848 resultaten.
De straat van toen en nu
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.096 Ik zag haar
veranderen
keer op keer
de straat
van weleer
De bakkerij ging buiten de wijk
nu zet een handel auto’s te kijk
in plaats van de kruidenier
levert men verse accu’s hier
APK verdrong de fietsenmaker
een garage voor de meubelmaker
boekbinderij nu Islamitisch centrum
dam- en schaakclub bandencentrum
Ik zag haar
veranderen…
Die ene vriend
hartenkreet
2.8 met 20 stemmen
6.890 Waar men u deze dagen meed
zal de ware vriend niet van u wijken
en, u behoedend voor bezwijken
aan 't onzegbaar grote leed
uw toegewijde steun zal blijken,
elke zware dag voor u gereed.…
Valse liefde in de Ziel gegrift
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.091 We zijn ons niet duidelijk bewust van het feit dat in eigen wijk of stad kinderen worden mishandeld, worden gemangeld door de bureaucratie of op straat leven...…
Het sterkste
poëzie
4.0 met 10 stemmen
4.482 Sterk is het Vuur; doch ’t moet bezwijken
En voor de kracht des Waters wijken.
Sterk is het Water; maar, hoe sterk,
De Wolken trekken ’t op in ’t zwerk.
Sterk zijn de Wolken; doch de vlagen
Des Stormwinds kunnen haar verjagen.
Sterk is de Storm; maar hoe hij woed’,
De Man spot met zijn overmoed.…
in de stilte tussen lijken
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
907 van
de ankers die al schrapen
doe de zeelui in afgrijzen
snel het schip verlaten
snijd de life-lines door, hun
sterven heeft geen enkel oor
ik ontketen kracht
de orkaan jaagt nu volledig
onder mijn gezag, armen
zijn tekort om levens aan
te reiken, vingers krommen
zich in een laatste hulpblijken
ik ben het oog en
zie de mensen wijken…
ochtenblauw met wit gevlekt
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
635 verbreekt de ronding van de heuvelrand
net iets te dwingend neergezet
de lange holle weg
met zwoele warme wind
beschutting van de volle heg
de speelse kreten van een kind
het kabbelend geluid
geruis van water in gebed
de bedding van de beek
oevers in de kant voor altijd vastgezet
dwalend langs de bomen gaan
het dal omhoog als de heuvel wijken…
Ik ben de minnaar
gedicht
2.2 met 193 stemmen
34.173 Ik ben de dromer die jou tot muze verheft
zeeën wijken voor ons, lagunes drogen op
door ons vergissen rivieren zich in hun stroom
de regen beheersen we met een vingerknip.…
Horizon
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
889 Steeds zie ik je weer wijken,
Denk ik; “Je ontloopt mij!”.
Ik heb je in mijn brein gesloten.
Met mijn ogen volg ik jou.
En dikwijls heb ik mij gestoten.
Hoe lang nog, zoek ik jou?
Doelloos wachtend blijf ik hopen,
Op een kleine nadering.
En, intussen blijf ik lopen,
In een eindeloze ring.
Grens van onophoudelijke onrust.…
Vogelvrij
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
829 (met dank aan Willem Kloos)
ik ben een God in ’t diepst van mijn gedachten
het Haagse luchtruim is mijn hoge troon
ik wijk niet voor de dreiging en de hoon
van hen die mij vervloeken en verachten
Oost-Indisch doof ben ik voor jammerklachten
een stad aan zee, ik ben een autochtoon
u bent lakei en veegt mijn straatje schoon
mijn schrikbewind…
er bloeit een laatste roos
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
741 de liefde is reeds lang vervlogen
verjaagd door heftig zwart,
heeft stil de wijk genomen
naar een diepe donkere kast
verzegeld en op slot gedaan
stil ligt het in een hoek,
wat geweest is voorbij
grijs kleurt het levensdoek
de nachten: donker, bevreesd,
wijl er geen hoop meer is,
geen liefde wordt verwacht...…
Adieu
gedicht
3.0 met 42 stemmen
19.472 Zelfs voor wie weinig heeft geleerd te hopen
neemt de illusie gaandeweg de wijk.
