6269 resultaten.
geen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
613 Vertik het om te doen alsof
Vertik het om te zwijgen
jouw schoonheid is jou eigen
en van je voeten schud het stof
Vertik het om voor schut te staan
Vertik het om te draaien
je hoeft niets te verfraaien
je ook niet op de borst te slaan
het is al goed en goed genoeg
de honger meer te worden
doet prematuur verdorren
de struik die anders…
Winterfee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
670 Zij viel bijna als vanzelfsprekend
in mijn armen
de hekken waren verdwenen
en het leek alsof een nieuwe Eva
zin in mij had
maar de scène werd afgekapt
heel even voelde ik haar zachte energie
heel even was er die overgave
het uitzicht op paradijstintelingen
en dat
waar ik al afscheid van had genomen
al verschijnt er soms nog een vrolijke…
Zijn wij daar nog mens
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
457 ik voelde dat
jij binnenkwam
met je zachte
energie-
interferentie
alsof alles
praatte en
zachtjes
ontwaakte
in gesprek
jij had de
warmte was
aanspreekpunt
niet hiërarchisch
maar een
heerlijk
deelpunt van
samenzijn dat
communicatief
open bloeide
de energieën
nam jij mee
onder toevoeging
van innovatie
en verrassing
wat…
Laatste gesprek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
479 Jouw handen en haar roken nog naar de herfst,
je gezicht was vaag zichtbaar in de schemering,
met verwachtingsvolle ogen, als die van een meisje,
keek je mij aan, alsof alles alleen van mij afhing.…
Zomer in de stad
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
455 gebouwen die van leeftijd zijn
in de historische binnenstad
nu de liefde voor de regen schuilt
in een portiek, haast zonder regenjas
rillend om de eerste prille zoen
achter brillenglazen haar ogen
mooier dan de wind vertellen kan
druppels blijven naar beneden vallen
bemerk jij ook die trotse bezinning
van regen die vertrouwen brengt
alsof…
gedroogde standen en stranden
netgedicht
4.9 met 25 stemmen
1.020 Armoedebegrippen in een businessmodel
Berichten die in de mist verdwalen
Om snel te vergeten
Alsof het contraproductief eindigt
In een Rein-schaalmodel
Brabançonne en dochters
Verdroogde wol-Ven-vacht
Glasnost
Ruiten ingeslagen
Verdrukte veelkleurige garnalen
Kok-ket in garnaal kroketten
In glassplinters
Uit-één-geslagen
Wollige…
Amandine
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
623 als oude
bekenden en je vertelde me
van vroeger en van nu
-dat ik je niet gekend heb-
ik herkende je geur als
die van mijn eigen huis
als na een lange reis
-ik herinner me wat ik nooit heb gekend-
je bleef me lang aankijken en
mijn blik ging naar de plastieken
bloemen in de bakken
door ultraviolet licht afgebleekte
hyacinten
alsof…
Vlechten trekken
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
508 mag ik
van jou leven
op deze wereldbol
omdat ik ook besta
heb je dan
heel even tijd
voor mij voordat
jij weer verder draait
gewoon even
laten zien wie
die gekke bekken
getrokken heeft
toen ik uitstapte
zij zwaaide alsof ik
haar vriend of
naaste familie was
waarom altijd
duwen en
vlechtentrekken
als het druk is
en de tijd gaat…
Waarheid der liefde
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
622 vraagt ze
terwijl ze naast hem ligt te hijgen
in zijn warme zomerbed
en hij haar dient met zijn fraaie liefde
bij mij
antwoordt hij
alsof dat niet vanzelfsprekend is
in bed, tussen de lakens
voegt hij er aan toe
nu ze naast hem ligt
in haar onbewolkte schoonheid
vol vragen, lachend en verbazend
als een jonglerende liefdes schim
blij…
Tachtig
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
454 Zovele jaren ben ik over dit pad gegaan
vanaf geboorte tot mijn laatste dag
ook al was het alsof de tijd soms stil bleef staan
toch blij dat ik na tachtig jaar hier nog wezen mag.…
Boven de koorts van de wolken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
371 Hier trilt alles
alsof de hemel zelf
een koorts draagt,
een hunkering
die zich niet laat doven.
