5126 resultaten.
Wij-materie
gedicht
3.7 met 3 stemmen
2.509 –Geen adem, geen adat, geen Adam.
----------------------------------
uit: Konkrete poëzie (1962)…
Nooit te ver.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
395 De toekomst heeft
een oneindig vergezicht
de vleugels van je adem
markeren het bewijs, dat
jouw gedachten zullen
kiemen op de wangen
van een nieuwe morgen
waaruit telkens weer
een hoopvol wijsje klinkt
goed van wil en met een
open mind van tijd, zonder
vooroordeel zal worden
gewogen, geeft ze de maan
een nieuw naam, ze ziet…
4 Sterrenhotel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
456 Stotterend stond ik daar,
daar jij mijn adem benam.
Harmonie bracht je mij,
van het noorden de standvastigheid,
van het westen het bewustzijn,
de diepzinnigheid van het oosten
en de warmte van het zuiden.
Een hart kan niet jokken:
weggestoken achter
een stoere ribbenkast
laten de tralies toch
tederheid door.…
In het oog (4)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
415 Mijn adem wordt bevochtigd
en beroert de wilde woorden,
spelend als dolfijnen voor de boeg.
Hun spel spreekt mij aan,
vertelt van hun reis, hun verleden
in het donker van
jonge dagen
toen de wereld nog een droom was,
ongebonden ?…
Tegendraads?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
423 Weinig lukt het nu te schrijven
op een verantwoorde wijze, dat
woorden klaar en helder, ijkpunt
van de taal, vrij kunnen ademen,
uit de kraamkamer van de cultuur,
lokmiddel van elk gedicht, maar
deuren op een kier, slaan ook dicht.…
Soldaten van Cura
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
508 Het schetsboek haalt adem.
Geen gedicht gekregen van de muze
tot vandaag.
Al mag ik niet schrijven.
Al mag ik niet verdwalen
in mijn eigen poëtische vlindertuin.
Geen inkt verzacht
een lach van tranen.
Er is hoop.
Er is hulp.
Soldaten van Cura.
De bestrijders van de eeuwige nacht.
Dromen zijn niet verboden.…
Troost
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
508 Mijn tederheid
mijn verdriet
mijn lied
is als het
geluid
van
een zeis
die door tarwe maait
een lied
dat muren
naar beneden
haalt, je mee neemt naar
de hoop van
de zon overgoten rivier
troost in de opeenhoping
van mensen
waar de dood rond maait
de ziekte
om zich heen slaat
bevend
huilend naar adem snakkend
de mensen…
Moeilijke tijden
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
494 dagen
van eenzaamheid verwarring en angst voor het
onbekende dat besloten ligt onder de aardse zon
't valt niet mee bij 't zien van 't zonlicht buiten
dwars door de dagelijkse dampen gesluierd in
en om het huis bij 't zien van zoveel lamgeslagen
vleugels de pijn door 't brein gevlogen in de kilte
en de schijn 't valt niet mee 't ademen…
Landweg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
478 Het is stil langs de landweg,
het bos houdt de adem in.
De laatste vogels zijn allang vertrokken,
als door een klok gedreven.
Vraag mij niet het uit te leggen.
Een late haan kraait naar de nieuwe dag
en die komt als op goud gedragen.
Strooit uit zijn paarlen van geluk
over het nat gebladerte.