Weer liggen stad en wereld voor mij open;
maar liefste, ik zie enkel, wáar ik kijk,
in elke winkelruit een vreemde lopen
op wie ik sinds je weggegaan bent lijk.
--------------------------
Uit: Woelig stof, 1989…
Mini(n)atuurtalent
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
733 Ze weet niet van wijken:
ze eist, dat het zwijgt.
Door die voorwaarde krijgt
ze portretten die sprekend gelijken.
Ze wenst geen onrustige apen.
D'r voorkeur gaat uit naar de knapen
die stil blijven zitten
of liggen te pitten:
ze zijn op hun stilst, als ze slapen.…
De meeuwen
poëzie
2.0 met 7 stemmen
1.566 Zij namen overland de wijk,
en zochten langs de brede stromen
hun toevlucht, - om op kracht te komen
achter de hoge winterdijk.
De snavels, onder pen en veer,
herstellen de geleden schade.
Maar 't nader klinken van de spade
des akkermans verjaagt ze weer.
Ze vliegen op, - de vleugels reê
zich klauwende aan de lucht te klampen.…
Wanneer mijn moeder zorgt voor het eten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 babbelt wat met mij
ik vat haar met verliefde blik
en zeg haar van mijn diepste
vragen
als antwoord wordt ze stil
haar blik gaat in de verte staren
veel verder dan de keukenmuur
ze schudt haar hoofd, laat gas
opploffen, en zet de pannen
op het vuur
Ik ben pas vier
wat kan ik weten van wat
er in haar is
ik voel hoe onze grenzen
wijken…
Consolatio
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 Kou, grauw en schemering
vergrijzen te lang al de kentering
waar mensen naar reiken;
moeten ten leste toch wijken.
Kraken de rolluiken op en baren,
tinkelend eerst nog door reetjes,
zonlicht goudgeel, het verblindt
twinkelend nat in het gras:
miljarden splintertjes glas.…
Zonder ramen de trein
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
830 te zijn -
Tot opeens een vrouw met hoofddoek
Verschijnt achter de tralies van een
Van die luiken - ze probeert naar buiten
Te kijken maar het enige wat ze ziet
Is een gewapende soldaat die zodra hij
Haar ziet onder het uitstoten van
Een rauwe schreeuw zijn wapen op haar
Richt - op dat moment beginnen de tegels
Van het perron te wijken…
Een plekje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
898 Je loopt verder,maar kijkt toch weer om
naar zo'n boze onverschilligheid,
het vergaan van een soort heiligdom
dat moest wijken voor een nieuwe tijd.…
De derde keer.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
913 Ik moest eerst even mijn voorraam wassen,
de spreeuwen hebben zich al een paar dagen
luidruchtig boven de wijk verzameld.
Soms achtervolgden ze elkaar
in een niet te voorspellen luchtballet,
dan weer leek een boom te ontploffen
als de hele kolonie tegelijk opsteeg.
Ze hadden ondertussen
wel alles ondergescheten.…
Herinnering
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.125 Ze maakt zo moe: die dode, dode pijn,
Die àl maar klaagt hierbinnen, nacht en dag;
Die niet wil zwijgen voor uw liefste lach
Die niet wil wijken voor uw bij-me-zijn....
O, rèd me lief, en dood dat spook-van-leed:
Ik kàn niet leven, als ik niet vergeet!…
Nu groeit het grijs heel hard
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
509 Nu groeit het grijs heel hard en alle kleuren wijken
want niets kan hier gezien zijn zonder licht.
