4214 resultaten.
Op een berg onder de maan die zich heel noch half mag noemen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
889 zijn wij niet verder gegaan
omdat het ons zou verdoemen
op de grond in het gras
waar bloemen nog ontbreken
kijk ik naar waar de liefde was
voel het nu pas steken
in de tijd zo snel gegaan
terwijl wij zoveel mailen
Laat ik nu een kleine traan
ach het zal wel helen
ik sta op, ik ga staan
heb het koud en kan niet meer
Nee, laten we nu…
bidden volstaat niet meer
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.508 in de boter snijdt het mes de laatste snede
de boer verkoopt zijn grond aan de eerstgeborene
en legt zich te sterven in de verbrande schuur
zijn dochter haar kleed opgeheven in het zurig hooi
bidden volstaat al lang niet meer
de vreemdeling kust de wilde deerne op de mond
gooit ongevraagd een handvol zilverlingen op tafel
wie wordt verraden…
HET KIND IN MIJ
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.321 Het kind in mij dat boven kwam
heeft eventjes heel erg genoten
toen ik weer met beide benen op de grond stond
heb ik tranen om verloren kind zijn vergoten.…
op zoek naar andere bruiden
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.711 de warme wind
draagt zomerse geluiden
bijen snorren speurend rond
de mier verlaat de grond
op zoek naar andere bruiden
een kerktoren rimpelt horizon
laat zachte tonen luiden
nee, niet weer uit Muiden
we breien uren aan de dag
totdat het duister mag
in schemering komt licht
zijn eigen schaduw tegen
in overwegen besluiten ze
de nacht…
Liefde
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.253 In een zonnig land hier mijlen ver vandaan
Op de oever waar een rivier uitmondt
Staan twee oude mensen naast elkaar
Vier voeten op een dorre grond
Hun ogen vertellen verhalen
Over hun intense leven
Hun kinderen nu volwassen
Ze hebben alles gegeven
De liefde die ze voelen
En geven aan elkaar
Hangt als een aura om ze heen
En raken menig…
Eenzaam sterven
hartenkreet
4.3 met 21 stemmen
3.130 Ze lag daar stil
Gezicht geslagen op de grond
Om haar hoofd een plas van bloed
Gestorven in eenzaamheid
Mijn geest herinnert mij zo goed
Ze was net jarig
In de tachtig
Een feest waar niemand nog naar kwam
Alleen de Dood die onbarmhartig
Haar het leven daar ontnam
Om zo te sterven
Zonder naasten
Zonder liefde om je heen
Toont hoe grillig…
waar wij ons kunnen warmen
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.013 de grond is wit de lucht is nevelgrijs
maar wij zijn mensen die ons buiten wagen
in donzen mantels die ons lijf behagen
vertrekken wij dik ingepakt op reis
geen angst of twijfel brengt ons van de wijs
wij stellen aan het gaande pad geen vragen
hoe lang het nog zoveel gewicht kan dragen
en denken niet aan onbetrouwbaar ijs
de bloedstroom…
Trage beer
gedicht
3.3 met 276 stemmen
48.673 met wat touwen
Aan ijzers met een houten bovenkant
Je moet verdomme glijden en niet sjouwen
Riep hij me toe, maar ik bewoog onthand
En wankelde door niemandsland,
Een trage beer met ingepakte klauwen
Als vroeg mislukte koudefront soldaat
Besloot ik toen voorgoed te deserteren,
Zo'n ijsvloer is een bodem van verraad
Hoewel ook warme grond…
Troost
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
1.203 Wanneer mijn verdriet 't verre sterrenlicht streelt en
ondragelijke herinneringen de dagen opsommen
wanneer ik denk hoe de mens is, alleen
mengsel van geuren, dromen en kleuren
snel vervagend in de stroom van de tijd en
zonnebloemen, zwart, naar de grond staren
met honderden vragen verzwaard, wanneer
de maan als vergeten parel in een juwelendoos…
DANSE MACABRE
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
953 beneden de begane grond en onder
een deken waarop tekens zijn gezet,
die allen kennis geven van belet,
liggen de doden, zwanger van een wonder
ze rusten zij aan zij in het vooronder
aanvankelijk bood menigeen verzet
maar nu houdt iedereen gelijke tred
de optimist ligt naast de hypochonder
als ik mijn stappen op het grindpad zet,
knarst…
ommekeer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
816 verdreven
door verlangen naar de natuur
en het samenzijn
zo stil was het die ochtend
dat de twee jonge mensen
nauwelijks spraken tijdens het
verlaten van de stad
daar in een wagenspoor
liep hij links en zij rechts
lachend door de bladeren
maar op het jagerspad
dicht onder het lover
vonden hun handen elkaar
zoals zonlicht soms
de grond…
Sneeuw
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
2.551 Je hand pakt de mijne,
en trekt me zachtjes op de grond.