Brengt rust en vrede op deze plek.…
Oetoen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
505 huilen kan ze niet maar voel
het droeve dreunen, hoor
in het witte kronkelen
van honderden larven
de bodem van git
waarop zij valt,
waarop zij viel,
waarop zij vallen zal, en
adem
het weeïge ritselen, het
slurpen en glijden
van het leed en de lust
in de bange wortel
van haar blanke,
benige lijf.…
Sterrenzee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
494 Donkere golven rijzen op
In klanken van ruisen en zuchten
krullen zij langzaam om
Alsof zij de maansikkel aanbidden
die badend in bleek licht boven hen hangt
Een zilte adem wordt ingehouden
vergezeld door een korte stilte
Boven de golven van donkerte
verschijnen nieuwsgierige schuimkoppen
Dan buigt het geheel volledig neder
Stort in en…
In voor en tegenspoed
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
677 Ik open het venster
en de deuren tegenover elkaar
totdat het overal tocht in huis
om het denkbeeldig coronavirus te verdrijven
nadat ik de verwarmingsmonteur
uitgelaten heb
zet ik mijn mondkapje af
om de frisse lucht in te ademen
zie hoe vogels als klankgazelle in de
boomtakken aan de overkant
neerdalen in het morgenlicht…
Golven van het leven
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
682 verbondenheid
Golven van kwetsbaar zijn
Golven, prachtig is zijn woestheid
Golven, prachtig in haar imperfectie
Golven, ongenadig in het nemen
Golven, die in overvloed geven
Golven, de schuimende niks duldende golven die komen en gaan
Golven, de weerspiegeling van het leven
En ik deins daarop mee
af toe kopje onder gaand om happend naar adem…
ontluiken
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
620 ik draag haar door de nacht heen
wijl overdag vlagen van mist heersen van binnen
daadwerkelijk heb ik onze adem niet meer gemeen
dat roert mijn denken, vraagt om mij te bezinnen
allengs gaat alles nog verder op slot
en kan ik slechts kijken in een enkele richting
het blijkt ook nog eens een doodlopende straat
waar niemand voor mij een deur…
Liefde te leen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 verdronken
het dal was dieper dan zijn bedding
de stroom meedogenloos en wreed
de groene heuvel onbereikbaar
verdriet in tranen verkleed
de berg was steil en glibberig
met verraderlijk losse stenen
de top in de verkleumende mist
verdriet in tranen verdwenen
ik wil springen maar ben verlamd
ik wil voelen maar ben beschonken
ik wil ademen…
nog even - zoals ik ben -
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
493 telkens in mijn aftandse nachten
zwerven mijn handen over
haar warme lichaam, ik wil
haar kalmte voelen
op haar naakte huid
haar waarheid is diep
in slaap gezonken, ik
benijd haar - mijn rust is
me eens ontnomen, niet gegund
zelfs niet in mijn allermooiste dromen
hoe langer ik haar betast, hoe meer
mijn adem de weg kwijt raakt, help…
Dieper dan de wortel reikt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
373 De grond houdt zijn adem in.
Ik hoor
hoe het gesteente
zijn geheimen schuurt
tegen de muren van mijn bekken.
Alles is zwaar hier,
log,
en toch
een spanning,
alsof elk korrel zand
een belofte draagt
van breuk.
Mijn handen graven
zonder richting,
maar vinden toch
een kloppend ding —
half steen, half verlangen.…
De stlte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
446 maar een kamer die zichzelf
heeft dichtgevouwen als een blad
dat nooit meer openspringt
Toch groeit er iets tussendoor,
een dunne, zilveren draad van licht
die niet durft te spreken
maar wel blijft trillen
wanneer de wind van vroeger erlangs strijkt
Ik tel de seconden niet meer,
ik meet de afstand
in het soort adem…
zoals een getuige zegt
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
284 In een weelde van
onaffe schakelingen
bouwsteen voor steen
over de tegenstellingen
zie ik hem
meester der rangschikking
vliegen
en hij ziet mij
opstijgen
uit beteugelde beugels
wegschieten
in alle ruimte
op vleugels
door verbrokkelende muren
afgronden als verblekende
redenen bij samenzijn
Ik riep
ik adem met jou
toon de tintelingen…
waar het hart zich hecht
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
285 een kaars in de nacht
brandt niet om het licht alleen
de vlam buigt zich
tegen haar eigen was
alsof warmte
een lichaam zoekt
handen willen langer vasthouden
dan ze kracht hebben
en vinden toch
hun rust in wat nabij blijft
een vogel stijgt
maar blijft even hangen
in de adem van de lucht
alsof hij wordt gedragen
een stem wordt zachter…
whiskey-ellende
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
439 Toch steek ik weer een sigaret op, zuig de rook in als laatste adem,
want stoppen is voor mietjes en ik ben te lelijk om op te geven.
