8651 resultaten.
Bella Odonata
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
630 Je bent zo mooi Odonata
Je zwarte kaarsrechte ranke lijfje
gespikkeld en gestreept
en om het uiteinde van je staart
siert jou de blauwe band
en dan die doorzichtige vleugels
weefsel van flinterdunne kristallen draden
waar de zon doorheen schijnt
in een kader had ik je willen vangen
met maagdelijk witte bloempjes
zodat je onderdeel zou…
ALIS VOLAT PROPRIIS
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
620 dat wat rest, ligt in mij opgeslagen
geborgen in mijn dunne handen
verankerd in mijn hart
bij vlagen vloeibaar maar steeds warm
het zandkasteel, de parelmoeren schelpen
het zachte van je wang
zo ver als ik maar kijken kan, wil ik
je volgen, tot ik enkel nog een stipje zie
samen met het witte van de wolken
verdwijn je aan de horizon
jouw…
St. Lorenzo
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
711 Ik heb je beeld gevonden in het halflicht zonder tijd
Diep Godshuis voor de eeuwigheid
Uit oergrond gehouwen en geboren
Toen godenschemer nog godengloren
Toen zee nog blauw en naamloos was
Laat jouw spelonk maar heilig blijven
Je witte stenen preekstoel
Je marmerschaken vloeren
Je dak van mozaïek
Je zwijgende altaren
Ja ‘t zwijgt…
nooit van jou
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
765 aan de overzijde van
de stilte de overkant
van de taal vallen
grote woorden uit
onze handen
de schone is gekomen
onstilbaar mooie ogen
als sterren als wit glas
haar gezicht de maan
vaart de wereld voorbij
zachte stappen tussen
de schelpen de nacht
sluit ons in haar armen
de schone is gegaan
we leren afscheid nemen
nooit van…
een korte schittering 6
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
561 gisteren beitelden we engelen
in de schaduw van de taxusboom
op tedere schouders droegen we de aarde
het groene gras de azuren zee
witte meeuwen in de strakblauwe lucht
het zonlicht in onze handen
vandaag verbreken we
Ariadne’s oneindige draad
voorafgaand aan de pijn
de roerloze arend die
het dal overziet
gisteren heel het verleden…
Foor
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 Op het oude Weversplein
speelt een muzikant met
wit bezweet hemd. Accordeon
met elektronische drum. ABBA,
met de tristesse van Messiaen.
Voor een tandeloos publiek.…
LAAT WINTERVELDJE
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
406 Te midden van dof gras
staat een groep witte pijlpuntjes
om de strijd aan te binden
met gaande weer komende kou
doorboren soms een sneeuwlaagje
dat hen plotseling overvalt
de krijgshaftige spitsjes
worden gestreeld door vroege zon
zijn allemaal open kelken
spreken tot al wat hen omringt
over aanstaande bloei
hernieuwde levenskracht
de…
Spek en bonen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
606 eten in de keuken
van Karel Frank Wachter
geboren hier in de stad
en vorige winter overleden
We boenen het aanrecht
gemaakt van zijn grafplaat
Er zit nog geen krasje op
De kist waarin hij lag
hebben we geruild
voor spek en bonen
De tijden veranderen
maar ongelijkheid niet
hoeveel marsen we ook lopen
naar het Grote Gouden, het
Witte…
Weidse luchten
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
279 Longen voelen zilte lucht
langs oude lanen en wegen
in mystiek van wrange stilte
witte meeuwen in hun vlucht
zoekend naar de juiste winden
wat is er waar van de geruchten
het landschap gaat ten onder
of gebeurt er toch een wonder
groeien er spoedig nieuwe bomen
komt er bloei in de gehuchten
waar de stervelingen dromen
weidse luchten…
TENTOONSTELLING MATERIAL BOYS
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
338 Liep spontaan langs het Kunstgemaal
in de 2e Laurierdwarsstraat
de verlengde straat van de Hazenstraat
het 10e straatje in de Jordaan
ik liep langs en naar binnen
was het, 't wit, 't licht, de ramen
de hoeken, de hoogte en diepte of
de gehele AMBICANCE van de Galerie?…
op locatie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
318 is niet meer zoals die was
toch is dit de plek, geografisch gezien
hier staat nog wel een lege fles
het glas is verdwenen met de adem
die glinsterend naijlt op de muren
het raam is gevuld met lucht en vogels
al het andere is hoorbaar in gedachte
er is maar één doorgang met deur
de schakelaar maakt het verschil
aan of uit, gebroken wit…
Zwartwitfoto
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
671 De stammen zijn op lengte-as gespleten
in zwart en witte zijde, scherpe voor.