Een hand vol sneeuw,
je schaterende lach.
Voel me als een klein meisje,
het maakt me lichtelijk van slag.
Warme adem glijdt langs m’n lippen,
langzaam kom je dichterbij.
Ondeugend kijk je in m’n ogen,
je koude neus tegen die van mij!…
Ieder jaar...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.080 De lente zweeft over de koude aarde
Blaast zijn warme adem in de grond
De bodem opent zich in vruchtbaarheid
en geeft geboorte aan dit nieuwe leven
Trots laat de aarde ons weer genieten
van een warme deken vol lentekleuren
Lammeren dartelen in de weidegronden
Een zuiver genieten van dit schouwspel
De aarde nevelt zich in warme kleuren
en…
PLANTAGE JOHANNESBURG
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
552 Deze grond van Commewijne
bewaart mijn navelstreng
al meer dan een halve eeuw
Droomdronken
leun ik liggend tegen
de tijdgeknaagde amandelboom
voor de statige plantagesluis
even antiek als die van
Maasstroom en Rust en Werk
Zachte fluitmuziek van Pak Rebo
- de gamelansmid in mijn jeugd -
vult de dalen der wolkenparade
aan het puur blauwe…
vondeling
hartenkreet
3.9 met 12 stemmen
1.115 verwonderd, blij verrast
pakte ik zijn handjes vast,
tilde het behoedzaam van de grond.
ik zou, ik zou
het in mijn armen nemen, op handen dragen,
knuffelen en zachtjes strelen.
terwijl het zich - nog wat bescheiden -
stevig tegen mijn ziel aanvlijde,
ging ik vast met zijn woordjes spelen.…
Waar wind de bladeren uit zal vlakken...
netgedicht
4.4 met 20 stemmen
886 De bomen bergen weer hun zomerkleren op -
niet in een kast, maar in de grond
waar men van nu tot weer een voorjaar komt
slechts dood en ondergang, ontbinding vindt.
Laat los, laat los, zo zingen alle bossen,
behalve waar de dennenbomen staan -
de beuken die als heersers langs de paden
nog fier rechtop ademen, ook zij worden kaal.…
De dorsvloer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
842 Het ritme van de slaande vlegels dorst
het graan ja klopt het koren vrij van kaf
de zwoegers zwaaien zweten op dan af
weer op weer af tot lost de zemelkorst
het overbodig afval moet geschorst
geschopt in vuur verbrand ja afgeschaft
ruw op de harde dorsvloer afgestraft
met slaande stoten dansend op de horst
in diepe grond van je bestaan…
Jouw tour de poëzie
hartenkreet
2.5 met 17 stemmen
1.955 droom mij jou in een land
van fris lentegroen
en mijn gedroomde huis
op kousenvoeten van slapeloze nacht
is een stad zonder keurslijf
de zon trekt jouw zwarte maan denken eruit
stort ik volle zinnen met dauwdruppels uit
totdat alles in jou glinstert
leg mijn warme jas over jou heen
en buig voorover
zwevend op slaapwandel
met vaste grond…
De Herfst
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.026 De bladeren vallen van de bomen,
die dwarrelend op de grond neerkomen.
De zuidwester komt weer uit de kast,
de wind waait en giert enthousiast.
De natuur kleurt in rood en goud,
langzaamaan wordt het koud.