Liefde was een slecht gevecht in een achterafsteeg – ik verloor,
maar sta elke ochtend op met blauwe plekken die glimlachen.
Kom maar terug, schat, met je mes en je leugens.…
Yorkshire
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
159 voorbij een drassig veld
met plonsfonteintjes
van rondspringende kikkers
en onder de waterval door
die opspat in een donker
wervelende poel
een grot bereiken
waar de bodem bemost
en de lucht kil is
en de wanden oplichten
in een patroon van wit
opvlammende flitsen
Daar verdiept raken
in de schemerige, toch witte, leegte
en dieper ademen…
Slapende vrede
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
119 Merlijn betoverde de mensen
met de adem van een draak
zodat ze hun strijd vergaten
en met elkaar leefden zonder besef
van geleden verliezen en verdriet
zelfs zonder haat jegens de ander
die hier vanaf zijn geboorte woonde
of zich er juist pas kort geleden
was komen vestigen
Eindelijk kon het, eindelijk
was het vrede, dankzij
de vergetelheid…
De doodstrompet
gedicht
4.0 met 1 stemmen
339 Ik wilde ademen, maar er lag een hand
op mijn mond. Groter dan anders
greep ze naar brekend glas. Het was
in de scherven dat ze mij eindelijk vond.
---------------------------------------------------------
uit: De doodstrompet (De Bezige Bij, 2026)…
TUCHT EN KWIJTSCHELDING
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
86 Dan zal het vrije denken zich verbinden
met eeuwige kracht, helpend maar onvatbaar,
rond gaan als adem uit geurige linden.…
Universeel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
39 Elk vergieten ooit begaan
In schuwheid van schaduw
Aan het zicht onttrokken
Blijft voor altijd bestaan
Alle adem ooit geblazen
Door ontelbare kelen gegaan
En dat lucht zo helder is
Blijft verbazen
Alle liefde ooit bezongen
Zo waarachtig en diep
Is na lichtjaren van hier
Door vele doden verdrongen
Oogsten na ‘t zaaien
Vogels, vlinders…
luik zonder scharnieren
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
26 verf over behang
haar witte mantel is geel bij verse sneeuw
een schreeuw van een meeuw ik laat hem
plots helder ijs met ijzers glad gegleden
de snelheid op de vaart gelijk een schicht
als van het licht stabiel en krachtig duwend
de één over de ander de herhaling van benen
lichtbruin riet telkens bijna plat gewaaid
ik draai en draai en adem…
De lunch pauze
netgedicht
3.8 met 41 stemmen
6.114 Weeïge drank adem was mijn deel
Passie raasde wulps zonder enig gevoel
Tierde met niet aflatend venijn door jou heen
Pijnlijk besmeurd vernederd werd ik alleen
Ongeremd laat je smerige lusten op mij los
Waar pijn jouw geilheid doet vervoeren
Grenzen steeds gewelddadig verlegd
Mijn geest verstijft kil niet te beroeren
Daar vunzige lust ongemeen…
Strik van Glas
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
916 dauwdruppels glinsteren op het gras
mijn adem komt dampend uit mijn longen
in een nieuwe dag terecht vol frisse lucht
heel even heb ik de gedachte verdrongen
aan jou; gevangen in een strik van glas
hoe ik de tranen van je wangen streek
zo helder als schitterend kristal
huilend, snikkend, een diepe zucht
ik brak de glazen strik van de val…
verzoening
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
2.086 naar adem snakkend in de nauwe
gangen van een golvend lichaam
bij het geschuur op aarden wanden
waardoor ik languit neergestoken lig
weet ik wat zuurstof betekent voor geluk
overwinterd sta jij liefdevol
naast mijn vermoorde onschuld
lang geleden al gekrompen
toen ze bekeken opgenomen
blind met open ogen doorgegeven werd
je zit nu lachend…