5126 resultaten.
Eigen Erf
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
437 een gloeiende kachel:
tussen adem en herinnering
zat hoop.
en ik leerde langzaam
dat mijn lichaam
een huis is,
zonder sloten,
en dat de toekomst
binnenwandelt
zoals regen dat doet—
ongevraagd,
maar noodzakelijk.
===================
============…
Verjaren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
351 Vandaag verjaar ik,
en niemand merkt het,
behalve de muren
die mijn adem tellen.
De klok tikt stil, blijft stil,
zoals een hond
die niet meer blaft.
De geur van vroeger
in het koude brood,
in het glas dat ik niet vul.
Er komen berichten,
woorden vol goede bedoelingen,
maar ik hoor mezelf niet antwoorden.…
Nabijheid
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
427 We zitten,
ademen,
luisteren.
Het verhaal komt,
met haperingen en stiltes,
met tranen en zuchten —
en precies dáár leeft iets van hoop.
Hoop is geen belofte.
Het is blijven,
ook als de ander niet meer kan.
“Dan draag ik even mee,”
fluistert iets in ons allebei.…
Bijten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
401 Elke adem een echo, elke stap een lied,
en alles wat blijft is wat niemand ziet.
Elke dag een gebroken melodie,
elke nacht een echo van wat was.
Ik vecht, ik huil, ik verlang —
maar alles verdwijnt in een koude plas.
Ik bijt op het leven, ik kijk, ik zwijg,
ik dans met de pijn, ik lach terwijl ik huil.…
Angstig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
299 In mijn adem,
in de ruimte tussen twee gedachten
waar niets durft te spreken.
Het noemt zich voorzichtigheid,
legt zijn hand op mijn schouder
en duwt me langzaam
uit elk verlangen.
Angst leert je buigen
voor er iets breekt.
Het noemt zichzelf wijsheid.
Maar het is slijtage
met een geruststellende stem.…
Wijsneus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
318 Waar stilte ooit adem vond,
wint nu het vonkje
dat hij zelf ontsteekt.
We kijken niet ondanks de wrijving,
maar om het schuren
van stem en geest,
omdat many people are saying
dat dit het spel moet zijn.
De wijsneus wint geen waarheid —
wel aandacht.
En noemt dát winnen.…
Openheid
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
379 Geluiden die mij bereiken
komen niet meer binnen als scherpte
maar als open golven die eerst langs mijn adem
glijden vooraleer ze zich nestelen in de ruimte die ik ben geworden.…
Veronderstelling
netgedicht
2.5 met 21 stemmen
1.082 Hij leert dat aanrakingen
korter duren dan adem,
dat woorden verdwalen
nog voor ze aankomen,
dat liefde soms slechts
een echo is
van wat hij nooit kreeg.
En toch beweegt hij voort,
tussen kamers en schaduwen,
met een hart dat langzaam
leert wat overleven betekent:
niet vasthouden,
maar blijven.
Hij huilt niet.
Hij observeert.…
De zoekgeraakte sleutel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
494 Het dressoir staat vol
niet rommelig eerder verzadigd
van jaren die zich niet
lieten ordenen
brieven die ooit dringend waren
foto's waarvan de gezichten
nog net ademen tussen
het papier
een sleutelbos zonder naam
een horloge dat allang
niet meer weet
welk uur het was
alsof alles wacht
rust in het hout
daarachter dat wat nooit
aan…
WILDGROEI EN BOUW
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
280 De dwergrimboe werkt samen met bemesten
van omringend boerenland, zal steeds streven
naar jonge adem van Breda 's noordwesten.…
Thermodynamica
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
308 Mijn adem vriest op
de verbrijzelde ruiten,
mijn hart slaat traag,
een riem die is gebroken.
Geen troost, geen melodie,
geen placebo die de pijn verzacht.
Kou is de enige eerlijkheid.
Warmte bedriegt.
Het blijft.
Een spiegel die alles breekt,
behalve de stilte.
