6197 resultaten.
2 BAROKSPIEGELS
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
438 SPECCHIO FALLACE, INGRATO (MARINO)
Taalknoet, dwangvers, tres
van larie die zichzelf benijdt.
Raster dat het licht wil splijten,
de adem horten doet en perst
haar letteretter in de wonden.…
Helaas
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
449 waarin zij bekend
zijn geworden
moeten handhaven
alleen is er helaas
nog een ander model
dat inzicht en aanpassing
vereist van normen
en waarden die zij niet
in de opvoeding
hebben meegekregen
net als stijlvol leven
een veelvoud van
oorzaken zoals
schermverdwazing
chronisch tekort aan
ouderlijke aandacht
en begeleiding die zichzelf…
Stemmen in de stad
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
453 laatste rafelrandje
van de stad
woont in de struiken
onder een brug
of in een park
Stem in de Stad voelt zich
als afval waar men
vervolgens bovenop stapt
verloor zijn tanden toen
verdriet hem onophoudelijk
deed tandenknarsen
Stem in de Stad bewaart
zijn gebit in een plastic zakje
kleefpasta kost geld
walgt soms van
zichzelf…
Ongerept
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
676 Moe, vermagerd, de ribben paarsgewijs op een rij,
stuk voor stuk een voor een
te tellen
op het oog van de heelmeester
nog in de kern gezond, conditioneel op de rand van uitgeput
constitutioneel zich voortslepend
van vorst naar nachtvorst
stond hij daar, ging zijn zelf te lijf en bij zichzelf te rade
moe van een iegelijck, alleman…
zich thuis voelen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 het kan ook zijn dat ik mijn verkozen weg
de stilte en eenzaamheid heb opgezocht
ik leefde wellicht onder een ingebeeld gewelf
waaronder het kind in mij naar liefde zocht uit zichzelf
.…
Nafi Thiam...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
607 En telkens weer vraagt men zich fluisterend af:
loopt zij voor zichzelf of voor de bond en hun graf?
Dus hef nu het glas op de kracht van Thiam,
die schittert voor België, voor ieder program.
En moge de bond, vandaag en voortaan,…
Reprise; Meerstemmigheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
421 ‘Het goede laaft zichzelf
aan ‘t ware wederkerige,
dit gesprek tussen regels,
het tegeltje meegewogen:
‘al wat u niet wilt..’, dat
gebiedt ’t heroverwegen,
wat niet makkelijk blijkt
voor uitsluitende kletsers,
de radicaalste (her)lezing,
herbezinning op geleerd
geachte woordenstromen;
loze dromen die eindigen
in dit kille niemandsland…
Zie de mens
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
462 't Is zo fenomenologisch als wat,
het ik kent zichzelf nimmer geheel als geïsoleerd wezen in stilte, C,
doch primair vanuit interacties waar het zich openbaart…
Schollebos in ochtendlicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
319 Rimpels trekken sporen langs het oppervlak -
een eendenpaar steekt voorzichtig over
tussen drijvende bladeren,
waar de dag zichzelf losweekt uit de nacht.
De lucht ontvlamt, als welkomstgroet,
vol vuur en tintelende hoop,
terwijl het bos fluistert:
Hier is de tijd even vergeten.…
Na de scheuir
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
385 Zo leert het kijken
zichzelf opnieuw.
Niet staren naar het kapotte,
maar volgen
waar het licht
naar binnen valt.
En daar,
precies daar,
begint bouwen
weer zin te krijgen.…
Magritte? De stilte achter het zichtbare
netgedicht
2.4 met 26 stemmen
881 Ogen volgen lijn
stilte spreekt zonder woorden
wat is echt, wat niet
In de diepte van het
doek, waar een hoed boven een gezicht
zweeft dat zichzelf niet kent, een appel beweegt door
lucht zonder zwaarte, en een raam opent naar niets en alles tegelijk.…
De dichter
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
400 De dichter begint er de lol van in te zien
en de dichter vindt zichzelf nu reuze kien.
Wat is de moraal van dit epistel van de poëet?
Voordat de dichter zich van zijn taak kweet,
moest hij zich gewoon helemaal leeg laten lopen
en toen op een stroom van woorden hopen.…
Tussen Weten en Vergeten
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
253 vallen breekt hem,
maar het besef
dat hij valt
terwijl hij kijkt
hij weet
dat is zijn eerste eenzaamheid
dus bouwt hij kamers
van geluid, lichamen, dagen,
legt dekens over gedachten,
drinkt tijd in kleine slokken
noemt afleiding leven
maar onder alles
blijft het stille mechaniek draaien
het weten van eindigheid,
van verlies,
van zichzelf…
Het venster open
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
223 vermoeden wordt gewogen
maar jij, die zonder oordeel kijkt,
ziet waar mijn blik zich heeft bedrogen
want wat te dicht wordt onderzocht,
verliest soms juist zijn ware lijnen
de berg verdwijnt in losse steen
de verte in een handvol schijn
beschouwen is een vreemd verblijf
het brengt nabij,
het voert ook verder
de geest die steeds zichzelf…
Drijfzand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
194 Ik kende de diepte van die ogen,
hoe gevoelens konden zinken
tot op de bodem van zichzelf.
Ik leerde dat drijfzand niet verslindt uit honger.
Dat de kou het doet,
de paniek,
de verlatenheid van een plek zonder stemmen.
En dat een mens lichter is
dan de massa die hem vasthoudt.…
Zij wordt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
155 Ik word de vraag die zichzelf vergeet.
Ik was wie ik dacht te herinneren.
Ik ben wie mij herinnert.
