inloggen
voeg je poëzie toe

Poëzie

1859 - 1881

poëzie (nr. 4.698):

Woudzang

Door 't woud der pijnen zucht en kreunt de wind,
En machtig wuiven de gepluimde toppen
En strooien rond de zwarte schilferknoppen,
Die stuiven over 't knerpend naaldengrint.

En uit het hemelgroen dier ruige koppen,
Die schudden : ja, en neen, van woede ontzind...
Daalt daar een lied op 't bevend mensenkind,
Dat van een groots ontzag de borst voelt kloppen :

'De duizend, die zichzelf nooit wezen konden,
Bezitten saâm één waarheid, die hen bindt;
Hun is 't geloof, dat spreekt uit duizend monden;

Maar wie, wat menslijk waar is, zelf ontgint,
Voelt zich aan zich door zich alleen verbonden,
En weet, dat hij voor zich slechts waarheid vindt.'

pijnen - pijnbomen (behorend bij de dennenfamilie)

Schrijver: Jacques Perk
Inzender: Redactie, 26 oktober 2024


Geplaatst in de categorie: filosofie

3.2 met 11 stemmen aantal keer bekeken 4.164

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: