6020 resultaten.
Blauwe woorden opgeraapt
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
532 welk een wens lag op jouw lippen
toen je de diamant als samengeperste kool
liet verdrinken binnen de begrensde illusie
van verloren lebensraum
welk een verwachting droeg je mee
toen je speerpunten uit de kiezels beitelde
die jouw pad markeerden als kompas
om niet te verdwalen
welk bezielend verlangen negeer je
nu je staat op het sediment…
Levensles
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
606 Leven was zo anders in de jaren van ooit en toen
ik heb dan ook zelf niets verkoren wel iets verloren
mis dagelijks die aanrakingen en een gemeende zoen.
Is leven zo voldoende met hier en daar wat woorden
zijn dit nu al die zaken die ik echt ooit zocht,
vormt het een rechtvaardiging van het huidig bestaan.…
Nieuwe geuren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 kneden
volgt het vervluchten van een haast tastbaar parfum
verdwijnt de einder verder uit het zicht
en wordt geen enkele rozenstruik gemeden
Wat door zwarte nachten heen zich manifesteert
is het onverwachte dat langzaam wordt geboren
natuurlijk was dat schuilend op de achtergrond
maar in aanvang en vaak langdurig ongrijpbaar,
als zijnde verloren…
altijd moederdag
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
493 aandachtige aandacht
die elk geheim bewaren kan
de niet aflatende zorg ook
waarbij niets ooit te veel is
elke dag opnieuw
wens ik alle moeders graag
dat de mannen in hun wereld
als de kinderen die zij ooit waren
zo innig verliefd op hen blijven
omdat zij heel bijzonder zijn
bij wat voor hen vanzelf spreekt
de zakdoek bij het verdriet
van verloren…
De droomtuin
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
435 op een maanverlicht pad
zilverkleurige bladeren
fluisterden zacht mijn naam
ik kwam bij een tuin
omheind door een hoge muur
de ingang was moeilijk te vinden
de houten deur klemde
ik zag mijn toekomst staan
aan de overkant van de vijver
bij de zonnewijzer
stond mijn verleden
langs de paden
bloeiden mooie gedachten
ik had ze verloren…
Blauwe lotus
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
500 Uit de schaduw van vals licht
van haar verre verleidelijkheid
nog immer bevreemd ontheemd
spreekt nu de eenzijdig
herwonnen rede
spreken zal hij in haar nabijheid
over dertigduizend mijlen
hun waarheid onvertogen onverkort in volle overtuiging
uitdagender dan in liegende vaart over oeralbergen en zwarte zeeën
voor ieder die verloren…
(omdat de versneller stilstond ofzo)
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
377 dag knikt
als ’n futloze bloem over de rand
van ’n klassieke vaas
en breekt
waarna alles zwijgt, alles stil
valt, de wereld zwijgt
en staat stil
stil
ik neem waar
hoe mijn hand beweegt
in één beweging
die bloedirritante vogels wegveegt
waarna zich ’n melodieuze menigte meldt
die blijft zingen tot iedere volgende morgen
en de verloren…
Onde de Bomen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
408 Ik wil terug naar het verloren moment,
maar ga huiverig voorwaarts
naar het blinde vooruitzicht,
naar morgen,
met de hoop een tros druiven te plukken
in het ochtendgloren.
En als ik niet bang was
zou ik het durven,
zou ik slagen,
zou ik blijven,
om elkaar niet mis te lopen.…
Binnenstebuiten mooi
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 Zijn we in zekere zin de essentie van het zijn…verloren,
en kan alleen ons uiterlijk vertoon ons nog bekoren.
Zijn sommige verveeld en veel te veilig,
voelen ze zich misschien oppermachtig en zelfs een beetje heilig.
Kunnen we erachter komen waarom dit allemaal zo is,
waar gaat het nu dan toch zo mis.…
De Gelukkige
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
432 En, ach,
de slag om zeeën van gevoel,
de verbrande schepen,
tot op de bodem gegrepen raken,
die heb ik verloren.
