inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 2064):

Schemersproke

Nu weet ik waar de schemering woont...
Ik dacht dat heur huis in de stilte stond
En daar ik heel geren heur huizeken vond
Vertraagde ik bij wijlen m'n stap langs 'n huis
Gebouwd in gebeden van sparregesuis
Maar achter gordijnekens bloemig en blank
Vernam ik geschater en joelende klank
Zodat ik, dom kind, bij mezelve verzon
Dat schemering Dáár niet wonen kon

Nú weet ik waar schemering woont....
Ik dacht dat ze ginds in de struiken sliep
En 's avonds héél zwakke mensen riep
En zaaide in de ziel, waar onkruid gedijt
De zaden van twijfel en zelfverwijt
Tòch had ik heur lief en vóór elke nacht
Heb ik heur trouw aan m'n venster gewacht
Tot ik in het heilige der avonden las
Dat schemering niet uit den boze was.

Nù weet ik waar de schemering woont...
Daar bloeit aan m'n venster
In purperen kleed
'N blom die van name
"De Nachtschone" heet
Ik peinsde dat zij 't me vertellen wel kon
Omdat zij bij deemster te bloeien begon
Maar nachtschone zweeg met het geheim van heur land
Toen ben ik gaan zingen, zó van zachte trant...
Tot ze droomde luidop en ik het wonder vernam
Dat schemering niet uit de hemel kwam

Nù weet ik waar de schemering woont:
Die avond toen ik niet rusten wou
Vóór ik wist vanwaar ze komen zou
Vóór 'k wist waarom ik zozeer van heur hield
Waarom ze de kwaden en de goeden bezielt
Toen zag ik door mijn tranen heen,
Dat schemering woonde bij iedereen
Ik zag ze kruipen uit ieders hart...
En langzaam werd de wereld zwart. -

Schrijver: Alice Nahon
Inzender: Bèr Mennink, 29 nov. 2007


Geplaatst in de categorie: filosofie

3,7 met 10 stemmen 2.140



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)