Alle inzendingen

Het is nooit saai bij mij is er rotzooi om elke dag weer verbaasd te luisteren naar muzen ziekjes te horen dat de buren weer overstag gegaan zijn naar de supermarkt voor een drinkontbijt want ze happen de apen in bananen uit bedreigde diersoorten zoeken zij waar ik bij hoor onder tussen alle saaiheid.…

...ontstaan in een niet meer dan spontane opwelling des gemoeds, zonder pretentieuze intenties en nodeloos zware hollefrasen van humbugs dwaalwegen bombast... Het had na dagen en nachten ontbering in koufrontcontreien waar mijn Singernijvere lief, dochter van een stugge doorgewinterde niet klein te krijgen Fries eermaals uit de grond…

de grens ademt stil niet het einde maar begin van nieuwe wegen…

Vierbloemig sta je hier aanstekelijk te pronken. Stoer: je rode kleur, fluwelig, overrompelt! Op hoge steel geklommen spreek je ons romantisch toe: 'Leven is veelal volhouden. Tot je bloei voldoet.' Wat opvalt, blijkt jouw stijl. Menig oog zal je prijzen. Jij toont hoe een duidelijk doel multi extasen bundelt... Mede-stelen stelen…

Als holle vaten op hun tenen gingen lopen kregen zij amper een deurklink open.…

Sommige mensen zijn altijd onderweg met plannen in de zak en een uitweg in zicht ze weten hoe je schuift hoe je wint zonder te blijven Anderen dragen minder geen kaarten geen noodpaden zij kennen één weten wanneer het leven nadert scherp en zonder omwegen zoeken zij niets buiten zich zij keren terug naar dat ene punt en daar…

Je hebt de pure emoties uit het gedicht gestolen het ego uit jouw hart getrokken dronken grijsaard je hebt vanochtend met de oceaan gesproken het dansen is voorbijgegaan in schijn van werkelijkheid door wellust en begeerte toegeeflijk flirt je nu spontaan met naaktheid van het bestaan en vrijheid van het individu je gaat vanmiddag…

Elke nacht Als de medicatie Niet werkt als verwacht Me meer met de dood verwant Hij komt precies alvast Even naast me liggen Om al wat te wennen Aan zijn warmte Aan zijn leegte Ik sta op Met hart en ziel Prik ik me opnieuw Op een betere plaats Zodat de donkere gedachten Stoppen met wanen En ik toch nog wat Kan slapen…

er is onlangs een roos ontsprongen sierlijk uitgebeeld in lijf en leden en een krachtige geest had deze bloem bedongen; het toeval had een ridder te paard bereden en zocht een weg versierd met parelmoeren het dier versnelde zijn gang naar een gelukkig land immers er was aldaar ontspruitende liefde te voeren alsof het ook nog eens met goud…

Er was eens een begin, zo klein, een wereld die nog stil kon zijn. Een verhaal dat door de mazen glipt, en zachtjes aan de morgen tipt. Er was eens een droom, heel even maar, met maneschijn in het zilv'ren haar. Een pad dat door de wolken zweeft, terwijl op aarde... niet alles meer leeft. Er was eens een hart, vol goede moed, dat wist:…

’s nachts wanneer de wereld oplost opent de geest verborgen deuren beelden verschijnen zonder oorsprong tijd vouwt zich terug in zichzelf een sleutel is geen sleutel een angst geen angst alles spreekt in tekens die niet begrepen willen worden en wie durft te blijven in dit woordeloze weten vindt de stille weg waar het onbewuste zichzelf herkent…

Ineengestrengeld, rechtop, geknield en de ogen geneigd naar een zoen, werpen een man en vrouw elkaars aangeboren krachten toe. Hun lichamen vatten vlam. Bewegingloos lang gestrekt, en in balans zonder te weten hoe, gutst er leven in haar schoot: rechttoe naar een altijd begonnen verleden, op naar een toekomst die nooit komt. Ineengestrengeld…

Temidden van onbekenden, Eenzaam door wat wordt gemist, Niet gevonden kan worden, Nu het brein verdwaalt is in mist. Alleen muziek biedt enige troost, Herkenning zonder begrip, Het nu is de nieuwe eeuwigheid, Nu begin noch eind bestaat. Zonder een begin of eind, Dobberend in een zee van tijd, Waar het zijn verdwijnt, En ’t eind samenvalt…

Volgens ongeschreven regels gedraag ik me voorbeeldig, mag ik mijn man niet tot last zijn, niet wild zijn, en alleen in bed kussen Verder doe ik alsof ik geen lichaam heb terwijl vriendinnen gewoon op een warme kei kunnen gaan liggen, in een nest in het hooi, in het water en in hun kamer waar niemand op hen let en niemand het van belang…

Sneeuwklokje in gras een wit kopje zonder stem wiegt in de winter Aan de rand van de winter staat het sneeuwklokje met haar gebogen hals, stil maar onafgebroken aanwezig. Een wit teken dat niet wil opvallen, alleen verschijnt waar de kou nog spreekt. Ze zoekt geen warmte in het gras, maar ontwaakt onder een hemel van grijs. Wie traag…

