745 resultaten.
Jij taalgenieke dondersteen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
805 wel
jij taalgenieke dondersteen
je grapjes en de boodschapjes
een dagelijkse dreun
je steun
en wederwaardigheden
van de dag
vooral de avonturen
van de nacht
gekke bekjes
en je filosofentrekjes
mis je wel
mis je niet
in mooie vergezichten
de zon bezoekt
het dal
dat bontgekleurd
een dorp verscheurt
in delen
green en steen
de heuvel…
lief lieven
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
936 zich sieren
met elkaar beleven wij
doorheen die jaren
het goede en het kwade
dat droog, zonnig en zomers
dan wel nat, guur en winters
ons het leven brengt
in het eigen familiebos
als kroon op de boom
hangt daarvan het fortuin
parelend als gouden appels
aan de takken van liefde
die wij mogen dragen
zoveel jaren al mogen wij
over heuvels…
Jezus sterft aan het kruis
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
650 en weet dat Zijn hemelse Vader Hem verwacht
‘
‘Vader in uw handen beveel ik mijn Geest’
Jezus sterft, - In Zijn Geest bruist het nieuwe leven
Zijn aardse leven afgerond,de verlossing verkregen
de vrouwen aan de heuvel zien bedroefd en bevreesd…
Zwijgen in de ovt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 Jupiter de oppergod
diens Saturnalia ten hemel
spreidt met donderend geweld
en bliksems schicht uit het gewelf
Achter een horizon van tijd
keert Iris van haar regenboog
als Dionysos' bosverrassing
waar zijn hospikken nooit zwijgen
Met vader tijd als gunfactor
voor engelen in Maerlants wereld
verschijnt een gloed in leliën
op heuvels…
Evenwicht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
390 stam
zijn takken kaarsrecht
naar ‘t licht ontsproten
We slaan een bospad in
waar we alleen,
proberen te ontwarren
onze levensloop
Er zijn veel losse vrouwen,
zeg‘k en heb vrienden,
om niet te romantisch
We komen bij een pomp,
moet denken aan verhaal dat ‘k
append schrijf met iemand
Dan veel sloot waarover planken,
geulen, heuvels…
voorwaartse rust
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
296 Zanderig geritsel stijgt op over smalle heuvels,
arrogant doorslaande wortels waarvoor de dieren vluchten,
bekoeld, elk individu,
wijd verspreid omdat al onhaalbaar is,
verhullende en verliesgevende gronden;
onder de rust in het soortenconsortium
pauzeert de adem als voorwaartse.…
Sans Souci
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
155 Sans Souci woont al ruim twintig jaar
in het grondstoffenrijk van het zuiden
rond de pietersberg in limboland
bij de vaalser- de cau- en de maasberg
de heuvels van de droogkomieken
koekenbakkers en zingende kelen
in het door schrijnend aculturele
ontlezende laaglanders bevolkte
destijds kundig water beherend
door droogte thans pijnlijk ontberend…
Zonder bagage
gedicht
2.9 met 20 stemmen
17.242 De hoge heuvel sleepte stenen aan
waar 't licht afdroop als
afscheidstranen. Het gevaar
verbond de wond.
We liepen.
De bergkam had
gaten in zijn tanden en het kind
vleugels op haar rug:
schooltasje, foto van de klas,
krabbel van de eerste liefde.…
Flarden
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
676 Rechts op de heuvel
liggen witte huizen
met langgerekte rode daken,
het ford bovenop triomfeert
maar de vlag wappert zielig
Dan loop ik door de winkelstraat
naar de oude boom,
door metalen platen gestut.