Als De Gelukkige na
Ruangthong’s magnifieke
Keng Mèh Kruá
en de melancholisch makende
Nuá Toen Naahm Puung:
smaken pur sang.…
Tussen wie ik was en wie ik ben
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
221 Twaalf jaren verloren in een doolhof,
waar stemmen mij vertelden
waar ik niet moest zijn.
En nu?
Nu bel ik mijn moeder weer,
een zusje dat luistert,
vriendinnen die terugkeren
als zonnestralen na een lange nacht.
Maar de vraag blijft hangen
in elke kamer van mijn hoofd:
Wie ben ik,
als wie ik was niet meer bestaat?…
De rust in zijn stem
hartenkreet
2.4 met 23 stemmen
1.730 Hij, die zong van eenvoud
en verlangen, met een stem die troost
bracht aan verloren uren, die het kleine groot maakte,
het alledaagse bijzonder, en in elk refrein een stukje menselijkheid verborg.…
Opperbevel; Lares en Penates
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
472 “O waardige,
Diocletianus, mijn broeder,
tegen wil en dank, ik
verloor mijn dromen,
als de klassieke tijd
waar ik zo naar verlang;
betoverend had het moeten zijn,
de quality-time met mijn muzen.…
a-mythisch
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
493 diende te bestaan
behalve als vaandeldrager mee te gaan
in het alfanumerieke peloton (der kwalitatieve werkelijkheid)
met wassen vleugels langs de Heilige Helikon
op weg naar de muzische godenzon
ooit klom ook ik ‘strucked by a star’
aan de hand van Bragi met zijn harp
uit die rampzalige modderpoel omhoog
droog gedacht achter de oren
verloren…
Beertje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
445 veroverden de wereld met ons ballet
Theepartijtjes wanneer we moesten slapen
Deden me in de les gapen
En ook nagenieten
Van een realiteit die we achterlieten
Toen ik je leerde praten
Voorbestemd als beste maten
Tot in de eeuwigheid
Mijn balans in een periode van instabiliteit
Ergens onderweg
Corrigeer me als ik iets verkeerd zeg
Verloor…
De vriend van de gewonde vossen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
414 De vossen wisten dat er hoop was verloren,
Maar met zijn hulp groeide hun moed en kracht,
Zo blonken hun dromen als het ochtendgloren,
Bij de vriend die hen steunde, onverwacht,
En ik weet het zeker want die vriend was ik.
Henk Dekkers
2026…
inferno
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
464 Hij kijkt even verloren als de moeder
die dat nieuws wel al kreeg.
Hun verhalen zijn anders,
en ook al is dit de plaats
waar ze niet willen zijn, komen ze toch.
Dat hadden ze niet afgesproken,
maar ze doen het omdat iets hen
naar hier zuigt.
Ze moeten hier zijn.
Claire Vanfleteren ©…
Wanneer de Nevel Wijkt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
326 Hartstocht kan niet alles velen
waar wijsheid verloren is.
Onderdanig aan emoties
volg ik de stem van het ego,
waarin ik zelf mijn lot beslis.
Zalf mijn onverzadigde zonden,
reinig mijn ziel,
maak haar van smetten vrij.
Val niet voor de verleiding
als iets dat blindelings verviel.…
Op de hielen getrapt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
319 Gevangen in verstilde beelden
resten slechts lege woorden
verloren in een waas
van reukloze mist.
Rusteloos levend
verzadigd, maar koortsig
uit plichtsbesef
nader tot het uiterste.
