gedaald een ander of niet;
zo niet deze slak die onverzettelijk bedaard
zijn weg uitstippelt. ‘Ga maar,’ zeg ik, ‘het is
zomer.’…
De hittegolfkomedie
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
195 Het asfalt smelt en plakt aan je schoen,
En in de verte zie je een luchtspiegeling zo zoet als een droom.
De katten liggen plat, de honden hijgen hard,
zelfs de mussen hebben hun zingen gespaard.
De barbecue ruikt heerlijk, maar wie wil er bij staan?
bij de hitte van de kolen lopen we liever vandaan.…
Gerbera
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
141 En toch—
Ik hoor de polsslag van de aarde in jouw stugge, harige stengel,
de ongetemde, goddelijke stroom die door het asfalt breekt.
Jij bent de zuster van de dromers, de zwervers en de hoeren,
deel van de democratie van het slijk en het heelal.…
Herfst in het woonoord
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
60 Zij dragen het duistere geheim van wat verstijfde,
tot de wereld met een schok weer omslaat,
en het leven als een wild, herrijzend organisme
heftig door het zwarte asfalt breekt.
Het is nat en herfst geworden
in de oude straten van de havenstad.
Blauw verval daalt neer over de daken.…
Het stenen woud
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.535 Het breekt door het asfalt. Woest.
Nat. Herfst. Oude straten. De havenstad.
Blauw verval druipt van de daken.
De muren worden koud.
Een kille huid van steen. Het omsluit ons.
En de bomen? Een paar maar.
Ze verliezen hun blad. Zonder haast.
Ze kennen de tijd. Het verlies.
Het sterft op het plein. In purper.
Het zomergroen?…
Als as valt .....
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
1.724 Ik vlij mijn lichaam op het asfalt
maak voor liefde weer ruim baan
wanneer auto’s heftig toeterend
al file rijdend langs mij gaan
geen verbodsbord stopt mijn zinnen
geen stopbord verbiedt mij de waan
ik wil je hier op het teer beminnen
toe lief geef mij voorrang laat je gaan
kijk een zebrapad als bedstee
zwart en wit als klank en kleur…
Waar eens mijn wiegje stond
hartenkreet
2.1 met 7 stemmen
2.133 Waar de kikkers vrolijk kwaakten,
zie je nu grijs asfalt gaan.
Waar de toekomst nog een kleur had
en de gulden een daalder was,
waar de kinderen veilig speelden,
op een veldje, groen als gras.
Oh Nederland, waar eens mijn wiegje stond.
Vaak denk ik aan vroeger terug,
maar de tijd gaat veel te vlug.…
Kruisweg
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
762 mijn zware schoenen
laveren tussen lichaam en geest
zoekend naar mijn scherpe kanten
gedachten branden op mijn zolen
een bezeerde pees die schreeuwt om rust
de keuze tussen angst of evolutie lijkt
stap na stap mijn ingewanden te verscheuren
ik dank de Aarde, de dauw en de Zon
met zout korrelend uit huid en ogen
ik voel niet langer asfalt…