Licht scheurt open
als een oude belofte,
en ik val omhoog,
gewichtloos,
maar zwaar van vuur.
Er is geen richting,
alleen hoogte
die zichzelf blijft opeten.…
Ken je mij .... wie ben ik dan ?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
512 Een grijze mist betrekt mijn hoofd
wanhopig op zoek naar het bekende
ik tast… maar struikel menig keer
verward…. alsof ik ben beroofd
Waar is het pad waar ik op bouwde
mijn levensweg lijkt zo vervaagd
pak alsjeblieft mijn hand en leid me
terug naar het veilige vertrouwde
Heel soms trekt de mist wat op
en zie ik de zon weer schijnen
maar…
De Troon van Stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Gewoon de deur weer op een kier,
alsof ik nooit echt weg was hier.…
Dwaalsteden
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
521 De dwaalsteden waar ik dikwijls
mijn hart verlies in arme wijken
kennen niet de weidse verhalen
van het platteland achter de dijken
de momenten uit mijn vroege jeugdjaren
die intiem waren met wildernis en natuur
maken de eenvoud van mijn herbeleving
intens en onverschrokken spontaan en puur
alsof ik voor het eerst in korte broek
in de bewoonde…
Fatbike Ratbike
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
463 nu glippen zij —
autodidacten van de straat —
langs regels, lijnen, grenzen
alsof de wet nooit heeft bestaan.
en wij, wij hebben het nakijken
vanuit onze achteruitkijkspiegels.
================…
VOLT VERLIEST, MAAR ALS DE RUSSEN KOMEN??
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
267 Natuurlijk ben ik uit het veld geslagen
alsof Nederland van de Europese kaart is gevallen
natuurlijk ben ik van de kaart
Nederland de voorvechter van Europa
met de Benelux, de EEG en nu het VE
Mevrouw Koekoek klinkt niet meer in de Kamer
een vrouw minder dat telt dubbel hard
Maar goed wellicht mag ik straks hand in hand
wandelen over de Nederlandse…
Teruggevonden wereld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
230 Daar waar de zon de aarde treft,
het lijkt alsof het water niet meer verder kan!
Is het eindpunt dat men eindelijk beseft,
men toch steeds weer verder durft te gaan.
Koude maakt plaats voor warmte,
het donker gaat verloren in het nieuwe licht.
Verdwijnen doet de eenzame schaamte,
al kijkend in de ogen van een liefelijk gezicht.…
Het kind in mij
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
440 Legde zakdoekjes neer
alsof ze anders zouden
weglopen.
Rangschikte eitjes,
allemaal even belangrijk
dat vonden zij ook.
Mijn wangetjes deden roze
zelfstandig
balletschoentjes aan.
Geen idee wie dat had
goedgekeurd
maar het mocht.
Ik haalde water
emmertjes vol goede
bedoelingen.…
Stil in de lente
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
191 Het werd stil
dagen gingen zachter ademen
er hoefde niet veel gezegd,
alsof iets onzichtbaars
heel even haar hart aanraakte.
In die stiltes kon ze zichzelf horen,
rust in haar veilige haven
zoals een vlinder
genietend van voedzame nectar.
lente laat nieuw leven !…
Woensdag
gedicht
4.6 met 7 stemmen
1.570 Zo keer ik wat ik denk om in cirkels,
alsof ik met mijn wijsvinger een kristallen glas laat zingen.
