4314 resultaten.
Wintersporen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
483 Kou rillend staan bomen verlaten en zielig bij
Gekleed met de pracht van een nat en verdord blad
wankelend in het leven op stuk hout waar zij verwikkeld is
in een verloren strijd met de binnenkomende wind, het vallen nabij.…
CIRKEL VAN VERBINDING irt ons alle Nederlanders!
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
714 heen
Het gaat om de verbinding
niet om sec, hij of zij
in respect voor ieders mening
verbonden in ‘n cirkel, dat zijn wij
We sluiten in, we sluiten niet uit
respecteren basaal ieders mening
aandachtig luisteren vormt een
positieve liefdevolle framing
Verdeel en heers kortstondig pieken
voedt de angst van uitsluiting
wegzetten, verlaten…
Luchtacrobaten in het ochtendlicht
netgedicht
1.7 met 7 stemmen
500 Verder zit een van hen op een lantaarnpaal
om alles scherp in de gaten te houden zodat ik me verbaas
en verwonder over waarom ze hier zijn, zijn ze de snelweg hoog in de lucht
kwijtgeraakt of brengen ze boodschap over dat herfst ons verlaat en winter gauw zal komen?…
Afscheid in de mist
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
578 Bladeren veranderen van seizoen,
verlaten stilstaande bomen, die
niet langer zongedragen zijn.
In de mist klinkt veelstemmig
'vaarwel' stil tussen de takken...
(Ieder) verloren in (eigen) gedachten,
niets ziend, lopend in het duister,
merken we enkel
dat de mist ons haar bevochtigd.…
Tussen stiltes en stormen
netgedicht
1.9 met 22 stemmen
496 Wat verloren lijkt — verlaten
graanvelden, woorden van vrede — blijft
hangen als echo’s die niet meer verstommen, verstikt in
de rook van tweets en bommen, alsof stilte de enige taal is die nog overblijft.
Weleens zoek ik naar bloemen
die beton durven breken, die groeien achter
hekken van angst en vergeten gewin.…
omnia mutantur, nihil interit
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
723 Voordat hij verschijnt in de gewenste lijnen,
in fijne figuren, lijven, tussen bedrijven door
zijn transitie voortzet, op bewegingssnelheid
van de gesloten ogen; “bevlogen Morpheus,
geef mij een laatste kus, voor ik waken ga, voor
ik deze droomwereld in malheur verlaten zal.”…
Luchtige dromen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
381 Om nooit meer weer te keren
zal de jeugd je wreed verlaten
en hard over je zonden praten,
jij kunt je toch niet verweren.
Hoe snel het gemak verdween
van naïviteit over één geliefde,
de diepste vreugde die griefde
als ware gelukzaligheid scheen.…
Aquavontuur
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
251 lijkt te drijven
en aan het eind der levensduur
van haar stutten en palen en muur
nog van geen opgeven wil weten
tot de zee haar in de lagune verschalkt
een achtarmige octopus, een gigant
om zich heen grijpt en als Scylla
in de Charybdis verweerde gewelven van oeroude steen laat slijten
de lagune-enclave aan lidoboulevard
heeft de mens verlaten…
De fijnste draden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
133 Soms verlangt de ziel naar een plaats waar niets haar raakt,
waar gevoel mag rusten als een boot aan een verlaten oever,
maar zelfs in de stilte blijft iets van het leven achter,
als licht dat nog blijft hangen nadat de zon verdwenen is.…
KAPOTTE KERST DOOR GAZA
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
550 smerige zeer lelijke woorden
Maar met deze woorden wil ik de pijn, de angst, het verdriet laten voelen, doorvoelen
Van verkrachting, bloedige verwonding, minachting, verachting, verminking, verlating
Van de mensen vrouwen, mannen, jong en oud, baby's, peuters, kleuters, kinderen, volwassenen, ouderen
in Gaza, Israel, de Westbank, Libanon,…
Wachtkamer
hartenkreet
4.5 met 17 stemmen
1.029 op de leestafel
Fluwelen sofa's om het enigszins comfortabel te maken
Je wordt er geconfronteerd met jezelf en al je verdriet
En je krijgt hier alle tijd om die gevoelens kwijt te raken
Het is niet de bedoeling om hier weken te vertoeven
Maar geeft je de ruimte om inzicht te verwerven en te handelen
Zodat je als je deze wachtkamer weer verlaten…
Vos kruist E34-snelweg
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
1.248 De vragen als volgt:
Waarom verlaat een vos
de heerlijk vrije Tielenheide
en kruist hij op lijfsgevaar de E34
naar de verminkte randstad toe?
