571 resultaten.
Oogstlied
gedicht
3.2 met 83 stemmen
35.229 Stromend water daalde,
Twaalf bouwlampen straalden
Vlammen kropen toen omhoog.
----------------------------------------------------
naar 'Oogstlied' van A.C.W. Staring,
in Passionate Magazine, jrg. 11 nr. 4, 2004.…
Mizerie-mensen
poëzie
3.8 met 11 stemmen
3.961 Ge zijt een godslamp van de kerke,
In wier karmijnen hert
Wat olie wordt gedaan,
Te luttel, om in vlammen op te vlerken,
Te veel, om er van dood te gaan.
II
Ik heb u lief, m'n schamele armen,
Ik weet u schijnbaar blij
Tussen de mensen gaan,
Te fier, om gierge gunst van menselijk erbarmen
Te zwak, om heel alleen te staan.…
'Een lege postbode verdrinkt op de landweg'
poëzie
3.7 met 47 stemmen
14.805 lichaam zwak boven mate en gespleten
het is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed van wolken
de vensters van mijn lichaam zijn blind
en bij het haardvuur van mijn dromen zie ik
de dagen als vlammen…
pyrofiel
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.194 in het hart van het vuur
waar de hitte overheerst
tot felle hoopjes intens wit
in gebalde knopen pure energie
strekt de kosmos zich eindeloos uit
vervoegen hel en hemel zich in
samenspel tot aardse taferelen
voeden hongerige vlammen
flitse fantasma's vol prisma's
die stralen werpen in het rond
en winden stevig stromen laten
wervelen door…
Brünig
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.215 Over de stammen
Sprenkelt de koele maan zijn blauwe vlammen.
Ergens in struiken zweeft krekelgesjirp.
Door ’t donker zagend met zijn zaagje scherp.
Ontzaglijk zwenkt, angstwekkend hoog en wijd
De Grote Beer zijn gouden majesteit.
En ijv’rig zingt klein krekeltje zijn lied.
’t Leven is kort, en daarom slaapt hij niet.…
Zielsvreugde
netgedicht
2.1 met 30 stemmen
5.429 In haar ogen
zie ik de vlammen van Moeder Aarde,
de passies uit de eeuwigheid.
Haar slanke, wilde benen bewegen vurig
op de dansvloer van zand en gras. Haar
oerdans met de geesten is een vreugde
die mij grijpt en meesleept. O, dansende
tovenares, laat ons meedansen op jouw niveau.…
VERWARMING VOL VERRASSING
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 vreugde schenken
van het plechtige dorpsvuur
de beeldbuis schittert
muziekschijven brengen
hun galmende wijs
door de mooie kamer
hierbij
verveelt de kleine man zich
mist lied en vertelling
die vernuftig klinken
opgeluisterd door knettergloed
de bereisde pygmee
zit verlicht en gelukkig
weer met zijn stamgenoten
voor de laaiende vlammen…
Adventskaarsenvers
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
979 .
**
Drie vlammen fonkelen,
kijken verlangend naar
Jezus geboorte,
de komst van de Heer.
Voel hoe het warmer wordt,
kou-overstijgende,
nog maar een weekje,
dan branden er meer.
***
Vier lichtjes schitteren,
nu komt het dichterbij,
Jezus geboorte,
de komst van de Heer.