De mensen worden moe en groeten nauwelijks
nog, ze willen enkel vluchten naar hun huizen
waar warmte wacht of waar ze kunnen schuilen
ver weg van ’t grijs en van de troosteloosheid die
overal verspreid nog enkel toeneemt met de uren.…
Alles gefilmd
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.363 Kan deze nieuwe wijk een nest tegen de wereld.
Hij zwemt zijn grenzeloze ogen in en uit.
Op een ochtend als de wereld overloopt,
dat hij dan de ramen openzet, hij neemt zijn buks
en schiet alle bloemen bij de buren alle dood.
De mensen praten, wijzen, lopen door elkaar.
Alles gefilmd door de media.…
Het is niet goed.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.028 Want zij, wie de kracht tot hoger ontbreekt,
die baggren ontzenuwd in modder en slijk,
vergeven ze u niet, de verhevene wijk:
en wee! - het zijn er velen.…
De doden zwijgen niet
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
692 Door dralend stof van getroffen
wijken, staren holle kinderogen.
De strijd trekt helder aan ons
oog voorbij, desgewenst in slow
motion of uitzending gemist, maar
de beelden raken ons steeds minder.
Artsen klagen dat de hulp faalt
wegens groot gebrek aan middelen.…
In de tuinen van Tjaarda bij Oranjewoud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
654 Of ik in mijmeringen deze ochtend iets verloor
en belopen ook zij in leven meer dan een spoor,
zijn ook zij niet tijdelijk hier dat wat eens zal wijken.
Ik zwijg en beëindig die gedachtestroom maar.
Ik sluit mijn ogen,vele minuten zitten naast elkaar,
seconden lang tikken door de een na de ander.…
Portretten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
736 een grijs verleden
overdenk als ik toen wat
en zij toen misschien dit
als alles zo was gelopen nadat
dan zou ik waar ik nu zit
heel anders naar de foto’s kijken
zouden ze heel anders lijken
zouden ze totaal iets anders hebben samengevat
en altijd blijft dat verlangen
om er mooiere verhalen aan te hangen
maar oude verhalen gaan nooit wijken…
Spoorstraat, Gouda
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
552 Op een foto uit 1905 staat ze naar mij te kijken,
de armen vermoeid langs haar brede heupen,
de rest van de poseurs weet van geen wijken,
maar zij is op weg naar haar werkkeuken
ergens in de bedrijvige binnenstad.…
AFWACHTING
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
428 De gebeden kunnen schijnbaar vervagen,
blijven bij God en Diens engel prijken
als damp, die steeds bestaat, nooit zal wijken
tijdens het aardse loven of klagen.
Woorden, bewaard in Hemelse gewesten,
zullen wellicht na lange tijd neerdalen,
gelijk blije vogels naar hun nesten.
Wat kan men biddend brengen en halen?…
Dag schat
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
499 Soms bid ik dat ik niet van verdriet bezwijk
Maar ik beloof dat ik nooit voor doorleven wijk.
S ’middags wil ik wel eens dwalen in gedachten
Geniet ik ook van de huidige tuin prachten.
De prachtige golven in het huiverige lover
Dan verbeeld ik dat jij mede zorg draagt voor dat getover.…
Bananas
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
521 Och Frans, ik wil de sfeer daar niet verzieken
Maar als jouw Deal niet Green wordt onderhand
Dan bungelt de BV van
Rutteland
Nog lang tussen bananenrepublieken
De dijkgraaf graaft geen dijk doch hij bewaakt
De zilte kwel en hoge waterstanden
Hij doet bouwarchitecten watertanden
Een eiland wordt - wie weet -
tot wijk gemaakt
Een…
Ontdekking (na veel tellen)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
438 Net als jij zoek ik
de verschillen om te begrijpen
wat er anders is
geweest in de baarmoeder
in de wijk waar we opgroeiden
en bij de mensen die daar leefden
En ik weet het niet
We lijken op elkaar, zus of zo
rolden we een zandheuvel af
floten op een rietje of eikeldop
ontdekten na veel tellen de nul
leerden schrijven met brood
en…