5143 resultaten.
Praag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 Vanuit de diepte aangezogen stoot hij zijn adem uit
om een versteende huig.
Het is alsof een fluitspeler in de wind is neergestreken
voor een dictaat van zijn aanbeden god.…
Jij, in de stilte van mijn dagen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
567 Ik herken jou in de traagheid van de ochtend, in het ritme van mijn hart,
in de blikken die iets langer blijven rusten, in de adem die zich aanpast.
Wij bestaan niet in grootse gebaren, niet in schreeuwende verklaringen,
maar in alles wat niet gezegd hoeft te worden om begrepen te zijn.…
Altijd aanwezig
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
784 In elk vallend blad hoor ik haar stap, in elk briesje haar adem,
een schaduw van nabijheid, onzichtbaar en toch niet weg.
Ik spreek in gedachten, vraag of ze luistert, of ze nog weet,
of de afstand slechts een sluier is, dunner dan de sterrennacht.…
Dichter bij de polder
netgedicht
2.5 met 41 stemmen
857 Windmolens
spreiden hun armen terwijl koeien grazen in de adem van de eeuwige bries.
Langs wilgen slingeren paden
door het land waar het water de horizon raakt
en ritme der seizoenen zich eindeloos herhaalt. Stilte wordt slechts
verstoord door weemoedige klanken van een kievit of het gebrom van een tractor.…
Ongeschreven boek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
477 Bezielde hersenen nemen
de hand van de kunstenaar
in zijn eenzame universum
en tekenen een eenvoudig huis
je bent in een andere wereld
woeste rivieren kronkelen
rond jouw verstilde adem
dood onder de gestorvenen
ligt het vlees van jouw leven
te rotten in het kille graf
De kunstenaar is
in dit geval een man
kaal zoals de kale boom…
Weekimpressie
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
645 Verstikkende walm van kleurrijke voetzoekers
beneemt mij de adem en slaat op de keel
onttrekt het esthetisch gevoel aan mijn brein
van harmonietinten in diversiteit
Het maakt mij dood- en doodziek. Allicht!…
De kunst van eenvoud
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
554 Ik hoef geen
richting als ik verbonden ben met dit moment, waar zelfs adem zichzelf doet begrijpen.…
Universele Sterkte.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
605 Azuurblauwe torenhoge einders lonken en wenken, schenken onvoorwaardelijk mild, zachtjes lief hebbend immer
Oneindig weids veel belovend breedspectrum universum respecteert grandioos de grootse minus
Wat je voor de minste van de mijnen deed, deed je om Mij, me steeds dankend indachtig, gigantische Liefde compleet
Elk levend ademend wezen, uniek ook…
Waar stilte mij heelt
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
340 Vlinder op de knop
verblijft in het bijna-zijn
ik wacht op mezelf
Ik voel de aarde ademen in
kleuren die jij niet ziet, stilte tussen woorden
weegt zwaarder dan geluid. Soms is één blik genoeg om mijn
hart vol te laten lopen, en nog voordat de dag begint, ben ik al vol van leven.…
De Avonturen van Oek; De verlossende woorden
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
420 Ze voelden als het leven,
de verlossende woorden;
maar als adem bleven zij
stokken.
Waarop zij doelden,
’n verontrustend gevoel,
zette aan tot het zoeken
van scherpte om te zien.
Met gezouten ogen starend
naar een dor en wee land
waar de einder verder reikt
dan de tocht terug over zee.…
de orde van de ouderdom
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
444 ouder worden is niet enkel verouderen, maar vraagt een keuze
zo men daartoe de ruimte wordt gegeven
zelf zal men de geest moeten bevrijden van "het moeten", is de leuze
alles wat van minder belang is of onhaalbaar blijkt, wordt uitgedreven
maar wat telt is zelfstandig blijven ademen, doorgaan noemt men dat.…
Melkweg in de lucht
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
416 Melkweg in de lucht
stil glijdt het licht door de tijd
geen begin of eind
Onder sterrenboog
vraag ik niets en krijg alles
een adem lang licht
Liggend op mijn rug,
gedragen door de draaiende aarde,
strekt zich boven mij een rivier van glans — een boog van
sterren, eeuwen onderweg, stil en helder, als een belofte die ons teder omarmt.…
Terug op eigen kracht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
384 Niet alleen liep jij dit pad,
met collega’s, werkgever die waakten
en zonder haast of duw
de ruimte gaven om op adem te raken.
Want kracht schuilt soms in stilstaan,
in vragen om pauze, in liefde voor jezelf –
dit is geen verhaal van zwakte,
maar van groeien, van leren, van helen.…
In het licht van de duinen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
389 Tussen bloemen die zachtjes
meebewegen in de fluisterende wind, vind ik
kalmte om diep te ademen en te zijn, hier verdwijnen zorgen.
Hier buigt het moment zich om mij, en smelt samen met mijn ademhaling.