Ruige luchten en wolkenpartijen,
schilderachtige landerijen.…
Voor jou: de herfst
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.279 wals de rode ritseldans
blaadjes dwalen draaiend rond
bruine knispertakjes kraken
in hun slalom naar de grond
Woeien waaiend
vallend kraaiend
wervelen hun rokjes neer
wentelen met rode konen
tot de bruine aarde weer.
bladeren tot kant verweven
bladskeletjes van weleer
dromen rood met gele dromen
stormen ruisend heen en weer.…
Herbergierig
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
570 -
is zijn hotel niet van de grond gekomen.…
Tezamen
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
1.428 die grote, zware steen
strooi rozen - waar de groef mee dicht
kom mensen doe de hand omhoog
en vang de wolk die in de lucht hangt
verdamp de bui dan blijft het droog
strooi zaden waar je zon mee vangt
kom mensen sla de hand te saam
en demp het meer dat in de zee ebt
bedwing de vloed uit aller naam
strooi aarde waar je grond…
Bloemen in doorzichtig glas
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
675 geborgen in de grijze morgen
wit de wereld zich opnieuw
vlokken stillen in hun spel dragen traagheid
dwarrelen nog wel voordat de grond ze rusten laat
poedersneeuw verzoet de kou
drift spelend in een strakkend blauw
ijzend waaien winden bloemen in doorzichtig glas
ze liggen rijpend slootgeschikt en waterpas
uitgestrekt wit rondgevlekt in…
Versneden land
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
702 joeg,
en aan de oppervlakte,
vers besneden, verslapt
de aandacht, wanneer de
uitgebeende huid, zich
openlegt in arbeid,
mechanisch voorbereid,
vervalt de aarde tot rust
van eerbaarheid, in
lange voren tot magere
kluit, de stralen van
een nieuwe zon zich
in het hunkerende land
zal testen, met volle
sproeten in verspeende
grond…
zomer bij huis
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
588 de rails ligt er nog
de spijkers die we zochten
onder bomen met vleermuizen
echte angst
als de trilling voelbaar was
de lucht vol hing van zomer
de smaak van de rivier op de lippen
zeggen konden we het niet
niet met woorden onderhuids
steeds strakker tot barstens toe
de koeien vooruitdrijvend
de reeds onteigende gronden in…
Het Tolhuis in Noord
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
802 alleen
bij alle gezindten voor uitspanning door
met een fraaie tuin er omheen
aan het water een koepeltje ervoor
binnen thee en uitzicht bij elk getij
op dat landtongetje in het brede IJ
Er moet voor worden overgestoken
sinds mensen heugen met het pont
de Fransen hebben er de galgen
nog voor afgebroken
ik ging er gister voor door de grond…
Vol kinderlijk vertrouwen
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
640 "alles is liefde"
ergens onderweg was het
dat zij verdwaalde
ze zocht een rustplaats
vond die onder de brug
waar het verkoelend aanvoelde
het was zo warm
dat er paardenbloemen
tussen de stenen
groeiden
stil zat ze daar zo maar
op de grond
en dacht aan pluizenbollen
die ze in haar jeugd
met bolle wangen
vol kinderlijk vertrouwen…
Ouwe
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
520 Feilloos drapeer ik tranen op de grond
ze moeten zichtbaar zijn
want ik wil iets duidelijk maken
want nee, ik ben niet blij of gelukkig
kijk me aan schat, je bent nu nog van mij
wil je me laten gaan
of voel je mij en hou je me
tot aan grijze krulspelden aan toe?…
Als de bladeren gaan weer vallen
hartenkreet
4.3 met 26 stemmen
2.086 Maar de verdroogde bladeren dwarrelen lichtzinnig naar de grond,
Immer onwetend om als kadaver dienen, de cirkel is rond.
Om door de bosbodem anoniem te worden verteerd.
En weer als voedsel te dienen wanneer het tij is gekeerd.
En die arme bomen blijven wederom achter, troosteloos en kaal.
Ze wuiven niet meer in dit winterse vaal.…
Bladeren
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
747 Bladeren en nog eens bladeren
Zij vallen neer op het natte gras
En bedekken de hele grond alras
Ten teken dat de winter gaat naderen.
De bomen verliezen hun schoonheid
En blijven als kale stronken staan
Hun glorie is voorlopig voorbijgegaan
Wachtend op de komende lentetijd.…