Alle inzendingen

Er kwam een hoge witte stortvloed aan Om een hoogleraar van het land te spoelen Het schuim erop dat wilde laten voelen Een letterdief dient onverwijld te gaan De jonge zwarte man verliet zijn baan Tot alle haat en nijd wat af zou koelen Meesmuilen droop van vele Britse smoelen Straks ging de eer van Cambridge naar de maan Keep stiff your…

We zouden een tunnel door waar nu water stond. Te voet de snelweg over dus In deze wereld waar van alles op zijn kop kon deze nietigheid er bovenop We praatten over oefeningen, en welke, om zonder klachten Ik zei hoe braaf we steeds, krampachtig oefeningen dagelijks herhalen maar omdat we denken dat die juist we slaaf ervan geworden…

Wit zwart zwart wit ze voelt dat er ergens iets niet goed zit het is alles behalve fijn om onschuldigen daarvan het slachtoffer te laten zijn…

Niet samen op school ook niet bij dezelfde sport Toevallig in een discotheek we kenden elkaar zeker niet van haver tot gort Niet studeren, wel werken en samenwonen in een veel te duur studentenhuis Geen nieuwe vrienden gemaakt geleefd voor het creeëren van een eigen thuis Eerste hypotheek, auto en een stamhouder als kind tweede zoon, promotie…

De blaren vallen extra vroeg. Net als het verschijnen der bladblazers In tuinen en op straatbermen. Lichtjes ridicuul maar een gekoesterd speeltje in mannenhanden. Of een onbewuste drang om herfst en winter van hun leven voor zich weg te blazen? Vergeefse moeite.…

Zij zagen slechts mijn grijze haar, mijn holle wang, mijn moede tred; geen mens vermoedde hoe haar ogen mij stiller dan een cel bezet. Ik jaag door straten, dag na dag, naar goud dat telkens verder wijkt — een vrije man in volle stad, wiens hart aan eigen tredmolen slijt. Misschien is wie zijn keten ziet al minder arm dan wie haar draagt.…

De zomer zomert, De herfst kondigt zich al aan, De winter komt gauw.…

De wereld noemt je arm en telt je centen, ze lopen haastig aan je houten bed voorbij, maar jij bezit de mooiste van de lentes, en deelt je bloemrijke ziel stilletjes. Zie je liggen op de houten bank, verloren in de grijze, harde stad, je wekt met jouw verschijning diepe dank, omdat je innerlijk iets groters bezit. Slaap zacht, dromer van…

je eet wat rijp is wat zich zonder verzet in je hand legt je kent de smaak maar niet de tijd die nodig was om hier te komen onder de schors loopt nog altijd het stille werk van wortel naar blad misschien is dat wat dankbaarheid is: niet teruggeven wat je hebt genomen maar iets heel laten waaruit het opnieuw kan ontstaan je…

Op school en op het nieuws erven leerlingen in verhalen de leugens en de bereidheid om oorlog te voeren Meer is minder is de wet van kinderen die vragen worden overgeslagen Vader houdt hen kort Wanneer ze iets ondernemen dat hij zelf had moeten doen deelt hij klappen uit en breekt hij het af De mensen in hun holen werpt hij kruimels…

Ik voel de moed mij in de schoenen zinken: ik wandel ’s avonds even in het bos, als daar een hond verschijnt, het beest loopt los, ik schrik me rot: wil hij me gaan verminken? Mijn lief voelt zich bij honden juist ontspannen, zij heeft dat angstgevoel alleen bij mannen.…

gedachten dwaalden niet naar een plaats die bekend was, maar naar het onbenoemde waar het alledaagse zich even onttrok aan woorden om het bijeen te houden herinneringen zonder aanleiding verlies dat langzaam verschoof alles stond een ogenblik naast zichzelf los van nut, van causaliteit een dieper soort aandacht waarin aanwezigheid…

Wijs: Hoe lang zal ik bedroefde minnaar blijven. Wel daar ben ik recht pover afgekomen, Wat was die meid een sier en spijtig ding, Ja zij scheen zelf mijn dreigen niet te schromen. Omdat ik maar een kleinigheid beging, Heeft zij terstond een talhout opgenomen, ‘Acht gij mij dan, dus sprak zij, zo gering. Wel snode vent! ik voel mijn…

De visstand zegt geen zeeduivel dus kies ik biefstuk van de struis. Een lieveheersbeestje banjert naar het uiteinde van een oranje rietje. Een muisje schiet onder de klapdeuren door naar de wittig dampende keuken. Popelend liggen mes en vork naast een ivoorkleurig vierkanten bord. Bromvlieg legt een onnavolgbaar parcours af langs lampen…

Er wacht een blaarkop in mijn borst herkauwend traag de hele dag.   Ik kan geen kant meer op zolang zij weigert op te staan— vol ongeduld ben ik gestrand tussen malse sprieten groen in mijn verlaagde land.   Ik grijp haar horens, geef d’r een duw trek haar omhoog, trek aan haar staart. Ze geeft geen krimp tot aan haar rust.   Pas als…