Nog plakt het wit aan windkant tegen bast,
maar kruin begint te lekken, telt de sneeuw.
De berm is vuil, vol zand en dorre blad’ren,
maar blank nog is het veld.…
Wasvrouw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
4.511 Zij fantaseerde zelf het witte paard
waar ze als prinses op werd gedragen
toen hij knielde om haar trouw te vragen
leek zijn liefde binden heel wat waard
Meisjesogen glommen vertedering
toen deze prins eeuwige liefde vroeg
haar op sterke handen verder droeg.
Het feest was compleet met catering.…
IJsland
hartenkreet
4.2 met 21 stemmen
1.581 IJsland wereld van witte energie
Zon en sneeuw zo zuiver en puur
Reykjavik stad onbetaalbaar mooi
Trendy clubs in het nachtelijk uur
Chique centrum lichtjes in de bomen
Huizen in diversen stijlen gebouwd
Warme mensen gewend aan de kou
Open en sociaal voelt zo vertrouwd
Gletsjers sprookjesachtig prachtig
Ontroerend wonder natuurschoon…
Bloemen plukken in de wei
netgedicht
3.3 met 21 stemmen
2.924 Dunne arm aan blauwe hand
Ruime ring aan stille vinger
Harde lucht aan witte slang
Geborrel; zuurstof in een bakje water
Een kus, een streel
Vocht deppen op de lippen
Praten aan het witte bed
Langzaam wordt het later
- Klein nog, daar ging je
Van niets een besef
Het alles werd alles
Van jaren aaneen
Van oorlog tot sterven
Van geven…
Depri of verrukt
netgedicht
4.5 met 18 stemmen
1.269 Geboren optimist blij van karakter
Ben ik al jaren zwaar en depressief
blies ik mijn sterren naar de hemel
nu is elk puntje licht mij stervenslief
tweeslachtig worstelt mijn karakter
met zwart en wit in schel contrast
het zwart liegt dat het vreselijk barst
en wit vult de scheuren dik met blaster
toch is het zwart niet te oversneeuwen
blijft…
DE WINTERREUS
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.719 Wit, sneeuwwit is zijn lange baard,
Zijn schedel kaal en bloot;
Zijn ogen liggen diep en dof
Als de ogen van de dood.
Zijn zware mantel is gesnêen
Uit duisterheid en mist,
En ruist hem slepend na, gelijk
Een lijkwade een kist.…
ondeugend (schuin)
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
3.705 uit het diep helder blauw van de zee
sneed de boeg van het schip wit rollende kragen
alsof ze met haar ranke lichaam de golven uitdaagde
zo gevaarlijk hing ze over de reling heen
van enige afstand sloeg ik haar gade
hoe jong mag je zijn om je zo te kunnen gedragen
ze was oud genoeg om als bloem te worden geplukt
zeker toen ze zich ondeugend…
De schoonheid
poëzie
3.1 met 23 stemmen
5.443 Toen ik heden opzag van mijn leven,
Uit de schaduw van mijn stille zorgen,
Zag ik, tot de witte diepe verte,
Weer de Schoonheid om mij henen slaan, -
Tot haar immer onverwachte gaven,
Tot haar wijde zegenende handen,
Tot de kalme stammen van haar vruchten
Ben ik weer gelukkig heengegaan.…
In het stof zult gij bijten
netgedicht
4.6 met 15 stemmen
1.024 ik dat uit te leggen
van de kruidenier die nog aan het kooltje
van zijn schrijfpotlood likt
om uw zonden te noteren
van de baas van de frituur
wiens vette vingers
tussen sticks en frikadellen roteren
of de vroedvrouw die juichend
met bebloede handen
tegen de zwetende moeder roept
"het is een meisje"
dat tegelijkertijd het maagdelijk wit…
droge voeding, kassa vier
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
844 zij sloop uit het blikveld
een gebochelde nimf
waggelend op naaldhakken
kraaknet in haar witte kiel