De gedichten zijn weg. Niet verdwenen — maar verplaatst. Van jouw adem naar andermans ogen. Wat ze doen, doen ze zonder jou. Wat jij kon doen, heb je gedaan. Dit is het stille punt waar schrijven ophoudt en vertrouwen begint. Niet omdat het goed moet zijn, maar omdat het waar was. En dat blijft. Ook als niemand het benoemt.…

- O kinderkens, wier lieve tred Het hart ons in verukking zet, Wanneer gij huppelt langs de vloer En dwaalt als scheepjes zonder roer, En, dartelend, zonder dat gij 't weet Of wilt, op 't ouderlijk kleed In onschuld treedt, Wie weet, Of ge eenmaal al te met, O smart ! Uw voet niet zet Op 't ouderhart! -------------------------------…

Een wereldbeeld ontsnapte ons toen wij een halfrond vergden om er alleen te zijn, het andere bleven bewenen. Wij legden achter ons leven een tuin aan, ook een register van allen met wie wij nog zouden bijpraten, staren, verhelen. Wij meden de liefde en lieten de tastzin, schreven hooghartig de toekomst af. Zoek ons niet meer, wij…

Partij voor Vrijheid: wat een vreemde naam! Je mag niet eens je eigen mening uiten, dus gingen zeven Kamerleden muiten, zij voelen zich óók handelingsbekwaam. Gebrek aan inspraak en aan interactie: wordt straks de PVV een eenmansfractie?…

Ik zou zo graag, zo heel graag verschoond willen blijven van al die bagger en drek welke de media mij dagelijks presenteren: oorlog, geweld, mishandeling, misbruik met gruwelijke zeer schokkende beelden Ik zou het zo graag, zo heel graag dan moeten wel alle beeld- en geluidsdragers uit maar of ik er dan verschoond van blijf? of er vanaf…

Ik las ergens in een grijs verleden zo grijs als de zee in de maanloze nacht die alles wat waarde heeft weerloos verpacht aan donkere mantels en tulbandendragers bazaarbezoekers verboden geldzoekers overdag handel in loodgrijze pakken maar in de avond vermomd in verscholen gebogen moskeebezoek terug in de schoot van de eenzaamheid…

soms bedreigt onze eigen pijn de vreugde in een roepend hart en vraagt de ziel, waar moet ik toch zijn als ik geraakt word door vaak onbegrepen smart liefde is zo mooi als ik word verstaan maar gevoelens wisselen als seizoenen men wordt soms geraakt door iets groots of een vlijmscherpe splinter; het blijkt eigen aan ons aards bestaan…

In woeste geluiden van de grote stad reeds opgemerkt door rode oren ontmoeten klanken stemgeluiden woorden en levendige zinnenspinsels er is een nieuwe sound geboren eigen intensiteit, zachte melodieën door opzwepende harmonie vitale intonatie vol herkenning ik kan me bij jou thuis voelen in openstaande tijdelijkheid.…

in gestolde uren trekken zij zich terug -het gaat vanzelf- onder een stolp de wereld valt stil angst hoopt zich op zij horen niet willen niet weten van planeten waar levensvormen zich gedragen alsof altijd alles maar doorgaat zij onder de stolp kennen het einde het is niet van dromen gemaakt…

De zon die geen huid meer warmt, die alle kleur in grijs heeft doen vervagen. Slechts nog sprekend tegen de stilte, muziek die geen lading meer kan dragen. Loos bestaan, monotonie. Geen schreeuw, geen emotie. Geluiden verstommen zacht. Het verval van pijn in de leegheid van de kilte. Enkel woorden, voor het verval van het zijn.…

Stormvlagen ramden schuine daken. Grommende wilde paarden in hagel, drens en buldervlagen vielen samen met hoefslagen en donder uit een machtige torenbrand naar onder. Brekend krakend bliksemde braakte de zomerdag zijn zwartste donker maalde druppels over breed bladergroen en een wit, pas ontloken weidebloem met haar hartje geel zo kwetsbaar…

Niemand die er is Niemand die ik mis Niemand Niemand in de nacht Niemand die op me wacht Niemand Niemand die heen wil gaan Niemand kan dat verstaan Niemand Niemand die mij nog kent Ook ik weet niet meer wie ik ben Niemand…

terstond bestelde ik een grote dieplader om de zwaarte van m’n ziel draaglijk te maken…

Gebroken harten in het dorp. Sporen van verraad op uitgesleten wegen. Wegen waarlangs ze weer vertrokken naar daar waar ze vandaan gekomen waren. Om hier in dit slaperige huis te houden. Te nemen wat ze dachten dat klaarlag. Ze droegen vaderjassen die ze achterlieten voordat ze weer verdwenen. Wat ze kwamen doen kon niemand…

De weergoden, i.e. de nazaten van Kroll het weergilde, als daar zijn Roosmarijn Knol alsmede de molenaar in 't midden des lands - geen zei dat van Domburg tot Nieuweschans de grens loopt der isothermen en -topen men dacht eer van Alkmaar en Hindeloopen tot Denekamp, Tubbergen of Dinkelland daarmee strooide men in onze ogen geen zand…