Die onze Redder is,
Vredeverkondiger,
over ..…
Een lege postbode verdrinkt op de landweg
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.640 zwak boven mate en gespleten
het is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed van wolken
de vensters van mijn lichaam zijn blind
en bij het haardvuur van mijn dromen zie ik
de dagen als vlammen…
God is geel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
581 waaien zijn geel
nu hij ze weer heeft teruggenomen
omdat hun vermoeide takken ze niet langer meer dragen konden
Hij schijnt met een gele zonnestraal
de kamer van een stil rusthuis binnen
om zo wat troost te brengen
aan hen die vermoeid zuchten
Hij woont in de diepste kern van ieder vuur
waaraan vele generaties zich hebben verwarmd
Vlammen…
De jonge Don Juan
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
500 Maar toen jij met zachte stem begon te praten,
zei dat je mij best aardig vond
stond ik gelijk in vuur en vlam
kwamen de vlammen uit mijn mond
was ’t of dat mekkerend schaap begon te blaten.…
Het bootje in
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 Als jij en ik als grommende motoren
Voor de stampende kiel van ons schip op zee
Tot vlammen, tot inktzwarte as konden mengen
Hoog de leegte de hoge lege wolken in als regen
Voor eeuwig uitgestort als zware as in diepe zee
Volkomen in ons immer mengen samen
Elkaar tot in de lange diepte zakken
Tot armen van de inktvis lengen
Tot zwarte inkt…
Idéfixus
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
501 Niet langer waart zijn ufo rond
cherchant la flamme d'une femme
zijn zoektocht was een queeste
bedeeld heeft amor hem
met twee reëel fysieke vlammen
geen schone schijn van
vlinderende geesten…
Als tijd en ruimte niet bestaan.
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
487 adem mij verlaat
geen morgen dringt zich aan
geen afstand tussen jij of ik
niets scheidt ons geraak
in jouw lege zielenblik
als tijd en ruimte niet bestaan
is elk nu een eeuwigheid
is jouw stem al in mijn borst
voordat woorden zijn bereid
dan zijn we niet meer opgeteld
maar open, samen, ongeteld
als vuur geen kou verdient
om te vlammen…
Het glazen venster
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
202 De vlammen die straks de woestijnen besturen,
droegen in eerdere eeuwen een naam.
De blauwdruk ligt vast in het diepste sediment,
de runen gekerfd en de sagen bepaald.
De horizon toont wat het hart al zo lang kent:
de klank van een echo die nooit meer verdwaalt.…
Lichtfabriek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
192 doch broze ziel
dit grote pand, gekraakt en aan de vloed
herbergt het boekwerk van een oude tijd
de duisternis smaakt teder nu en zoet
door menselijk falen van haar angst bevrijd
wij dansen tot de zon in zee verzinkt
en zilt de dromen in mijn rugzak zinken
waar straks bij kaas en drank het glas weerklinkt
en eenzaam nog de kaarsen vlammen…
Demagoog.
hartenkreet
1.9 met 7 stemmen
826 Mijn woorden - ze spelen als vlammen
beweeglijk, licht gevend en warmte.
Tot ik ze aanblaas met mijn adem:
hun vuurstorm ontneemt dan verterend
elk afdak - elk huis zijn beschutting.…
De Ode
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
2.020 Het zwarte vloerkleed wordt langzaam door het blauw verdreven,
en als de laatste vol met passie dansende vlammen ten onder gaan,
laat het maanlicht een mystiek schouwspel herleven,
De gestorven koning, het zwaard nog vastklemmend, de diepte in,
zijn kinderen aan de kust ontdaan.…
EVOË
poëzie
3.0 met 6 stemmen
3.709 Hoor, hoor naar mij, gij allen die daar gaat
Met koud gelaat en stappen zo bedachtig:
Brand op in gloed het leven dat u slaat,
U zelf óp-slaánd in vlammen hoog en prachtig.…
4 landschappen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
825 landschap 2
de wet van weten
drukt zwaar op de bloemen
onder de bladeren in de hersens van de man
de mier onder zijn voeten
strekt de kop en wordt
nietig afdruksel in vette klei
zonder te weten
landschap 3
rijen bomen
verre vlakten
rijgen de wolken aaneen
de volzin van de dichter
schrijft de vlammen…
Het gewicht van letters
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
611 Aan de vooravond
van mijn ontdekking
roepen vlammen beelden op
zoals het haardvuur van Kekulé
u weet wel, van de benzeenring.
Serendipiditeit of zoiets
lijkt bijna op seniliteit
maar dan verbonden met 't serene
of de verlokking van de sirene.