Het glas splijt in gedachten,
niet in handen.…
KWELGEEST
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
183 Demonen die uit het niets opduiken,
de adem benemen.
Een bedroefd hart, gevuld met tranen die geen uitweg vinden
en kwetsbaarheid claimen.
Beelden uit een ver verleden die elk sprankeltje geluk verslinden.
Grote stoorzender, vertrouwen, nog moeilijk te vinden.
Liefhebben... een groot verlangen.
Een kwelgeest houdt me gevangen.…
Wijsheid en Lente
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
233 Ze zoent me, ze zoent me, ze noemt me
haar zoete ademen woord voor woord,
terwijl ik vraag: wat is waarheid?
Wat is zeker? — en ze vliegt voort.
Men schenkt de wijn uit kruik in beker,
uit beker in de dronken mond,
de honnige, fladderende lente
strooit zomer in het rond.…
Thuis
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
247 Hij vult mijn ribbenkast met rust,
neemt mijn adem even mee
en geeft haar later terug, warmer.
Ik loop de kamer uit,
niet boos, alleen even alleen,
terwijl zijn geur nog om me heen hangt
als een jas die ik zelf heb aangetrokken.
Mijn heupen werden ronder door de jaren,
een kind dat ik koester zonder het te baren.…
in aanloop
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
194 wat u niet kan voelen
is de slag van mijn hart
ik ben niet aan te raken
en adem langs contouren
van een dooiend wak
.
ook naar mijn luisteren
is een brug te ver
het kent een valse start,
immers mijn stem woont elders;
langs weg nog steg
ik woon nabij her en der
.…
Aan de avondster
netgedicht
2.2 met 21 stemmen
159 Je stralen dragen
een helderheid die niets verwacht,
terwijl de schemering zich om hen heen verdiept
en mijn adem uitnodigt te rusten in wat zich eenvoudig ontvouwt.
Zo ontvouwt zich
een open ruimte waarin mijn
aandacht zich langzaam voegt naar wat
zich niet laat vasthouden en toch steeds voelbaar blijft.…
Weerklank van de ademvleugels
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
198 Iedere zin laat mijn adem stokken.
Ik merk het aan de gevoeligheid
waarmee je het heden reeds benadert,
in een werkelijkheid die niet langer
de mijne is, door de ernst van jouw klacht.
En we komen samen in overleg terecht
over wie het kind van de rekening wordt.
Alles is vanaf vandaag verleden tijd
in de weerklank van de ademvleugels.…
Honing
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
22 Ik loop langs jouw huis
ik zoek je in mijn bed, ik droom
van jouw ogen, je mooie haren
Ik grijp je en laat niet los
ik breng je naar mijn moeder, ik verlang
naar jouw handen, jouw sterke armen
Jij neemt me mee naar jouw kamer
je legt jouw hoofd tegen mijn borsten, jij voelt
de duiven in mijn adem
De winter is voorbij, de regen is over…
licht over water en huid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
4 Haar buik ligt open in het late licht
als water dat de wind langzaam omhoog duwt
en de glans dringt door de huid heen tot diep
waar iets gouden wil opstijgen en de adem raakt.…
nader
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
27 hoor hoe de kamer ademt
alsof zij iets wil zeggen
dat zij al jaren spaart
achter de dunne stof van avond
ik leun dichter bij je schouder
en zeg het bijna zonder stem
nader
het raam houdt de regen zacht
als een hand die niets neemt
alleen de druppels telt
die niemand anders hoort
jouw adem raakt de mijne
kort en warm en bijna stil…
Schepping
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.138 'k Voel uw bezielende adem waaien
van verre. Zie! de bloemen zwaaien
u 't kleurig, reuzig geurenvat.
't Hosannah dreunt van boog tot bogen
of 't woud, in twijg en stam bewogen,
met mij u huldigde en aanbad.