Zijn hart is een tunnel,
een doorkijkje geworden.…
overpeinzing
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
646 de ander is
naar de ander dat het zelf is
naar de verbinding tussen alles
zelfs al wil je alles verbreken
de scherven schuiven steeds weer terug
en passen precies in elkaar
breuklijnen als rimpels
als littekens van het leven
geen ontkomen aan
de reis gaat almaar verder
een eindpunt is er niet
zelfs niet aan die andere kant van de heuvel…
Rome na de Galliërs
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
897 onteerde dictator
Met 'n woeste verblinding
voert de smeulende winterzon
vervallen Gallisch geweld
het podium af
Atonale senaat smeekt
uitgezwermde parasieten om
hun afgeleefde pels weer
te doen glanzen
Ondertussen vult 't antwoord
de leegte met
kletterende stilte
Overgebleven eer
sleurt 't landschap weer in actie
houwt uit de heuvels…
granaatappel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
970 mijn arm graait in een hoge struik
kalend in de lome droogte
doorheen de doornige vlechten zie ik de kruik
steil en stil op jouw kruin, een roerloze hoogte
mijn voeten zinken in een heuvel van mat lover
ik raap één blad, ovaal en toegespitst, met een gave rand
bloesem aan de scheuttop, jouw parfum waait over
jij kwam hier op een rafelig…
A Christmas Carol
netgedicht
4.6 met 13 stemmen
2.073 hoorn
De mol slaapt en de eekhoorn verborgen in een bladerbed
Delen hun huis met het zaad van boon en amelkoren
En onder het ijs beweegt een stroom, nauwelijks te horen
Deze nacht is maanloos, zonder voedsel voor de pelgrim
Maar plots weerklinkt een stem in de vouwen van de wind
Met het eenvoudig verhaal van een gezegend kind
En over de heuvels…
Een nieuw gedicht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
551 Dit is de ultieme kans
om opnieuw te beginnen
nu de dag afscheid neemt
van de heldere middagzon
er komt een naakte energie
uit de geruchten over liefde
die bloemen anders doet geuren
kleur toevoegt aan het witte licht
het gebeurt nu slechts
in de sfeer van stille brieven
dat heuvels beklimmen
en aan lianen hangen
dat woest en…
Lichte tred
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
776 Er is geen weg terug, haar
rivieren zijn doorzwommen, haar
groene heuvels zijn beklommen,
ervaring hecht als klei aan
kleine schoenen, loopt zij licht,
waar de sporen haar gebieden,
ontwaart een toekomst die zich
strekt tot aan een oneindige
purper horizon, om in verwondering
te kijken, na elke tred, die verder
reikt dan de schaduw…
- Bloemenbundel -
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
586 De heuvels van de ademloze vreugde,
de triomfantelijke woorden, ze vielen
ze waren een harde klap in het gezicht, dood,
net als een kaars
waarvan het onverlichte vlammetje dooft..
nog bevoor het de kamer had verlicht
en de liefde, die als veelvuldige handen,
door bomen de takken aanraakte...jij zag haar niet.…
Onze Ardennen
netgedicht
1.2 met 6 stemmen
621 Heerlijk genieten met alle zin-
tuigen in een omgeving waar ik dwaal door
dalen en heuvels, meren en rivieren, rotsen en stenen maar
ook ongerepte plekjes om tot rust te komen, een idyllisch gelegen dorpje nabij.…
De vroege graven.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.172 's Mei's ontwaken spreidt alleen nog meer bekoorlijkheên ten toon,
Wen de dauw, als licht zo helder, uit zijn blonde lokken vloeit,
En hij, zacht en jeugdig blozend, naar de top des heuvels spoeit.