de verf bladderde van haar wangen
ze keek scheel door bokalen
gevangen in een hoornen montuur
alles wat zij verzweeg was een gerucht van klanten
als een mug die gonst tussen de schappen
van een supermarkt met schel licht
het gaat over…
- Blik op het noorden -
netgedicht
4.3 met 58 stemmen
1.103 Haren zacht,
de dikke witte berenvacht
staat recht, een beetje gelig
steeds meer bedolven
onder vuil smerig smeltend sneeuw
met hun blik op het noorden
lijkt hun leven uitgegleden.…
Onredelijk
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.162 geen tijd dat te bewijzen
Ik kreeg geen kans te laten zien
Dat jij het was die mij zo raakte
Ik bleef hoop houden, heel misschien
Je was verliefd en zo onzeker
Je was zo jong, zo rein en puur
Jou beeld van liefde was fris en maagdelijk
Nog niet aangetast, verbitterd, zuur
Geen littekens of gebroken harten
Geen consessies, alles zwart en wit…
Uitgestorte liefde en Meer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
432 Ik liet je liefde uitvloeien over
de duinen vanaf
mijn duin
Verzamelde vuil uit mijn leven
mijn tranen bleven steken in
mijn koele hart
hangen in de duinovergang
voor het zilveren licht
over de blauw grijze golven
gekamt met witte koppen
Tot ik eerst achteruit
dan vooruit dit
water verliet
mijn eigen
water de ruimte gunde
Me liet…
In de zevende hemel
gedicht
2.2 met 66 stemmen
22.086 In haar hemelbed (waaraan zij eigenhandig timmerde,
maandenlang, luchtlaag na luchtlaag; waaraan zij
drie van haar tien parelmoeren nagels offerde)
krabt zij, avond aan avond, niet eens tot bloedens toe
haar witte bloedlichaampje.
Want hertogin Hesther verwelkt.…
Bloesems
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
636 Aan alle knopjes kwamen witte bloempjes
groene blaadjes, opgevouwd.
In mij is ’t een bloemenzee
door de bloesems in mijn huis.
Buiten bloesemt het nu mee
en het geurt er en het kleurt er,
in de straten, in de tuinen,
in de bossen, in de duinen,
het wil groeien, het wil bloeien,
het wil geven, zelfs na ’t snoeien.…
Zwaan Kleef Aan
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.274 Witte zwanen, zwarte zwanen,
Zij reikhalzen bij het hoogste lied.
De diva van de opera zingt over sterren,
Die je zo zelden lachen ziet.
De oude eik tussen de olmen,
Is pas geveld bij de laatste slag.
Een wijze uil zal pas slapen,
Als de nacht plaats maakt voor de dag.
Zwaan kleef aan,
Wat heb ik met mijn tijd gedaan.…
Arcanum XIII De Dood
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
688 de zon kleurt de einder rood
.in het teken van de roos
op een maagdelijk witte merrie
rijdt de dood,
die nooit gehaast is,
gezapig door het landschap
zwart geharnast en ongenaakbaar
gekroond
met de witte kroon van Osiris
die heerst over de onderwereld
rondom hem dansen geraamten
obligaat hun knekeldans
de zeis hakt knopen door
en…
De wind
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
490 De zon spiegelt de zee rood
En goud de witte stranden.
Met mijn handen maak ik een gebaar,
Mij niet bewust van elk gevaar; wenk ik
In een poging om te beminnen de onstuimige
Zilveren zeemeerminnen.
De wind heeft mij gebracht naar het
Land van de onmogelijke dromen. De
Maan reflecteert het blauw van het
Meer tussen de bomen.…
Het is een blijde dag
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.206 Kortstondig als de sneeuw, maar wit en hel en puur!…