Gij zijt gekomen... heel mijn wezen
trilt vreugdedronken...…
Schreeuwen in fluistering
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
246 Zoals adem.
Zoals leegte.
Zoals… ik?
3. Het Antwoord
Je staart naar mij
alsof ik je iets schuldig ben.
Alsof mijn stilte
een keuze was.
Alsof adem
iets is
dat ik kan weigeren.
Jij telt barsten?
Ik tel je blikken.
Elke seconde
druk je jezelf dieper
in mijn vlakke huid,
alsof ik jou
moet dragen.
Je zegt:
ik ben hier.…
Stilte na jullie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
191 De muren ademen nog even
jullie adem na,
maar ik voel het:
zelfs stilte wil nu verder.
Ik draai de sleutel langzaam om,
zonder haast, zonder spijt.
Dit huis heeft mij gehouden,
maar het houdt mij niet meer vast.
Geen brief op tafel,
geen laatste gebaar.…
non met bronzen schedel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
881 Zo ook dat zij aan haar rozenkrans
(Die zij tegen alle voorschriften in
Onder haar habijt droeg)
Een hangertje verborg
Een bronzen schedel
2
Maar nu
Nog voor zij kon rijpen
In de lichtkegel
Die door glas-in-lood gefilterd
Op de marmeren tegels binnenviel
Schoof haar voet weg op de glanslak
Brak heup en pols en nek
Lag nog dagen te ademen…
God's grenzen
netgedicht
3.0 met 20 stemmen
2.763 Wanneer wielen blijven draaien
in het rad van de te leven tijd
zullen spaken blijven steken
in geblazen lucht, ik raak je kwijt
is er toch een dag gewonnen
ademen uren even rust
wordt er een mooi web gesponnen
en het weten weer gesust
elke naald als een spuitje hoop
verduistert de nacht blind vertrouwen
dat ooit door wijze wijzers sloop…
leeg zonder jou
hartenkreet
4.3 met 39 stemmen
2.117 eerder heeft de liefde mij zo diep geraakt
Vandaar dat ik jou zo moeilijk los kan laten
Je zit nu eenmaal in mijn hart en ziel verborgen
Ook al leef jij je leven nu verder zonder mij
En je niet meer voor mijn geluk kan zorgen
Ik hoop dat we ooit weer eens samen zijn
En jij oprecht jouw vriendschap kunt geven
Dan pas zal ik opgelucht kunnen ademen…
Een baby is geboren
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.575 ------------------------------------------------
Met dank aan Herman de Coninck:
Zie hoe mijn meest zachte
gedachte
als een pasgeboren wicht
te ademen ligt
in de glazen broeikas
van een gedicht.
En ik moet buiten blijven staan
en kijken door de ruiten
want ik kan er niet meer aan…
Moeder
gedicht
3.3 met 24 stemmen
12.088 Ik loop traag de trappen op
en adem in... Ik wil opnieuw
het dunne wolkje ruiken
van soep, bereid voor mij.
Ik wil aanbellen en horen
hoe jij naar de deur gelopen komt,
zien hoe die opengaat en voor mij
de ogen stralen van een heilige.
Ik wil je gouden tand zien blinken
wanneer je lachend uitroept:
- Kom binnen meisje!…
O, zomer!
poëzie
3.3 met 12 stemmen
3.075 Wier geurige adem zucht door rijs en wouden,
En gloeien wekt, waar zielen wieken spanden,
Tot die miljoenen traan en leed verbanden,
En lachten, of zij nimmer wenen zouden:
Gij juichte', o, zomer! in mijn zielsverrukken,
Toen mij uwe armen en Mathilde omvingen,
En gij voor mij uw wereld scheent te smukken!…
Herfstbloei
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
976 Ik adem de kille lucht in teugen
en schoon mijn brosse longen.
Het zal me niet meer heugen
wat de zomer heeft bezongen.
Verlammend was mij het aaien
van zoele tocht op hondse dagen.
De hitte deed mij somber laaien
van onlust en loos piekerzagen.…