De vraag die hier voorligt is serieus, heus hij kwam hedenochtend zomaar ineens au bout portant en out of the blue uit de lucht als een stel ganzeveren dat rauw op mijn dak viel als was het een drone in het snelsonnet zie je het dreigend gevaar de k van kleinkunst, de c van cultuur de spiegel van humor en taal wordt te duur en te licht…

Het landschap schildert vurig littekens oude scheuren in ruwe vergankelijkheid van tijd industriële pijnscheuten van het modernisme ik voel de nabijheid van het eeuwenoude leed dieren die om hartstocht smeken, zich voortplanten in de droge uren van voorbijgaande spijtbetuigingen mensen die toekijken, niet kunnen ingrijpen hoe rivieren worden…

Wit lijnenspel siert het tegelpad van de tuin: slakken kropen wild.…

ik sta te wiebelen op mijn beentjes en kijk naar de andere kinderen op het plein die zo fijn aan het spelen zijn met elkaar met hun zelf bedachte regeltjes die altijd weer veranderen al naar gelang de nukken van het merendeel ik wil niet op mijn teentjes lopen om de anderen niet op hun te lange te staan of hen tegen de schenen…

ik leun met beide elle bogen op een breed dikhouten stok een van de gevlochten pilaren van de oversteek en overzie de groene sprieten nabij en zo verder van mij af de beide kanten van onze enige dorpse meander (ontwaar zelfs een schichtig drinkende reek) . en verhelderd oppervlak duidt de hoogte van het water aan, soms spiegelend, immers het…

De tijd kreeg een betekenis die zij wilden weren, maar het noodlot was niet te keren; de angst streek klapwiekend neer in de wildernis van pijn en nu hij zich daar nestelt - het licht wordt zo sprakeloos wit - denken zij aan het vaarwel Hoe komt wie vlucht ooit tot bedaren en wie voor altijd slaapt nooit terug?…

Deze naam van het woonhuisvertrek bij gegoede Romeinen had vaak een vijvertje in het midden van de vloer vele deuren langs de wanden die toegang gaven tot alle kamers zweeft met zingende wijs door meer dan twintig eeuwen nooit belemmerd door tegenspoed en overwinning van tijden zet zich nog in het heden vast heerst binnen grote hallen…

Vrijheid verblijdt en losbandigheid verlaagd Pas op voor de valse herder die de schapen opjaagt Want de leugen is groter dan we denken van degene die met lieflijke woorden geen vrijheid maar gebondenheid schenken Liefde kent verschillende vormen in een maatschappij met waarden en normen Het is voldoende om je ogen te openen in…

licht daalt af een kom bebouwd de kat grijs -welbeschouwd adempauze zeewater bedaart een tijdstip naderbij het hart licht bezwaard…

het beeld van de man, het metaal boven zijn hoofd in brons gegoten schuld door polijsten verfraaid vastgezet op een sokkel gladgestreken tot glans zich tegen het metaal keert metaalmoeheid wroet en vreet door elke constructie der creativiteit een barst ontluikte het zachte brons…

Cogito ergo sum Zei de Franse wijsgeer Descartes, Die ooit in Nederland verbleef, En daarna in Denemarken. Als je eenmaal dood bent, Kan je niet denken dus besta je niet, Je lijk is overbodig. Als ’t zoekraakt, Zoals bij Descartes, dus geen strop. Toch worden lijken Vaak gekoesterd en goed bewaard, Hele piramides voor opgericht En kolossale…

morgen heeft nog niets beloofd. alleen vandaag ligt hier, met zijn gewone uren en wat er toevallig gebeurt. een hand die je vasthoudt, een gesprek dat langer duurt dan je dacht, licht op de tafel aan het einde van de middag. misschien is dit wat leven vraagt: niet bewaren voor later wat nu al van betekenis is.…

Freedom is a state of mind - Jiddu Krishnamurti laagje voor laagje ben ik aan ’t vervagen dolend en zwevend iets volledig nieuws belevend vervaag ik nog een vlaagje vandaag verleden en toekomst vervliegen waar ik laagje voor laagje verdwijn en zo dwalend en zwervend hier alsmaar verder vandaan lijk ik steeds lichter…

deze zondag streelt mijn huid in het voorbijgaan van jouw slaap daarbij draag ik liefdevol de ochtendmis aan je op zodat je zacht ontwaakt het laken - doorschijnend zoals je half geopende ogen - maakt je beide parels zichtbaar in het wit van alle mogelijke voorspellingen mijn doel is niet het baken van het gemeende intieme genot, neen…

Thuis zingen Eenzame Harten in een band, ver van onze kamer waar ik jouw hand vasthoud We zetten een regenboog van bloemen in de vensterbank en prijzen de hard werkende mensen Buiten loeien vuren van licht naar liefde, en het deert ons niet Wij hebben geen verwachtingen meer Dokters kunnen ons niet helpen tegen het oproer in de straten…