Waarom loopt hij, bij wijze van spreken,
van de klaver naar de biezen?
En vooral: zal het dier nog ooit
heelhuids slagen in de overtocht?…
Mijmeringen van een ruiter
hartenkreet
4.5 met 45 stemmen
1.978 Ik wil nog liggen met jou in het zand
ik wil nog zachtjes door je haren kroelen
op het stil verlaten strand !
Was je maar een schelpje op het strand
zo eentje, met van die mooie kleuren!
Dan pakte ik je voorzichtig uit het zand
niets kon ons nog gebeuren!…
Verloren schat
hartenkreet
4.0 met 24 stemmen
1.917 kreeg ik van een meisje
mijn eerste sigaret en eerste zoen
de lucht was altijd blauw
we dachten niet aan morgen
daarvoor nog veel te klein
het gras was altijd groen
we hadden nog geen zorgen
want de wereld die begon achter ons plein
lijkt het maar of gaat alles zo vlug
en komt het nooit meer terug
Mijn oude schoolplein
ligt er verlaten…
IK BEN MET U ALLEEN, O VENUS
poëzie
3.5 met 39 stemmen
4.484 Ik ben met u alleen, mijn ogen droog en wijd;
terwijl de wijde nacht welft mijn verlaten kilte
naar uwe gloeiende eenzaamheid.…
IN MEMORIAM
gedicht
4.2 met 51 stemmen
32.697 Hoe had hij dit bemind, die duistre straten,
Die atmosfeer van mist en zaligheid,
Wanneer het avond wordt en het verlaten
Plaveisel vochtig is en vreemd en wijd.
Hij was geboren voor de stille dingen,
Waarmee wij leven - maar niet even lang -
Waarvan wij 't wezen slaken in ons zingen,
Totdat wij zinken, en met ons de zang.…
branding( of op strand bij nacht)
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.016 van verscheurde harten
vluchtend door de onvoorstelbare
verwoestende nacht
ik struikel, een waterige geul
dramatische herhaling
van de herhaling
zout is het water, mijn val
slaat een afdruk in het wad
opnieuw machteloos
verstijvend door kou en herinnering
schokkend licht van
een vuurtoren als kamplicht
godsgruwelijk angstig en verlaten…
Een blijde boodschap
netgedicht
4.3 met 62 stemmen
3.821 het vruchtwater valt
niet meer te sjoemelen
het is groeien geblazen
een buik moet immers
worden opgerekt tot bol
die na verloop van tijd
barstensvol is gevuld
met lijf en ledematen
wanneer er dan op de juiste wijze
is geëchood en geteld
geschiedt het grote wonder
als noodgedwongen
de nieuwe aanwinst
het vruchtwater moet verlaten…
Hoeveel
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.385 Hoeveel woorden nog
die verkeerd worden begrepen
voordat ze een brug slaan
naar die man die naast je staat
hoeveel mensen die elkaar
blijven volgen
voordat ze zelf na gaan denken
wanneer het dogma
het toneel verlaat
Hoeveel rivieren van bloed
moeten er stromen
voordat ze stollen en we
walgen van hetgeen we
hebben aangericht…
Wilhelmus
poëzie
4.1 met 43 stemmen
6.439 Mijn schild ende betrouwen
zijt Gij, o God mijn Heer,
op U zo wil ik bouwen,
Verlaat mij nimmermeer.…
Ik deserteer
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
3.875 Ik zeg mijn lidmaatschap op
Of beter nog: ik deserteer
Wil niet meer horen bij de troepen,
waarvan ik het uniform ooit droeg
Ik doe niet meer, ik wil niet meer
Ik stap uit het leger van de dommen
en ook uit dat van de verslaafden
Verlaat dat van de berekenenden
Laat mijn stem bewust verstommen,
ben doof voor hen die mij laafden
Vind het…
Ik weet, ik word naar ’s afgronds rand
poëzie
2.7 met 15 stemmen
2.875 Zo staart in Libië’s woestijn
De kranke pelgim, uitgestoten,
Verlaten door zijn tochtgenoten,
Naar hen, die reeds zo verre zijn.
