3205 resultaten.
Laatste inzending
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
848 Je was nooit te
beroerd om te reageren, maar ergens in een krant las
ik dat een beroemd dichter verdwenen is en wel zodanig,
dat ik voorzeker geen reactie meer hoef te verwachten
op mijn laatste inzending aan jou (of mijn vraag, wat
er toch met jou aan de hand was, toen aan het strand te
Knokke of zo, waar Wolkers, big survivor, en Campert,
taaie…
Niemandsland
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
569 Hoeveel adressen
heb ik nu gehad,
hoe vaak ging ik als slak
met mijn rugzakhuis op pad,
waarom ging het telkens mis,
deed ik wat ik niet wilde
maar toch gebeurde
als iemand zeurde
over mijn
verstopt verdriet
of degenen die op mij letten
mij volplakten
met negatieve etiketten
waardoor ik zelf
maar amper zichtbaar bleef,
gerechtigheid verdween…
Rollator.
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
1.511 pijnlijke heupen en knieën
worstelend op deze gang
verjaardagen en namen
uit mijn hoofd verdwenen
vergeten gezichten
van lieve vrienden
strijdend tegen de ziekte
in het vroege voorjaar
een domme uitglijer
op weg naar de bingo
die steun ontbeerde
van mijn tanende armkracht
pijnlijke botten
aan mijn ondervoede torso
heen en weer…
Het roodborstje
poëzie
3.6 met 14 stemmen
3.101 vloog het daarhenen
En was een, twee, drie in de bomen verdwenen.…
Parijs 5, 2 rue de Latran
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
757 Opeens is hij verdwenen.
Auguste! Waar is hij?
In ‘Au vieux campeur’?
We kopen er wandelgidsen.
We kijken. Geen Auguste.
We gaan. Eén van ons keert terug.
Daar staat hij, in de sous-sol,
oor zonder mobiel,
kijkend, vouwend, bladerend
in geologische kaarten.
Auguste! Onze Auguste!…
EEN ENGEL HIELD MIJ STAANDE
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
812 me lachend aan
prachtige ogen en lieve mond
ik kreeg een heel apart gevoel
tastbaar was niets meer
ik verbleef in een wereld
waar je alleen maar van kan dromen
twijfelde aan de natuur en omgeving
de engel was er nog steeds
ik legde een vinger op mijn lippen
wilde haar ergens op wijzen
zo ver is het nooit gekomen
alles om mij heen verdween…
Mystieke dame
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
575 Nu ben je weer verdwenen in de massa, het grote niets,
maar als ik goed mijn best doe, edele jonkvrouwe, kan
ik je weer oproepen als in een spiritistische seance.
Toch laat ik je, uit respect, liever vrij.…
DE WAGEN DES TIJDS
poëzie
4.0 met 2 stemmen
3.226 Al rijdend, al rotsend,
al bokkend
en botsend,
al piepend en krakend, zo vloog hij door stee;
en, als hij was henen
en verre verdwenen,
toen waren de dagen en maanden ook mee.…
Neeeeee
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
577 Want toen ik omkeek was tie verdwenen
en ik moest stiekem lachen, op mijn twee benen.…
Herbergen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
780 Getuigen en geluiden zijn verdwenen, maar het wonder niet voorbij.…
Eigen keus
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
544 De dwaallichten die ruimtes ontwierpen
zijn nu inmiddels uit het zicht verdwenen.
Haar eega hinderlijk van vlees en bloed
gaat nu op korte termijn het licht uit doen.
