inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 3632):

Vincent van Gogh

Galgroen, de lucht, de bomen, groen als slangen
Een stormgefolterd graanveld, waar, rouwzwart,
Neerstrijken raven uit een hemel, hard
En dreigend blauw — als vlammen van verlangen,
Vreemdpaarse bomen, in hun vaart verstard,
Zelfs bloesemtuinen lijken droefheidzangen
De kamer grijnst, of lag daar angst gevangen.
Felgeel een bloemtuil gilt een kreet van smart.

Eenzame en goede, van uw tragisch leven,
Zo arm, zo rijk, hoe mild uw schoonheid geven!
Kon géén u lieven? kon u géén verstaan?

O had ik mogen aan uw voeten knielen,
U brengen troost van u verwante zielen,
0 gij, die moest in waanzin ondergaan!

Sorella (1942)

Schrijver: Helene Swarth
Inzender: adm, 20 feb. 2013


Geplaatst in de categorie: kunst

4,0 met 1 stemmen 1.138



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Petra Hermans
Datum:20 feb. 2013
Emailadres:worldpoet546live.nl
Bericht:Ik ben het met de dichter eens.
Zo arm en alleen hij was, Vincent, hoeveel
overdreven aandacht nu, na zijn sterven, hem wordt toebedeeld... uit welk belang?
Bovendien: bij 'voldoende' afkeuring van mensen,
familie, om je heen, is het niet "vreemd"...
om krankzinnig te eindigen?


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)