Alle inzendingen over meeuwen

986 resultaten.

Sorteren op:

Nog niet

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 561
totdat het weer warm is, en in datzelfde zilte zand, tijd om te liggen is, te luisteren naar de golfslag, de meeuwen, een ver vliegtuig, een kind dat zich baadt en dat lacht, tot die dag komt, wacht.…
Ralameimaar8 december 2013Lees meer >

knarsende tanden

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 594
Het lukt me niet Wie niet ziet Geen mooie dood maar een rijnvis Observeerde m'n bron en Meanderende lang voordat Woorden überhaupt kropen Meeuwen brengen eb en vloed Zodat het ruis en licht zo niet Prijs geeft zo zoet En het Andreas kruisingedicht Maakt alles zo spannend en smoel Vergeef me dit versje zonder doel Het ruis schuimt…

Het haventje van Oud Beyerland

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 921
Het bestaat nog in Nederland, meeuwen die krijsen om wat is, impressies vol blijvende indrukken een vlag wordt gehesen, de wereld lonkt.. Het water dat een toevlucht neemt, bevangen lijkt door eigen spiegelbeelden, blinkt terwijl het voorbij stroomt, dan plots voor even weer verdwenen naar buitengaats haar eigen horizon..…

En de zee was niet meer

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 643
De houten zee schep ik in blikken emmers drenkelingen worden eruit gezeefd sloepen en boeien werp ik terug op de door eb schoongespoelde bodem een zwoele bries blaast de kleuren droog dolle meeuwen storten zich op een zeekaart zonder water duinen en dijken kijken werkloos toe in het stuifzand dolen de schippers er valt vers licht op eeuwenoude…
Kees Keizer18 februari 2015Lees meer >

Natuurkracht

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 609
storm in dansende golven die bruisend wit schuim over geribd strand blaast woest stuivend zand waar meeuwen vluchten schreeuwend in grijze lucht harde wind bespeelt stoere vlaggenmasten met klepperende lijnen striemend zand verblindt half dichtgeknepen ogen onder een wollen muts voetstappen verdwijnen onder een verse laag opgejaagd…
J.J.v.Verre25 januari 2016Lees meer >

Albion

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 499
Wanneer het benauwt in Calais en je staat bij het leven in het krijt; en de meeuwen iets droefgeestigs overzweven van een mens op de vlucht voor zijn spijt; dan kun je beter laat dan nooit na het vele botsen; op zoek gaan naar nieuw geluk achter Dovers witte krijtrotsen.…

beter weten

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 390
op de loer liggend met giftige harpoenen als druipende tanden die ons bijten moeten luistert lachend virus de stuurlui aan de wal die altijd ongeduldig het beter weten claimen voor opgehokt de mensen die toch beloond moeten voor het geoefend geduld als meeuwen schreeuwend vertroebelen zij drammend de dreunende boodschap die met wijsheid…

Iemand

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 447
waarop de hand waarin Iemand die ik kan zoenen om alles te delen te voelen ik gebruik je lijf om te kneden vast te pakken om mijn oude straten en vrienden mee te verbinden om de Seinpost die er niet meer is om de boulevard die zo veranderd om het strand, de wolken en de zon daaronder om alles jou daarmee te verbinden om de meeuwen…
Ralameimaar8 februari 2020Lees meer >

Oosterschelde

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 786
Ook ik sta te gebeuren En de vloed De vloed Trekt zijn eb Naar zich toe Er broed een oester Een meeuw vliegt Ook ik ben verliefd Aan de oevers van de Oosterschelde Koren staat te schitteren De regen staat in bloei Het is winter Of zomer En ik ben niet ongelukkig We varen over geen water En we slibben over geen schorre Een zandbank…

op de kwelder

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 562
de in verval geraakte steiger het is de overvloed die het lijden voedt met een onleesbare handschrift wiens tekst mijn mijmering in zwartgallige woorden in herinnering brengt humor droogt de spade waarmee het Wad haar prielen graaft, ze wil leven wijl ze aan mijn hakken likt en maatvoering ondermijnt met het hoongelach van een meeuw…
elze19 januari 2019Lees meer >

Leeg kasteel

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 395
Er golven witte kandelaars door de nacht ik zie hen op de weg naar Thebe ver van de blinde massa Het bovenaards ivoor van engelen draagt mij en gouden meeuwen krijsen onze naam zij hekelen de getergde gnomen die met hun waanzin de aarde vermoorden die niet net als ons op blote voeten door de kasteelgangen stampen bezaaid met glasscherven…
Joanan Rutgers29 september 2019Lees meer >

Zonder camera

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 118
Strijklicht door de bomen Pijpenstelen van regen Meeuwen bij de viskar Zonder camera heb ik veel gezien vandaag en niet vastgelegd Ook mijzelf niet op het uitzichtpunt Ik kan erover praten maar het niet laten zien Wat nu, met mijn behoefte om het met anderen te delen?…
Zywa14 oktober 2026Lees meer >

Descensus

hartenkreet
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 785
geen hemel die zich openscheurt geen stem die nog een naam verklaart slechts lucht waarin het zwijgen geurt, de populier buigt zonder wind alsof een wereld langzaam zinkt, in iets wat ouder is dan val geen opstijgen naar helder licht maar dieper in het stille dal, de echo van het heelal, meeuwen trekken witte tekens…

stormbreker

netgedicht
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 765
Achter de verhalen van vervaagd behang en onder het vale gangkleed geveegde naar de ronde tafel waaraan gegeten moest en zou worden van de breekbaarste borden beladen onder het gewicht van verledens door de steden van weleer en de graven ten lande Het waren de kauwen en de meeuwen evenzeer zij schreeuwden het uit door de jaren heen…