O gij Ed'len, om wier sterven nog mijn oog zo dikwerf weent,
Ernstig mosdekt reeds de rustplaats van uw sluimerend gebeent'!…
is dat niet zonde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
642 blaast
ook jouw steentje vallen kan
natuurlijk blijf ik
na vandaag luisteren
de shake rattle and roll
die jij ons erven laat
ik dans natuurlijk
op elk feest van leven
als in nieuw orleans
jouw boogiewoogie baby
ik droom ook
van de zorgeloze liefde
die jij bezingt
elke avond rond deze tijd
natuurlijk hoop ik
op de blauwe bessen heuvel…
Anders borrelen
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
616 Hier wordt niet gesproken
over klimaatverandering, activisten zijn allang gesmoord
in bezoedeld bloed, dat voorheen stroomde in groene heuvels
waar het graan wuifde in vrede.…
Eenzaamheid
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
610 Een gedachte
een eenzame wolk drijft voorbij
stilte in de geest
Hoe ik, alleen als een
wolk, door het glooiende landschap reis —
heuvels, rivieren die ik kalm ontmoet, en dan onverwacht:
witte madeliefjes, zuiver en zacht wiegend in de wind, aan het meer, onder de bomen.…
Muur zonder licht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 'k PRIJS MIJ GELUKKIG DAT DE
DICHTER JOU HEEFT LEREN KENNEN
Absoluut de vrouw die met mij
ons leven heeft gered
Prachtige borsten met hoven
voor een aangenaam toeven
Jouw heuvel
Ooit kennisgemaakt
Jouw spelonk die 'k
steeds weer betreed
Aangenaam, lekker warm vlees
in een innige omarming
Mijn warm lijf in een temp om jou
heerlijk te…
herinnering aan Wales
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
692 Door de bilspleet van een lage heuvel
sijpelt glinsterend water,
langzaam op weg naar de Ierse zee.
Een blozende boer op bemodderde laarzen sluit
een kreunend oud hek dat krom gaat in zijn ijzers.
Het is droog, de zon komt even kijken,
bevindt het land in orde,
trekt zich dan gerust weer terug
achter het dikke wolkengrauw.…
AFSCHEID VAN HET DORP
poëzie
2.9 met 20 stemmen
4.372 ik ga op weg naar onbekend verschiet,
de heuvels over, naar een stroomgebied
dat mijn verlangen stem geeft
en de koorts der poëzie weer in mij aanblaast;
meer begeer ik niet!
Kracht der verbeelding, o, begeef mij niet!…
Graven
gedicht
3.0 met 39 stemmen
67.249 De vrouwen doven hun fakkels
warmen zich bij brandend hout uit de heuvels
en zingen zich schor. Tot je teruggaat, alleen
met woorden. Wat is daar eenzaam aan.
---------------------------------
uit: 'Sintering' 2000.…
het is slechts een herinnering
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.278 de gedachte aan je stem
die over heuvels en zeeën vloog
naar andere landen toen je
vreemde vruchten proefde
en opgewonden raakte
van smekende vrouwenogen
altijd een muntstuk in je hand
het was al een herinnering
bij je krantje kopen
en kopje koffie op de hoek
toen later vroeger werd
van samen naar de bioscoop
mijn tranen en jouw zakdoek…
Rafaël
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.388 de eeuwge Stad aanschouwen,
Op zeven heuvelen gesticht.
o Wat, wat zal mijn hart gevoelen,
Wat vuurstroom door mijne adren woelen,
Als mij, o Rafaël! een geest, tot mij gedaald,
Door Vatikaanse hofgewelven
Zal voeren, en mij aan mijzelve
Ontscheuren, door uw gloed bestraald!
Daar zal ik, Schepper!…
terugkeer van de clichés
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
772 ijlend en een tekort aan ledematen
het uitmonden in de ander of er aanstranden
het is iets wat je kunt leren op de punt
van de tong en wat bereidwilligheid
of een zacht geloof in de oude parabels
het soort verhalen is te tellen in een enkelvoud
van handen op één buik, de overlevering
de ijdele overmoedige veulens liggen rond bergen
heuvels…
- Het zachte ruisen van de wind -
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
584 Zonder een begin van heuvels,
voelt de berg geen berg, maar een nevel
het dal, is een vreemde,
draagt de herinnering
het voelt de indringende leegte niet,
de schuimkoppen in de rivier
het voelt, het breekt vage weerspiegeling
het zachte ruisen van de wind
de gewijde zwarte grond barst open,
gaf met een diepe zucht de levensgeest
de…
seizoenen van slagroom chocola en bitterkruid
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
631 zo treft hij de vrouw ,
met slechts een pijl
middenin de roos
vanwaar zij opstijgt
en paden beklimt
van crunchie chocoladerotsen
gevuld met granberries - amandelen en pistache
zij werkt zich door uiterst pikante gerechten
aphrodisiaca ten top
over heuvels en bergen stijgt zij
dwars door zachte wolken
lobbig geklopte zoete witte…