Alle inzendingen over stille duisternis

5775 resultaten.

Sorteren op:

( in memoriam: Sascha)

netgedicht
4.9 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.158
gevat in dat wat liefde heet jouw weergaloze boodschap fluistert wit in lichte vlinders en de zon vertaalt mijn hart warm, geborgen in de tijd dat blikken samenvielen ach, ik ben je nimmer kwijt -want je danst nog in je kinderjaren, met een meizoen in je hand mijn verstand op simpel nul laat gevoelens voorrang krijgen langs het stille…
switi lobi30 augustus 2010Lees meer >

Stilleven

netgedicht
3.6 met 42 stemmen aantal keer bekeken 1.369
parkiet maar de vlaamse gaai zie jij daar liever niet die veelvraat is brutaal je rozen doen het goed de rododendron ook beide in diverse kleuren en de pas geknipte haag vormt een gladde kraag bijna op gewenste hoogte om jouw favoriete plek met hond en papegaai zit jij daar heerlijk buiten te wachten als een prins en altijd weer die stille…
Ludy Bührs26 september 2010Lees meer >

Wat is er aan de hand?!

hartenkreet
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 617
Verhagen die popelt de PVV te verdragen Hoewel meningen in 't CDA verschillen, is zijn regeringshonger niet te stillen, werpt hij menig principe overboord om te komen tot regeer- en gedoogakkoord De ogen zijn nu gevestigd op die twee, de fractieleden Koppejan en Ferrier, hopelijk weigeren zij met een duidelijk "nee" het duivelse pact met…

Oelen

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 484
rust van gedachteloos zijn herinneringen laten zweven gewichtloos tussen wolken als spattende zeepbellen in ijle lucht van zonnig blauw en over groene vlakten dromen van witte nevels golvend in gouden gloed als zee van welzalige vrede eindeloze stroom tot de horizon door liefde en geluk gevoed meevliegend met vogels op dragende stille…

Het bevreesde leven

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 790
leer mij ook hoe jij met je vingers door de bladeren van een boek schuifelt en als een stille sopraan het belezende temt in jouw eigen sfeer terwijl de koffie dampend jouw silhouet verheerlijkt in mijn droom ik kan geen nacht meer in jou bespeuren terwijl mijn ogen nog kleven aan de schepping waar ik nog drijvende was in een alsmaar zinkende…
elze28 november 2010Lees meer >

Verveling?

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 767
op een mistige winterdag, verlaat ik mij op de dromenmaker die ik op de helling zag, ‘zeil ik ab ‘ langs versteende gletsjers, om uiteindelijk op het gladde ijs en door het doolhof van mijmeringen te dwalen, scheer ik langs de diepe dalen van goede bedoelingen die aan mijn moed voorafgingen, verstomd in eeuwig zwijgen van een stille…
pama29 december 2010Lees meer >

Zie de Lente

gedicht
2.7 met 43 stemmen aantal keer bekeken 11.944
Guur waait de lente weg de stille winter dun hoog licht verdrijft behaaglijk vuur. Ineens moet alles uit zijn grond of tak in bermen joelen paardebloemen de kromme wilg rilt in zijn lichte groen.…

Te Hoop

gedicht
2.4 met 84 stemmen aantal keer bekeken 23.157
Wij zijn te hoop gegooid wij liggen bleek en bloot en onmiskenbaar dood langs smalle, stille wegen. Van wortels afgesneden, het loof dat leven was en stem van wind en regen is op de akkers stom gebleven. Wij zijn gerooid en afgelegd en nagekeken op gebreken. De grond die onze moeder was is dood gewicht gebleken.…

In het bos

netgedicht
4.6 met 10 stemmen aantal keer bekeken 679
pannen gevormd het geheel is aan inzichten van seizoenen te danken midden in een verlatenheid, van mystieke aard, waar enkel natuur zorgt voor ongedwongen klanken kan ik van zelve mijn denken vertragen woorden zijn hier onkruid zij zouden gevoelens verkillen ik zwijg derhalve verder kan zo de hongerige rust vol met bewondering stillen…

Broos

hartenkreet
4.8 met 15 stemmen aantal keer bekeken 800
Broos erg broos glijdt het leven verder in stille bitterheid. Tastbaar...zo tastbaar, komt de alles vernietigende eenzaamheid... Dichter en dichter bij!…

herinnering

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 895
waar de zon nooit onder leek te gaan het glooiend land te sluimeren lag in eeuwig zingend lover, bracht het pad ons naar een stille schaduwrijke oase waar oeroude eiken onze verbazing schetsten alsof hun takken de hemel omarmden en wij ons warempel in een groene tempel waanden door een vergeelde foto ooit belicht hoezeer we daar…

ontbrekende bloei

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 540
wel vaker slaan stille buien toe na urenlang rechtop te staan in de zon het gegons in mijn hoofd maalt de tijd, keert de richting en dat wat gehoord werd, tot twijfel gesneden wat moet ik het meest vrezen, regen of het onafgebroken sterven dat mij doof maakt wanneer ik vruchten wil plukken uit deze verwilderde muurverzen ik zie het wel…

AVOND IS HET

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 956
Avond is het, en ik denk aan allen, Die verwijderd van mij, en onzichtber Voor mijn ogen, nu diezelfde avond D'onbewogene, de stille, inzien. Langs de bevende, de zacht ontroerde Luchtspiralen, lopen fijne ritme- Draden, waarop de gestalten dansen, Ener teder dromende muziek.…

In de nadagen van onze levens...