Hij ziet geen Karavaan, hij ziet
Van verre slechts een stofwolk wemelen,
Hoort van de drijver van de kemelen
Nog ’t slepend en wegstervend lied.…
De foto
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.144 Die dag,
onbedoeld zonnig vol nieuw leven,
te divers om zomaar even in te kleuren,
was als een kleurplaat op jouw strofe,
van jouw lach in het verlaten ver weg,
bleven slechts die aliteraire teksten...…
Geknipt
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
1.066 zijn hersenlagen heen
Samenvallend in dichterlijk lied
Vallen diep in zijn hoofd reacties
Samen met verbale acties
Hij schrijft niet nee hij componeert
Zijn strofen ongecensureerd
Spontaan niet geëvenaard onaangeleerd
Ja leest hij voor uit eigen werk
Dan is de kogel door de kerk
Hij fluistert, zucht en brult en loeit
Gevoel en toon verlaten…
De toekomst in warm bevrijd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.439 verdriet
een wolk van bladeren
waait in cirkels
tot luwte hen dans
doet dalen
en ze een voor een
zachtjes neervallen in
een roodbruin tapijt
waarover een zacht
licht weerschijnt
tot het kind mij
aanspreekt
"kom, laten we gaan
vrienden wachten op ons
vanavond zal het weer
knus en gezellig zijn"
de oude straat verlaat…
Sjamanistisch
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
483 Diep in de oceaan verlaat
de haai zijn gevangenis en het moegestreden
uiltje voegt zich bij de reusachtige adelaar.
Mijn moeder kon zo venijnig het snoetje van
mijn hondje in de urine wrijven. Ik heb altijd
meer van mijn hondje gehouden. Lik de laarzen
van de eenvoud waar het hart verdronken blijft
binnen de afgesloten martelkamer.…
POËZIE
poëzie
3.6 met 5 stemmen
2.324 Zie hoe die woordgestalte rijst
achter der engelen voet,
hoe zij ze beuren op hun vleugelenstoet
tot zij, in 't licht getild,
de schone steun verlaat
en in gestuite vaart
op hemelbogen staat.…
Mijn bed
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
2.224 Dat bed, dat heerlijke warme bed, mijn zijn, naar mijn gevoegde lijf, dat bed, waarin ik stap als de dag ten einde is, om ’s morgens die heerlijkheid te verlaten, noodgedwongen, omdat er een soort van plicht roept, een plicht die ik liever zou verzaken, omdat dat heerlijke naar mijn lijf gevormde bed als het ware mompelt, blijf toch gewoon hier, dat…
De dans op het graf
netgedicht
4.8 met 11 stemmen
804 Hij stapte over weerstand als over lijken
en eiste het eeuwig leven
omdat hij niet verder kijken kon
dan zijn verwrongen wil
Hij vormde de spil waar dode kinderen
om draaiden, gedwongen offers
die een blauwe zee roder kleurden
dan de dorre rozen op zijn graf
waar ik met de kreupelen op dans
als de verdorvenheid zijn koude lijf
verlaten…
Zo droomde zij haar Camelot
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
614 droomde zij haar Camelot,
over de koningen van weleer
over riddereer en de hoofse liefde
- even ontwaakt zij, ziet zij de wereld
om haar heen als een struikeling
in de tijd en doezelt weer in -
Dan, dagdromend, schetst zij
het briesend paard Beiaard
en het trieste lot der vier Heemskinderen
“ Waarom o, waarom heeft de deugd
de mens verlaten…