inloggen
voeg je poëzie toe

Poëzie

1581-1647

poëzie (nr. 1.344):

Wanneer de vorst des lichts... (Vertaling)

Als de Zonnegod slaat met zijn gulden teugels
Komt zijn hand, schitterend omhoog uit de zee
Zijn uitgespreide haardos van levend goud, waarmee
Hij nare angst, en slaap, en onware dromen
Van mensen hun lichaam wegstrijkt, en berg, en bos, en bomen
En steden vol mensen, en velden met het vee
In duisternis verdwaald, op hun plaats terug brengt
Verheugt hij, met de dag, de Aarde en de rivieren:
Maar de andere sterren die jaloers zijn op zijn licht,
Begraaft hij, met zijn glans, in duisternissen dicht,
En van de ontelbaar grote menigte, kan niemand het bij hem uithouden
Maar toch, wanneer uw geest de mijne roert,
Besef ik me dat u het heilige te voorschijn brengt
Voor mij de dag, mijn Zon, de nacht voor de andere vrouwen.

Schrijver: P.C. Hooft
Inzender: Paul van Moorsel, 8 mrt. 2006


Geplaatst in de categorie: wereld

3,9 met 16 stemmen 8.282

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:
Paul
Datum:
14 jul. 2015
besef ik me?
Naam:
Hannelore
Datum:
17 jun. 2010
kan iemand me zeggen waar de volta zich situeert?
Naam:
Judith
Datum:
12 mei. 2008
Thema, motief?

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)