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 593
Met de herfst, het oogsten, het sprokkelen van hout om een mooi kampvuur aan te leggen liet ik nooit blijken hoe diep de stille liefde was; ik had alleen die éne mens tussen handen... die éne mens in het hart. Ik had gewacht tot de aankondiging, de beloning ...in de nadagen van onze levens.…

De morgenzon weerkaatst

netgedicht
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 622
Maar hebben wij nog aandacht voor die stille uren van de morgen? Of hollen wij maar voort totdat de schoonheid breekt? Want ieder uur is anders, vloeiend als het water dat nu met stromen heeft gestopt en rust?…
Adeleyd24 oktober 2013Lees meer >

Bloemen op een zondagskleed

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 678
Voor Micheline haar ogen vinden de schaduw het licht in mijmerwolken boven een stille zee ze draagt haar leven als kunstgeverfde bloemen op een zondagskleed ze weet de zomerzwaluwen gaan het afscheid rust in een vleugelzwaai elk jaar weer de herfst waarin ze vergeet-mij-nietjes wiegt in lenteliedjes ze gelooft in de streling…
Hilly Nicolay19 november 2013Lees meer >

Vogels van het oude lied

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 542
Hoe hoog vliegt de naam van de moordenaar met faam in droeve vrede van het lied door alweer een bloedvergiet is het keerpunt weer bereikt hij die zich zonder wapens ijkt aan de aard van het bestaan zonder drang in stille waan zie de vogels vliegen hoog het kind houdt het niet droog plast verdrietig in zijn bed door zijn dromen uitgezet…

VOORJAAR

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.174
Ik voel een schok door 't plekje roerloosheid Dat mij aan hemels stille midden bindt. Ik zie u aan, gij slaat uw ogen neder. 't Is voorjaar, en een stem zingt in ons beiden Dat ik zeer sterk ben, en nu zaaien wil.…

stil verdriet

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 638
Want al wil je dat koude gevoel echt niet, Het zit hem in je eigen stille verdriet. Buiten is het somber, koud en heel kil, Terwijl ik eigenlijk alleen maar echte warmte wil…
Carin Vink27 december 2014Lees meer >

Oudejaarsdag aan zee.

hartenkreet
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 528
Dan blinken schelpen even op ik hoor de stille letters klinken. Een traan in mij maakt zich dan los als morgen, alles anders en ook lichter is geworden.…
Evert de Boer30 december 2014Lees meer >

Margrieten

poëzie
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.546
Een kommer te raden, te helen, en te doen of men weet het niet, dat moeten de mensen nog leren van de hoge stille margriet.…

De Nacht

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 484
De Nacht, ik weet haar donkere materie rondom het huis, haar negatieve licht, schijnt met absentie, boordevol mysterie: een zwarte wolk die tussenruimtes dicht Haar stille alomvattende presentie die plichtsgetrouw het zonlicht compenseert dooft weliswaar de ogen-referentie maar het gevoelsgebied intensiveert Zo geeft zij kalmte om ons te…

OPEN STAAN

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 569
Binnen Antwerpens schatpaleis waar Schone Kunsten bewaard worden blaast door elke zaal en gang een stille maar steeds wakende adem vorst met wijze kennis alle tijden zoent eerbiedig grote oude werken der reeds lang geroemde meesters waait over herschapen wanden die een nieuw leven begonnen zijn bemoedigt jonge Vlaamse kunstenaars van het bruisende…
Han Messie1 augustus 2015Lees meer >

November

gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 3.750
Een bleke hemel buigt naar de rivier verlicht de stille feesten van november. Brandganzen trekken over met natte schreeuwen, boodschappen niet voor mij bestemd. De holle boom is weer bewoond. Vriend kraai kwam bij ons terug, betrok de plek van vorig jaar, de vertrouwde. Ook ik zoek nu een plaats om te waken.…

Indo-Europeaan

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 722
Het kleine dorp is als een zee van rust Ik dobber vredig door de stille straten In mijn geheugen vielen flinke gaten Al lang ben ik op hun verhaal belust Als van de kerk de zoete klank mij kust Verminderen ze plots, alle hiaten Ik duik de diepte in; jouw doen en laten En word me van je inhouden bewust Je had vast ook een njai in je verleden…

Onderweg

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 469
Huizen staan om diep ademen, een zwaar ruisen op lichte grond, dromen haperen dan weer overgaand in het vast ritme van onaantastbaar slapen onder stille daken. Langzaam wordt het weer licht op de weg, de hand heeft de koppeling verzet. Tussen waken en dromen ligt de horizon, de motor gonst een mededeling om.…

DE EOOLSE HARP

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.413
De nachtwind weet niet wat hij doet, Die al haar snaren dwingt te trillen, - Zo min als 't oog dat, door zijn gloed, Ontroering in een rein gemoed Verwekt, maar niet vermag te stillen.…

Gek op wolken

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 618
Maar wolken, een prachtig fenomeen al schuiven ze soms wel, voor het zonnetje heen, toch blijft de stille verwondering.…
An Terlouw2 februari 2017Lees meer >

Karper

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 518
Opeens schoot hij weg en even verderop zag ik jonge vissers naar vissen hunkeren, maar ik zweeg bewust en vol genoegen over mijn stille vriend, de karper.…