Mijn broer is reeds dood
maar hij geloofde in woorden;
in iedere letter zag hij God.…
dan doden ogen in een eerste blik
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
906 licht, raken aan het ronde
zicht onder de lantaarnpalen dat
regen vangt in striemend dalen
muren kijken uit de hoogte neer
met grauwe steen van lang geleden
donkere ramen weten weer hun
binnenkant onzichtbaar te bekleden
mensen stappen zonder zicht
als zombies met sociaal verplichte
afkeer van contact, het zijn er veel
te veel, ze vlammen…
De zee is mijn aarde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
624 Wolken vatten vlammen,
oranjerood de onblusbare zon.
Al mijn papieren verbleken.
Inktzwarte zonden spoelen weg.
De zee is heilig vuur.
Zij woedt,
verteert,
zegent.
Golven wiegen en stillen nood.
Dwaze wensen verwaait de wind.
Zand en zout verstuiven.
Niets strooit zij blind.…
Gevoelens
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
535 Wachtend op avondstille verkoeling
van wind en brand langs randen van velden
en rusten langs zee op het gouden strand
niet meer voelend pijnen die zoeken verzachting
vlammen geblust en dalen geslecht
enkel witte zeilen over kabbelende golven
die ritme slaan tegen gestroomlijnde boeg
van schip dat zich laat stuwen door warme bries…
Tijd
gedicht
3.5 met 60 stemmen
42.829 En dag en nacht van korte duur
vlammen en doven: flakkrend vuur.
- De wanhoop en welsprekendheid
in de gebaren van de dingen,
die anders star zijn, en hun dringen,
hun ademloze, wrede strijd ....
Hoe kón ik dat niet eerder weten,
niet beter zien in vroeger tijd?
Hoe moet ik het weer ooit vergeten?…
“Jouw omhelzing,”
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
499 Het heeft mij verslonden,
veroverd met huid en haar,
geketend sleep je mij naar de
spelonken van meedogenloze
melodieën, waaraan niet te
ontsnappen is, laat me branden
in je vlammen, die dansen op
akkoorden en waar ik niet vanaf
wil vallen, behalve als deze
breken, dat is uitgesloten, ik
blijf met jou verbonden, de tijd
was kort, die…
vurig samenzijn
hartenkreet
4.4 met 20 stemmen
4.397 Want zelfs de vlammen van de haard waarvan de hitte ons omarmt
en de jacuzzi die ons winters rozig lichaam heeft verwarmd
kunnen niet tippen aan het vuur dat in ons beider lichaam raast
en dat zich heftig zal ontladen, met een kracht die ons verbaast.
Dag allermooiste, met je ogen die in 't vlammend vuur gaan vonken.…
er is een andere kant
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 Dit is de kennis van onwetendheid
het mes met vlammen
rusteloos
midden in het hart.
Laat mij je wakker schudden
uit het dagelijkse
uit de dingen die verdrukken
het concrete
nauwelijks merkbaar
als vlooien van de wereld,
schudt het toch
als een harige hond van je huid.…
Eens
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
528 Eens dooft het vuur
eens kan geen olie
meer hoge vlammen opwekken
omdat het brandhout
opgebrand en verpulverd is
Eens moet ik weer met beide benen
op de grond gaan staan
met open vizier mijn leven aangaan
de lekke banden van mijn fiets aanvaarden
Eens komen er betweters die mij uitgummen
die mij als oud vuil weg bezemen
die nooit mijn…
Onze-Lieve-Vrouwenkathedraal, notre dame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 Te staren als wassen beelden enkel te luisteren
hoe vlammen wakkeren en wapperen als vlaggen.
Als gekrulde tijd naast en bij die handenvlijt nu als wrak
samen met hun gebeden als bedelaars met 'n stil gebaar.
Het gebed zet geen zoden helaas aan de dijk, noem ze.
Noem ze relikwieën , klokkenluiders van de Notre Dame.…