5946 resultaten.
's Levens reis.
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.244 Hoor ginds, hoe, in 't ontbladerd bos,
De roodborst zit en fluit;
Toch viel zijn warme vederdos
Door koude nachtvorst uit.
Zo houde ook ons, hoe guur het zij,
Een goed geweten warm en blij,
En blijve altijd,
Het lot ten spijt,
Ons de opgeruimdheid bij.…
jouw gouden kooi
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
589 ik dacht ik vergeet jouw lach,
ik dacht ik vergeet jouw bestaan,
ik dacht ik vergeet gewoon wat ik in jou zag,
maar ik weet beter nu ik jou daar weer zie staan,
ik dacht die heeft alles om zich heen,
die heeft alles al gedaan,
maar jij voelt je van binnen zo koud en alleen,
jij hebt maar een eenzaam bestaan,
ach ja jij staat daar als een…
Even rusten
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
472 Hier zijn wij blind genoeg om met de ziel te voelen
al is het winter en koud hier worden wij warm.
Loopt leven al mijmerend als honing gesmeerd
niets loopt uit de hand, alles klopt in dit polderland.…
de rode ballon
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
677 dan vinden wij misschien ook vrede en rust
om te delen met de mensen in het land
de vlucht was riskant en vol angst
maar ze volgden de ballon van hoop
die, gedragen op de vleugels van de wind,
voor het meisje uit de oorlog vrede zocht
beland in Nederland, dit koude vlakke land,
kwam de ballon naar het kind
dat zó vrede, vrijheid en vriendschap…
als het regent in mijn ziel
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
653 slaapdronken word ik wakker in de zetel,
strompel dan voorzichtig naar de slaapplaats,
waar ik dan iedere keer geconfronteerd word
met een koude kamer en een kil leeg bed.
gedachtes aan jou die komen spontaan
telkenmale als ik mijn zwaar hoofd neerleg.
mijn kussen wordt dan nat van zoute tranen
wanneer ik liefdevol aan jou terugdenk.…
ode aan de erwtensoep
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
610 want tegen oostenwind
in deze koude maanden
moeten wij ons wapenen.…
Steen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 Ik word koud, kouder,
lig zelf daar in de diepte –
de bodem is onze rand van het leven
en ik kan je niet volgen,
ik wil je niet volgen, je juist terughalen,
maar jij kunt hier niet meer ademen.…
Mormel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
457 Stadskanaal
was nooit royaal
begiftigd met kunst
of stedenschoon
we maken een fout
behoud toch tenminste
die zijwand de Mona Lisa
te mooi om te slopen
het laat ons koud.
Eind september een feit
totale onverschilligheid
voor iets wat
zo mooi is
alles moet plat
we hebben het gehad
met kunst en cultuur
zinloos, te duur.…
(briefje aan) vladimir vladimirovitsj poetin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 toen ik vanmorgen wakker werd
hoopte ik tegen beter weten in
dat liefde voor vrijheid en leven
jou betere keuzes had gebracht
dat jij niet decreten meer schrijft
met de pen van haat en afschrik
gedoopt in het bloed van oorlog
toen ik vanochtend wakker werd
in een wereld vol tranend verdriet
dat voelt als een diep koud graf
vond ik het tijd…
Dansen van weemoed
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 volop ge-één-tweet, gepasst, voorgezet
En zeker gescoord
Uit deze tijd zijn wij inmiddels teruggekeerd
Naar hier
Zeer gelukkig in de liefde, snijden en sorteren wij
De mooiste bloemen, kleurrijk geheel
Ongekend de vrouw die danste tot in eeuwigheid
Werkelijk waar ongekend, zij alleen die ons hart verblijdt
Met haar dansen van weemoed door koude…
Hoogtijdagen van de herfst
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
508 Het is opnieuw herfst: een tijd van verandering
natuur toont haar vergankelijkheid met een diepe pracht, ik adem
koude frisheid en rijke geuren die mij naar binnen keren, naar reflectie en groei.