Ik sta er gekleurd op
in een chaotisch tafereel
mijzelf kennend
en anderen nog minder.…
Intieme handelingen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
390 Daar gaan de lieden fluisterend
in de zilte van de ochtendwind
in nieuwe rode bloemenjurk
of nette fluwelen broek op pad
om de prille lente te proeven
in een blauw hemelbed
bij de wortels van een bruine boom
en de individuen nemen ons mee
langs vergeten geheimen
de verloren momenten
in hartstochtelijk verdriet
alsof de aardbewoners…
Schaduwtekst
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
146 broze droomverhalen
waarin de dwaze geest zich telkens weer vergist
de diepe wijsheid die men in de nacht beslist
blijkt in het kille ochtendlicht te verkleuren
wat in de schaduw leek op openzwaaiende deuren
is slechts een herinnering die de ziel heeft gemist
wij zochten samen naar de waarheid in de nacht
verstrengeld in een koortsige verloren…
Navajo
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
344 zeg mij terstond
of dit in een verloren uur
vervaardigd dinkytoygedicht
in 't wachtlokaal van de kliniek
voldoet aan eisen der repliek
men las het niet - het woog 'te licht'
hun humor was verkeerd gericht...
Die vuurspuwende Cherokee
was toch een zuipschuit indiaan?…
Waar je stilte woont
hartenkreet
1.5 met 11 stemmen
394 Lege stoel bij mij
toch schuift de ochtend langzaam
nieuw licht naar binnen
In de stilte na je stem
beweegt een dunne breuklijn door mijn
borst, alsof elke adem verloren warmte blijft zoeken die
niet meer terugkeert; je afwezigheid rust als een schaduw op mijn huid.…
Beelden zonder oorsprong
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
141 stormen trokken heen
stromingen verlegden
het oppervlak
Eb
Vloed
Niets bleef waar het was,
een verschijning
midden in het veranderde
een lijn die bekend lijkt,
geen afdruk van wat was
maar het zand
waarin tijd zichzelf
heeft voortgezet
Een gedachte schuift aan
bij een andere
Een weten vult aan
waar het zicht ontbreekt
het verlorene…
2110
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
119 Misschien is juist dat
wat verloren gaat:
het eenvoudige geluk
van een kleine hand
in een grote hand.
En toch —
vandaag is hij vier.
Hij loopt naar school.
En de toekomst
begint gewoon
met deze morgen.…
Sacre Charlemagne!
snelsonnet
4.2 met 14 stemmen
838 Die Karel “de Grote”, kerel en vent,
misschien meer dan veertien vrouwen in bed
hij schonk hen liefde, ook hij had veel pret,
zijn nakomelingen nog immer present
het Roelantslied echter gaat over strijd
heel stellig was Karel kind van zijn tijd…
Door hollands dreven
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
543 "NIET ZO ERG HOLLANDS"
- uit het dagboek van een niettemin geslaagde reis naar Nederland -
Een reisrelaas met Pegasus
enigermate aangedikt
met de pluralis majestatis
alsook met die des dichters
bloedeigen vrijzinnigheid
waar duivelsverzen feiten zijn
en dagboeken een fictie,
toevertrouwd aan houtvrij papier
gegraveerd met vogelveer…
Overal waar hij is
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
740 Geslagen, verloren en
klaar voor een nieuwe dood,
met de eeuwige twijfel van
de tijd die hem uitkoos.
Zijn beul is blind en
machtiger dan de dood
als ik kijk
en hij me niet ziet.
Want hij is ver weg
als de ware beul die ik ken
wanneer de schaamte me laat zwijgen.
Wat is het verleden ?…
Wilde Flora viert feest
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.117 Pestwortel plaagt het Bitterzoet zuur
Kardinaalsmuts verdedigt haar vol vuur
Ruige Weegbree scheldt tegen Karwij
Wilde Roos zoekt met de Passiebloem sjans
verlegen zoent Wolfsmelk, Vergeet-me-Niet
Sint Janskruid vraagt de kalme Valeriaan
om mee naar het Lievevrouwebedstro te gaan
en dat alles omdat op het feest van Margriet
de gasten zich verloren…
AFSCHEID VAN VADER
netgedicht
4.3 met 28 stemmen
2.309 Hij lag daar zo verloren in zijn kist,
zijn ogen waren nauwelijks dicht,
zijn armen op de borst gekruist.
Een blauwe glimlach om zijn mond
gaf hem de rust die hij nooit vond.
Er heerste doodse stilte in ons huis.…