Er is een diepe stilte die spreekt
zonder woorden, een zachte kracht die langzaam
mijn hart opent en omarmt.…
Even buurten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
555 scan ik mijn verzameld gerei
en doe wat de starre robot zegt
ik moet zeggen, het lukt niet altijd
en word dan door 't personeel
even met tik tik tok in de watten gelegd
ja, overal wordt gewerkt aan zelfredzaamheid
wel nu en dan met een betaalde mantelzorger
gelukkig kan ik nog wel mijn honden uitlaten
ooit zal dat samengaan met een ademende…
Echo van tijdloosheid
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
518 Als hij opstijgt, kloppen zijn
vleugels, niet gejaagd, niet haastig, boven
de ademende vijver. Geleid door iets eeuwigs, een trilling die
door mijn lichaam zindert en zacht blijft hangen, een fluistering van aanwezigheid.…
De ochtendtrein
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
689 Ik adem de frisse lucht,
die zich zacht over mij vouwt. De geur van vochtige stenen
en nevel blijft hangen, terwijl ik uitstap—de ochtend zelf draagt me verder.…
De verhuizing
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
295 Langzaam leert ze opnieuw ademen,
haar handen weer leeg, maar open,
haar hart zwaar, maar zacht.
Want een nieuw begin is niet het vergeten,
maar het dragen van alles
met een beetje licht in de ogen
en bloemen in de handen.…
‘vuurinslagen van genade’
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
290 De scherpste zinnen vormen;
een droomvrouw tevoorschijn
beitelen uit ivoor; zij die hoort
met schitteringen overstelpen;
juwelen van jewelste, cadeaus,
van nooit eerder bedachte taal;
smeken om leven bij Aphrodite,
dat ideaalbeeld adem te geven;
als goden op de aarde te staan.…
Het ritme van holbooggewas
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
387 is
bezie dan de mens
in zijn eenmaal en andermaal
immer veranderend
cameraspiegelend
perpectiefwisselend
interactief tot de
verbeelding sprekend denkraamverhelderend
'noli me tangere'
zieltjes confronterend
GROTEMENSENVERHAAL
de mens die zichzelf zoekt
zonder vergrijzen
zich te verliezen
door tot vervelens toe
voor adem…
De zachte stroom van tijd
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
430 Koude lucht hangt zwaar
boven de mistige oevers, vocht en aarde
vermengen zich tot één adem, terwijl de beek haar ritme
legt in het glooiende landschap, en ik voel hoe mijn gedachten meestromen.…
Mien Dobbelsteen
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
448 hemel
Hoe vaak heb je nou weer gegooid,
O ZeeBee
als zwevende wentelteef
met geestverwanten
op heksensabbats, een gelaarsde kater
een sprokenzegger uit de middeleeuwen
een meerval, nog niet uitgestorven leeuwen
en rariteitensnuiters op sterk
water
die nooit zijn verschenen in de avondkranten
En kom je met al je vriendinnen
op adem…
Wintertafereel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
302 De adem hangt als dunne mist,
hoog boven het bevroren meer.
Elk hart dat even iets mist,
voelt rust die glijdt, sereen en teer.
De wind schuift langs de kale takken,
een echo door het doffe hout.
Een kraai trekt schaduwen in vlagen,
verdwijnt in ’t winterse geluid.
Sneeuw bedekt het pad, het dorp,
als fluistering van vergeten tijd.…
Rouw in de polders
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
421 De reiger staart naar ’t water, dood en stil,
geen spiegel meer van ogen die mij aankeken,
geen stem die fluistert “blijf”, geen adem meer,
alleen de leegte die mijn borst verscheurt.…
Strabismus
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
339 Elke adem herhaalt een stelling
die niemand meer verdedigt.
Ik kneus een vlieg
en krijg een prijs
voor morele helderheid.
Het publiek staat op.
Ze zingen
over kracht in capsulevorm.
Ik buig.
Mijn helm is van karton.
Mijn baard van rook.
De grond onder mijn voeten
is montage.
De sneeuw is geluidseffect.…
Waar het winterbos ontwaakt
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
365 Het ademende woud rekt
zich uit na zijn lange winterslaap en in deze
tedere overgang ontstaat een nieuwe samenklank. Stilte verschuift
naar het eerste geluid, de belofte van mildere dagen die de kou langzaam verdringen.…
Ochtendsonate
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
391 Ik adem de zuivere klanken in tot
onrust in mij bedaart, en de ochtendsonate een anker wordt voor de nieuwe dag.…
Is liefde dan een machteloos erbarmen?
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
229 Haar adem is een broze vrede,
een land waar ik de grens niet van herken.
Zij is naar verre verten afgeleden,
terwijl ik hier de wachter van de wanhoop ben.…
Ons lijkt voortaan ik alleen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
316 mooie, donkere jongetjes
Totdat we onszelf
weer in de spiegel zien
onze diepe rimpels en bakkebaarden
onze uitgezakte wangen
die onbeleefde onderkinnen
wanneer we niet meer bedenken
of hij bestaat, in het echt twijfelt
die grote man daar op de wolk
totdat we onszelf herstellen
uit weemoedige moerassen vertrokken
nog eenmaal verse adem…
Luchtige dromen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
381 Het duister der avond verzacht
wat door dagen niet is te dragen,
daar hoor je nog de oude vragen
onder het ademen van de nacht.
Soms komt het gevoel terug
in luchtige dromen.…