Het kabaal zal wel of niet oorverdovend zijn
of doodstil na elf uur ’s avonds in de zijkamer.…
Terreur
gedicht
3.0 met 13 stemmen
2.929 Maar Europa's
grondslagen waren nog niet helemaal verdwenen
Voor het wrekertje in onze genen,
altijd doende om het leven naar onszelf toe af te ronden,
is vrede het weizoen om wraak te nemen
Nieuwe slachtoffers zijn al gevonden
-----------------------------
uit: 'Zwarte gaten', 2008.…
Zoals een blad
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
515 Toen je dreigde weg te gaan
maakte ik foto's van blaad'ren
die geel, rood verkleurd, dreigden te vallen
en zoals jij nog telkens een laatste wandeling wou
zo nam ik het blad nog één laatste keer,
voordat het afvallen zou
En nu dat je lichaam verteert,
zoals ook het blad is verdwenen
er nieuwe lentes en zomers verschenen
zo dienden zich…
De Vogels Zingen Niet Meer
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
463 boerenland weideland
het thuis van vele vogels
ieder voorjaar weer maar de vogels
de vogels zingen niet meer*
het leven is uit het weideland
kapot gemaakt door gif
en kunst- en de vele andere mest
waardoor de vogels zijn weggepest
al wat het land hen ooit
aan levensvreugde bood
helaas zo pijnlijk zo zeer – is niet meer
is verdwenen levenloos…
Droom in droom
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
513 Ik voelde hoe de warboel in mijn hoofd
verdween en langzaam groeide de wens
een traag en vormloos organisme te zijn,
niet meer een uniek en bewust levend mens.
Toen schrok ik wakker in mijn droom
en merkte, terwijl ik dromend verder sliep,
dat de zee zich zwijgend had teruggetrokken
en nu iets heel anders mij riep.…
De laatste akkoorden
netgedicht
2.4 met 21 stemmen
883 Een leven gevuld met ontroerende
optredens, applaus, maar ook stilte, de glans van
sterren die langzaam dooft, maar Rob de Nijs blijft, onmiskenbaar,
in ons hart, een iconisch geluid dat nooit verdween, zelfs niet in de schaduw van tijd.…
overvloed
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
481 overvloed zit ‘m vaker
in ‘t gebrekkige
van de weinige woorden
waar tsunami’s meestal
tot in elke lettergreep
overlopen
van verzwegen gevoelsoorden
iedere geplaatste strofe
ieder beloofde land
roept vragen op
roept zeeën van ideeën op
zwart en rood en…
de dood
’t einde van ’t lot
de pijnlijke liefde
en de verdwenen schoonheid
van…
dubbeltje op z’n kant
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
590 vanuit ’n simpel leventje
met ’t goede genenpakket
en de sporadische deukjes
die klapjes op de billen
de vertogen woorden
knuffels die verdwenen
één of twee gebroken
botten en jonge harten
tien tellen onder water
god die toch niet bestond
of de wind waardoor
de vakantie niet doorging
de kou onder de lakens
als de winter inbreekt
achter…
Imperator goden en geuzen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
304 dromen werden mij ontfutseld
de grond verdween
onder mijn voeten
weggegoocheld werd ik
onder druk van de goden
maar met mij verdampte hun macht
de lares en heersers der tempels
raakten eind derde eeuw
allengs minder in tel
hun plek onder de zon
en bij de onderdanen zou
terugkeren in later eeuwen
in allerhande tierelantijnen…
Van gevangen naar vrij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
328 Ze droeg stilte als een tweede huid,
ademde schaduw,
en leerde lopen met gebroken vleugels
Niemand zag
hoe ze elke dag
een beetje meer verdween
achter ogen die ooit zongen.
De dagen werden jaren,
de adem werd overleven.
Woorden stokten,
maar het hart –
het hart weigerde te zwijgen.…
uit zijn hart
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
280 zijn
over een raadgever die vulkaan werd
die woorden uitspuwt door het vuur
uit het hart van toen te verbranden
de stroom zal dat voorval omvatten
hels drukkend op de grote slagaders
in kale halzen van kokende rivieren
waar de vissen als mieren uitvlogen
en andere dieren als wezensvreemde
schepsels die een soort bijrol speelden
verdwenen…
TUINMAN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
147 TUINMAN
Zijn klare wereld is verdwenen.
