inloggen
voeg je poezie toe dichtwoordenboek

tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 1005):

Doodgaan

De bomen dorren in het laat seizoen,
En wachten roerloos de nabije winter...
Wat is dat alles stil, doodstil... ik vind er
Mijn eigen leven in, dat heen gaat spoên.

Ach, 'k had zo graag heel, héél veel willen doen,
Wat Verzen en wat Liefde, -- want wie mint er
Te sterven zonder dees? Maar wie ook wint er
Ter wereld iets door klagen of door woên?

Ik ga dan stil, tevreden en gedwee,
En neem geen ding uit al dat Leven mee
Dan dees gedachte, gonzende in mij om:

Men moet niet van het lieve Dood-zijn ijzen:
De dode bloemen komen niet weerom,
Maar IK zal heerlijk in mijn Vers herrijzen.

Schrijver: Willem Kloos
Inzender: JM, 29 sep. 2004


Geplaatst in de categorie: literatuur

2,9 met 72 stemmen 5.650



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Rodrigo
Datum:17 jan. 2005
Emailadres:Dajorodrigoshares.com
Bericht:Wat mij betreft het mooiste gedicht
dat ooit in onze taal geschreven is.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)