Hoe je het ook wendt of keert, het is een bijzondere verbondenheid die ik niet zomaar laat gaan.…
De rivier
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
510 want mensen en bloemen konden er niet aarden
Het was er verlaten en stil, omdat de vogels er hun stem niet konden vinden
Het was een land dat altijd sliep, omdat ik dan mijn dromen kon leven
De herfst werd er winter, de dagen werden nachten en ik bleef alleen
Niets bewoog, zelfs de tijd bleef hangen, ook de laatste hoop verdween
Het was zo koud…
Herfstbeleving
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
577 Zoals het leven in al haar facetten voorbijgaat, mijn haren
worden grijs tot wanneer ik word gesluierd in een koude wintermist
Maar, beste lezer, laten wij eerst de lof zingen van deze vruchtbare nadagen
Klanken van mijmeringen en overpeinzingen echter ook nieuwe uitdagingen en groei.…
Schrik
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
733 bangelijk ontzet
noten kraken
schrikbewind
mamamia
temperatuurschommelingen
mentaal ingedrukt
foob-gedicht
Schrikbarend geboren
binnensmonds verwoorden
vallende klanken
't Evenwicht doet wankelen
eivolle krenten
schrikwekkend ontwaken
gewichtig keffen beweren
vreesachtig vleselijk beleven
Ver-steven haren
trillingen rillingen
koude…
Passaggio
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
540 De wind ruist eeuwig in zuid-Kyrgyzstan
Jalal Abad is niets dan berg en woud
Het is er 's zomers warm en 's winters koud
Een deerne trekt de stoute schoenen an
Bij lentetooi in hellingrijke heuvels
Ontwaakt er iets van zedenlichte dooi
Zij gloeit en voelt zich ook van binnen mooi
En zoekt gezelschap bij een zoon van Streuvels
Ze kent…
Behalve
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
365 behalve dat je er niet écht bent
weet ik je hier
wandel je
glimlach en praat je
hier, bij mij,
in mijn hoofd
in dat grote lege bed vol bloemen
Behalve dat je niet hier
maar mij her-innert
innig weer herinnert
dat je niet écht hier bent
kan ik je elk moment weer bij me roepen
hier, in mijn hoofd,
en je hier weten
bij me
hier in mijn koude…
sinds die zwartgalligste nachten
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
420 noemen wilde
om jezelf te overtuigen
dat snappen niet om weten draait
maar
dat begrijpend voelen op één lijn staat
met empathie
terug naar de toren
die tevoren niet zo uitgekiend was
bedacht
wat ik pas zag
in de spiegeling van de vijver
waar ik boven hing
om de sterren op te schroeven
die ten behoeve van voldoende valse faam
een koud…
Chemische Mist
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
293 Koud porselein tegen mijn rug,
voedsel dat kleeft aan vingers
die nergens meer thuishoren.
Daarna ga ik naar buiten,
naar neonlichten en donkere kamers.
Lichamen die in elkaar schuiven
zonder gezichten.
Ik kijk.
Meer niet.
Harten kloppen daar,
maar het mijne blijft stil.…
Onbezorgdheid
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.431 ."
zij legde koude
op mijn huid
een orde in het
wilde gras alsof
begrijpen zonder ruit
een echo was
maar onbezorgdheid
bleef bestaan
een kind dat door
de regen liep
dat zelfs in breekbaar
opengaan
nog iets van
eeuwigheid behield
want wat is denken
zonder zee
zonder vallen van
de nacht
zonder een hart dat
af en toe…
Solitudo
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
421 van het hart,
lag iets dat niet
om macht vroeg,
geen storm geen
vuur dat woede
droeg
eerder de zachte
tegenzin
tegen het verlaten
erin
een zwak maar
onverplaatst bestaan
dat woordeloos
bleef verdergaan
naamloos bijna
zonder vorm
als winterlicht
na zware storm
een richting slechts
een dun begin
een trilling onder
een koude…
De Blinde Man en het Laatste Licht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
110 De rijst ligt koud op de kerkvloer, verlaten en miskend,
ze raapt het op in eenzaamheid, aan niemand hier bekend.