Over lange jaren daalt het doek.
Het huis kraakt even in zijn voegen.
De oude boom draagt gouden roest.
Ginds veegt tijd een verre vogel uit.
De uren en de muren, altijd daar
en altijddurend, zijn hardnekkig
in de waan van zijn bestaan.
Gasten kwamen, vrienden gingen.…
Vertrek bij vroege zon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
301 De stedelijke maan is stil verdwenen
door het kille licht van de ontwaakte ochtend
eenvoudige kleren liggen nog verstrooid
als getuigen van de waanzinnige nacht
woordeloos zoekt de naakte kameraad
zijn blouse en zijn broek weer bij elkaar
het amoureuze gezicht staat strak
nu de realiteit weer onverbiddelijk is
er is geen bier meer om te…
Goden en Geuzen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
116 dromen werden mij ontfutseld
de grond verdween
onder mijn voeten
weggegoocheld werd ik
onder druk van de goden
maar met mij verdampte hun macht
de lares en heersers der tempels
raakten eind derde eeuw
allengs minder in tel
hun plek onder de zon
en bij de onderdanen zou
terugkeren in later eeuwen
in allerhande tierelantijnen
lelie…
M'n jas, m'n jas... waar is m'n jas?
hartenkreet
4.1 met 23 stemmen
4.204 "
Vervolgens ging ik maar op zoek
Naar mijn verdwenen jas;
Onder de boom, tussen het snoep,
Zelfs onder het matras.
Maar nergens waar ik keek vond ik
Die rode jas van mij.
Wel vond ik bergen oude troep,
Maar nergens zat ie bij.…
Sandettie
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
789 Abrupt een eind aan wat zo prachtig was
Nooit verdween je uit mijn gedachten of mooie dromen.
De hemelse tijd ons beschoren, 't doet pijn
Wederzijdse inleving veronachtzaamd wel nooit verdwenen.
Rank lijf, stoppelbaard en wilde lange haren
Compleet van de kaart, dolverliefd.…
amos monachos (tweede versie)
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
1.682 het ware het goede het schone
moest in alle eenzaamheid
te vinden zijn
hij vond
met stomheid geslagen
op de koude steen een hert
en na lang zoeken
een beklemd konijn wiens gillen
over zee verdwenen was
binnen in zijn kluis
las hij boek na boek
maar geen licht ging hem op
geen vriend verscheen
in het voorbijgaan blinkende…
een behouden vaart
hartenkreet
4.2 met 43 stemmen
13.350 Veel wilden wij nog zeggen, al was het even vlug
Wij turen naar de horizon waarin je net verdween.
Het schip maakt ruimte voor de zon, wij zijn geheel alleen.
Het dringt nu langzaam tot ons door, een traan valt in de zee.
Je laatste reis, ver weg van hier, wij mochten nu niet mee.…
Onbereikbaar
hartenkreet
3.3 met 23 stemmen
2.610 De pijn maakt mij zo oneindig leeg en triest gestemd
Mijn ogen staren, troebel… kleuren kijkend in het niets
Met pijn en moeite houd ik me staande, ben in alles afgeremd
Ik kan jou niet meer bereiken je bent mijlen ver van mij
Mijn gekwetste hart is nog steeds vervuld van liefde voor jou
Van de een op de andere dag ben je uit mijn leven verdwenen…
Zo blij, zo blij, zo blij
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
1.900 en te gapen
Ik heb echt alle tijd
totdat ik je herken
Ondertussen ben ik blij
zo blij, zo blij, zo blij
Ik lig hier voor het rapen
de wind streelt; de zon warmt;
de regen polijst me,
nog mooier dan ik ben
Ondertussen ben ik blij
zo blij, zo blij, zo blij
Samen zijn dan twee stenen
in een rivier die leven heet
naar de bodem verdwenen…