Ik word wie niemand kent.
Ik was voordat ik een naam had.
Ik ben achter mijn naam.
Ik word voorbij mijn naam.
Ik was de tijd.
Ik ben het ogenblik.
Ik word de ruimte ertussen.
Ik was in wat voorbijging.
Ik ben in wat blijft.…
Mijn Bieb
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
175 Zoekend en enigszins
vertwijfeld
de openbare ruimte
breed toegankelijk,
zoals vastgelegd
ter bevordering van
het collectieve geheugen
van een stad
die zichzelf dreigt te vergeten.…
Ukiyo-e
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
234 Zo ontstaat een landschap
dat zichzelf steeds opnieuw vormt, een
drijvende huid van kleur en aandacht, waar elke nuance
haar eigen richting vindt en niets zich vasthecht aan wat voorafging.…
Ik ben mezelf gebleven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
12 Wie andermans ellende in zich draagt,
verliest de grond, raakt aan zichzelf versaagd.
Maar ik keek omhoog en zag het trage groeien,
het kalme drijven van de avondlucht.
Geen mens kan de getijden haastig spoeden,
verandering is een diepe, verre zucht.
Ik ben met milde trots mezelf gebleven,
geborgen in de traagheid van het leven…
Onder het zonnezeil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
31 De tuin opent zichzelf naar de wind die niets bindt. Verder dan de deur droomt een tuin zonder huis waar stilte loopt en blijft. Hij steekt de hand uit, duwt de deur dichter en blijft staan tot de stilte hem inhaalt.…
DE REGEL
poëzie
2.0 met 2 stemmen
1.124 Wat hun zin en hun verband schijnt
Tekent hij zich in zijn lijsten,
Wat hem dwaasheid, wat verstand schijnt; -
Want zichzelf acht hij den wijsten.
Blijft van dat zo dood ontlede
Iets voor laatre volken achter?
In een volgende eeuw alrede
Zit een hopenshelle wachter.…
Geloven ?
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.104 zie geen toekomst, wil toch bidden
in het duister van de nacht
vouw mijn handen dan maar samen
vraag vertwijfeld weer om kracht
sluit mijn ogen voor de ochtend
gooi mijn zinnen koud op slot
zet mijn tranen in de ijskast
bid wanhopig tot een God ……
Nog even samen met jou
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.708 samen waren
Even zat je weer naast me
en wilde ik je stevig vasthouden
ruiken aan je zachte haren
je zoenen en de liefde verklaren
Ik zie je lach, jouw ogen stralen
mijn hart huilt vanbinnen over de pijn
ik had alles willen houden wat het was
en dat was ook alles wat ik probeerde
Zoals het lot eerder geschiedde
moest ik de deur weer sluiten…
Laat geluk
gedicht
2.8 met 17 stemmen
10.780 Nu glijdt ook alles van u en sluit gij 't oog
wilt in de poelen van uw keus verzwelgen.
't Is 't uur der scheiding, voorzichtig 't raam omhoog,
want moeder sluimert licht. In broosheid slaat
uw ronde steel de wind van gekruide velden:
de roller kwijnt, 't was wis een and're straat...…
nacht
hartenkreet
4.8 met 68 stemmen
1.928 je buurt zijn ook heel stil
als je alleen maar het ruisen van de bomen hoort
of heel ver weg het blaffen van een hond kan ontwaren
of als je het verwaaide geluid van een kerkklok alleen maar kan vermoeden
en nóg stiller
nog veel stiller
zo stil dat de schaduwen verdampen
door het smeltende maanlicht
en de kleine kerkuil ook haar tweede oog sluit…
De laatste dagen
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.881 Zijn oogleden zijn te zwaar en moe sluit hij zijn ogen.
Hij glijdt steeds verder weg naar een andere mistige wereld.
Met mistlampen aan probeer ik hem nog te volgen.
Maar de steegjes en straten zijn doodlopend, ik maak geen kans.…
(geen)
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
920 Stil maar jongen, tot ze weg zijn
knijpt de vader in zijn hand
Kinderogen ruiken angstig
kijken naar verwoestte stad
en waarom de buurman bloed spuwt
liggend in zijn eigen nat
Een sprookje, denkt de kleine jongen
als hij die ellende ziet
dadelijk staat hier een fee
die iedereen weer 't leven biedt
Hij sluit z'n ogen en z'n oren
knus…
Nachtval oorlog 4-6
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
974 Maar oorlog is:
de zon sluit zich
met luchten af huizen
worden wentelbaar,
een bevel:
mis niemand.
5. Reïncarnatie
Met dood als een beweging van mijn hand
sla ik het sluipen in mij los
en duw over de rand van mijn verstand een helm.
Want wie ben ik: met woorden om het hoofd
tot deze oorlog opgedroogd.…
Jenna
hartenkreet
3.4 met 36 stemmen
2.953 Je sluit je ogen
Wacht op het moment,
Onze lippen vinden elkaar
't is een prachtig moment
Je smaakt zo lekker,
Je bent zo goed,
Wist ik maar wat ik met je moet
Je had daarna de keuze,
Of je vriend of mij,
Je kwetste me diep van binnen,
toen je het antwoord zei.
Langzaam fietste ik naar huis.…
Het wonder van Tibet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
950 Te midden van de dromers
sluit ik jou in mijn hart.
Als de zon op de ijskappen,
mijn enige vriend in de gevangenis -
de langvergeten betekenis naar het verhaal,
verhaal,-
de godgeleerde en zijn zeer oude wijsheid.
Hoe kon het zo zijn dat jij mijn nacht hebt vereerd?…