Zij leeft in een gister toen de liefde nog bleef,
voordat de donkere schaduw over haar dromen heen zweefde.
De wereld draait door, maar zij staat stil in de tijd,
gevangen in herinneringen en een diepe eenzaamheid.…
Proost op de ondergang
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
133 de wereld staat in brand, zeggen ze,
de gletsjers smelten in de gin-tonic van God,
maar de kamer is koud
en ik draai me nog een keer om.
we praten aan de bar over morgen
terwijl we de gaten in onze eigen schoenen negeren.
we bouwen hekken om onze gazons
en drinken goedkoop bier.…
Het stenen woud
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.535 De muren worden koud.
Een kille huid van steen. Het omsluit ons.
En de bomen? Een paar maar.
Ze verliezen hun blad. Zonder haast.
Ze kennen de tijd. Het verlies.
Het sterft op het plein. In purper.
Het zomergroen? Eerst zo dapper.
Nu moe. Het trekt zich terug.
Geen vlucht, welnee. Pure overgave.
Aan de bittere grond. Berusting.…
ode aan mijn Kerstboom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 De lampjes fonkelen als duizenden sterren,
en brengen warmte in deze koude december.
De piek staat recht, als een vlag op een toren,
met trots en gratie zal hij de feestdagen bekoren.
Zo kijk ik naar mijn boom, met een glimlach van oor tot oor,
hij brengt me vreugde, zoals hij altijd al deed daarvoor.…
VERLANGENS NAAR BETER
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
530 Een schrale zon schijnt.
Temperaturen voelen laag.
Een wind meldt zich present.
Kleding is zichtbaar winters.
Lijfelijk contact blijft schaars.
Voorkeur gaat naar protectie.
Verlangens zijn er naar beter.
Warmte wordt sterk gewenst,
evenals genoeglijk aanraken.…
koude ogen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
993 Zijn ijskoude blik priemt
de minachting door mij heen
hoe kan ik zacht blijven
als hij mijn woorden stukslaat
met het scherp van die lach
-scherven eten immers vlees-
de schaduw plukt hij uit
het zonnigste van mijn zomer
en verstikt mijn brave neus
er tergend langzaam in
telkens lik ik wonden schoon
aan het licht in dit leven
en zweven…
Koud blauwtje
netgedicht
2.8 met 20 stemmen
3.281 Holle kassen blikken levenloos
over ‘n blootgelegd schouderblad
slechts bedekt door zwarte flarden
geschroeid aan ’t helse hellevuur
De zeis die zwijgend rust op bot
druipt van bloedgestolde kreten
geslaakt terwijl ‘t werktuig suisde
in de handen van het creatuur
Zijn stappen naderen slepend
hunkerend strekt hij de armen
kiest mij zwijgend…
Koude oorlog
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.304 Elk glas heeft zo zijn dubbele bodem,
dubbele betekenis, dubbel bedrog.
Een veelkoppig monster dat leeft
van gestolen dromen, verstopt
achter een vizier van zwijgen. Hier
ligt een man onder een doodwit
laken te kijken naar een raam
aan het eind van zijn hijgen.
Donker ommuurt, verslagen in strijden.
Verbannen naar daar waar zijn hoop-…
koud licht
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.279 Vuur overviel ons
als een dief in de nacht
In brandende woorden
want verleiding was haar macht
Maar nu het licht me heeft bevrijd
niet langer verdwaalt in dit boomloos woud
Plant ik in verschroeide aarde mijn levensboom
sterker en pril maar door het vuur ijskoud.…
Koude oorlog
hartenkreet
4.1 met 18 stemmen
1.500 De bittere kou die hen omarmt
Het felle vuur dat hen een beetje verwarmt
Het opgedroogde bloed op hun huid
Er is geen weg meer hieruit
harde klanken van gevuurde schoten
Zoveel bloed wordt er vergoten
De angst om te dichtbij te zijn
Hun hoop is maar zo klein
De dingen die ze zien staan op hun netvlies
Hoe kunnen ze thuis leven met zo’n…