inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 2574):

Door 't Kreupelbos

Wie in zijn jeugd op gladde baan
Te lang aan moeders handje stapt:
Geen strobreed hoeft ter zij te gaan,
Of op een steentje trapt,
Wijl hij zich nimmer voorwaarts waagt,
Eer 't pad voor hem is schoon gevaagd -
Hij heeft het zeker kalm en goed,
Maar blijft, bij 't minst verlet, een bloed.

Maar hij, die vroeg reeds heeft geleerd
Zich zelf te redden, waar het voegt,
Die, waar hij 't beter deel ontbeert,
Met minder zich vernoegt:
Al kruipt hij soms door 't kreupelbos,
Hij maakt zich van de boeien los,
Hem door d'afhankelijkheid gesmeed,
En wordt een man bij lief en leed.

Daar lopen er, helaas! nog veel
Met dik en drap Jansalie-bloed ;
't Wordt hun voor d'ogen groen en geel
Bij 't steentje voor hun voet;
Ach, is hun jeugd nog niet vergaan,
Men laat hen eens voor 't schuthek staan,
Of maak eens d'oude leiband los,
En jaag hen dan in 't kreupelbos.

Schrijver: W.J. van Zeggelen
Inzender: Redactie, 29 Dec. 2009


Geplaatst in de categorie: psychologie

3.7 met 7 stemmen 1.573

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Quintus
Datum:29 Dec. 2009
Emailadres:koosk1000hotmail.com
Bericht:Een betoog in de vorm van een gedicht, altijd verdacht.
In dit geval zeker:
Dames, heren: Van een nare jeugd, wordt u een goed mens,
échte mannen, échte vrouwen.

Gemakkelijk populisme, ook in die tijd!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)