Ik keer het om totdat het achterstevoren en binnenstebuiten
of omgekeerd is. Wanneer ik bij de zin met het kruisje kom,
sla ik de bladzijde om en beland in het deel van het boek
waarin alles nog goed was.…
Olieverf
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
31 De liefde heeft het leven menselijk gemaakt
het linnen doek wacht voorzichtig en verlegen
vol van verlangen naar een leeg geknepen tube
doorwinterd alsof de oude kerstboom status geeft
okergeel is in de mode, doe dan maar paars en groen
olieverf – beweer je
en ik geef je gelijk
er is tijd voor nodig
om de natte ziel te drogen
geef die…
Merkwaardige zaken
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
1.328 werkbank gezet
Dan worden er kaarsen en wierook gebrand
En begint de avond met een duivels gebed
Daarna beginnen we met maken van het hoofd
En als ik de gelijkenis met de foto goed vind
Dan meng ik allerlei potjes verf en kleur ik jou
En geef ik je hoofd een gelijkmatige bruine tint
Je ogen knoop ik behoedzaam en stevig vast
Van losse draden…
Genot bindt niet...
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.101 Maar niet als in de wondre gloed der jeugd,
maar met der rijpheid traag en vast gespin,
spint zich het net der draden die ons in
het leven wikklen, met zijn smart en vreugd,
dat voor ons wezen tot een eenheid smelt,
die onze wereld is en heel de wereld geldt.…
Verboden terrein
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
987 zin
Met dicht geknepen ogen draai ik me op mijn zij
Te vermoeid om de slaap te vatten
De gedachten slopen me als hongerige ratten
In mijn hoofd verlies ik mijn eigen debatten
Is er nog iemand wakker om me mee te bezatten
Vergiffenis vragend voor vreemd vervormd verleden
Heerst er kwaad in mijn vraag om raad
Verlies ik echt elke dag de draad…
cantate (misty)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
850 satelliet
Een jonge bruid is zij
Die in haar kleed van rook
en blauw schijnsel met de nacht
paart in een eindeloos geven
zij aait de donkere stenen
beelden aan tafels
illusies in het hoofd
zuigt de lucht uit hun longen
om akkoorden en cadensen
hun eerste ademtocht te geven
en kijk
ze ontwaken
als wonderschone creaturen
hangen zij met draden…
Genot bindt niet...
poëzie
3.0 met 7 stemmen
2.283 Maar niet als in de wondre gloed der jeugd,
maar met der rijpheid traag en vast gespin,
spint zich het net der draden die ons in
het leven wikklen, met zijn smart en vreugd,
dat voor ons wezen tot een eenheid smelt,
die onze wereld is en heel de wereld geldt.…
Verkeerd!
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.451 Ik marcheerde op de verkeerde maat
met de verkeerde criminelen
langs de verkeerde stroom op de verkeerde draad
waarbij ik verkeerde lijnen moest delen
Ik kreeg de verkeerde klappen met de verkeerde kracht
zag de verkeerde sterretjes in de verkeerde nacht
Het was op de verkeerde bladzijde van het verkeerde boek
met het verkeerde ezelsoor in de…
Memmedag
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
757 Een mem lijkt soms
een wonder wat nog moet komen
de uitgelegde draden in vele zomen.
Met in iedere hand een lachend kind
dat haar mateloos diep bemint.
Ze is als de wilg op een zomerdag
lachen en spelen of zwijgen en dromen
ik vind haar nog dagelijks in tal van bomen.…
GEVLUCHT VOOR HET PESTEN
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
913 verwonden
Maar als ik soms door de voegen gluur
zie ik dat ik mezelf nooit heb gevonden
Voor ‘t pesten achter een wal gevlucht
waar nu ‘t eenzaam mij heeft gevonden
De tijd heeft ‘t verdriet niet overbrugd
dit eenzaam is..met vroeger verbonden
____________
Over een meisje dat nu een volwassen
vrouw is..maar die nog altijd door de
draden…
afscheid
hartenkreet
3.8 met 16 stemmen
2.396 Zij hebben samen hun sneeuwhandjes
Gevouwen op hun borst
Hun rode wangetjes van toen
Zijn nu wit en breekbaar
De rode draad van hun leven werd doorgeknipt
Zij hadden juist aan een glaasje plezier genipt
Vriendjes geworden voor altijd
Maar nu is de tijd gekomen dat iedereen zwijgt.…