Brood en vis

netgedicht
4.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.154
Naargeestig schreeuwen meeuwen in de mist Het doet mij huiverend naar zon verlangen Al wekenlang is de rivier gevangen En ligt mijn woonboot star in ijs gekist Wanneer de mist door wind wordt weggewist Zie ik de watervogels onbevangen Bij honderden rondom mijn arkje hangen Zij wachten stil er wordt geen plaats betwist Ik voer hen vis, strooi…

MEER MIN

netgedicht
2.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.013
Oh, de wind en het stille, het wijde En mijn vissenstaart die weer beweegt Nu het zand van mijn huid is geveegd En mijn haren weer glanzen als zijde Oh, de golven, de meeuwen, de kliffen En het schuimende, speelse gespat Dat ik door alle pekel vergat Maar zich toch in mijn ziel wist te griffen Op het eiland van Groene Smaragd Waar de wegen…

luik zonder scharnieren

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 24
mist ontdaan van grijs als verf over behang haar witte mantel is geel bij verse sneeuw een schreeuw van een meeuw ik laat hem plots helder ijs met ijzers glad gegleden de snelheid op de vaart gelijk een schicht als van het licht stabiel en krachtig duwend de één over de ander de herhaling van benen lichtbruin riet telkens bijna plat gewaaid…
Sil Darius16 november 2026Lees meer >

de lente scherpt haar profiel

hartenkreet
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 966
de lente scherpt haar profiel steeds dieper behaaglijke schoonheid in kwetsbaar zoet waterhoentjes zoekend hun heil in groen en riet meeuwen die daken bedekken met stront vlinders die hiphoppen van struik naar struik net als vroeger zoals de lente kleurt mijn geheugen zigzag fladderende bijen door bloemengeuren gelokt een dijk…
klaes11 mei 2006Lees meer >

ze draagt taal

netgedicht
4.1 met 20 stemmen aantal keer bekeken 1.082
soms denk ik dat woorden zinloos zijn zoals zomers die nooit meer stijgen en slechts even trillen op vingers van oude herinneringen waar zeeën ophouden met bestaan in armen en voetsporen, laag begraven onder ramen en buiken vol brakende honger en dat een uitwuivende duin de meeuwen met dode ogen zal achterlaten, even vreemd als het…

Twee zonnen

gedicht
3.3 met 45 stemmen aantal keer bekeken 18.377
Ik sta bij een uitsnede van donker water en later ben ik bij de boten met zeilen wit zo licht als opgeluchte stemmen en tussen de schaterende meeuwen weleens opgetogen. Maar in de ring die ik kreeg sta ik scheef naast een datum. En ik zie hem in de verte gaan, met een zon. Slordig herhaald in het raam. Hij noemde me Bloem.…

Een mens hult een steen in het zachte

gedicht
2.8 met 26 stemmen aantal keer bekeken 8.322
Een mens hult een steen in het zachte binnen van een brood en wacht op de meeuwen, de mouwen, de huid en het hart van de haas gestroopt. Er ligt verf op de vensterbank waar mijn ellebogen rusten. Op de velden staat een scary man. Roerloos maakt hij dag na dag een bootleg van het ruisen van een zonevreemde pijn.…

Zomereinde aan de Leie

gedicht
2.3 met 70 stemmen aantal keer bekeken 15.602
dit is wat een schilder zou zien: de gebleekte graskant, kastanjes en linden, het warme maar heengaande licht van de avond en tegen de haag op de andere oever een loper, en zijn gedachten, hoe schilder je die en boven het water de meeuwen en tussen het licht- en donkerder groen de plecht van een jacht, het schuiven der dingen, de richtingen…

In een sprakeloos troosten

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 586
wij lopen in een zon die zonder woorden schijnt voelbaar is de diepe pijn in de koude vingers van je hand lijken te verdwalen in de openheid van strand waar golven onze sporen halen in het verbreken van de band wij zijn gaan zitten op het zand in een sprakeloos troosten scheren meeuwen sierlijk over schreeuwend naar het land zacht…
wil melker1 oktober 2014Lees meer >

Handkus

poëzie
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 2.003
't Zijn lelies, waar de schaduwen om spelen, Gekruifde golfjes, die de meeuwen scheren. Ik druk ze, en zal hun wederdruk niet weren, Ik wil, ik wil ze kus op kus ontstelen. Een warme handendruk zal ze niet deren, En deerde ze al, een handkus zou ze helen.…
Jacques Perk30 augustus 2025Lees meer >

Vogels

gedicht
2.5 met 21 stemmen aantal keer bekeken 8.696
Al stelden vogels soms teleur; de vogels van Virginia, de whippoorwills en de kalkoenen, liefst zou men thuisgevaren zijn met rijen vogels op de raas, geen alken, meeuwen, albatrossen; de wachters van het eigen graf, maar warme vogels van de wal. ---------------------------------- uit: 'Gedichten 1939-1998', 2000.…
L.Th. Lehmann19 september 2010Lees meer >

“ Mijn zinnen overstegen “ ( 2)

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 514
Beeldspraak van zwijgen, meeuwen bestijgen winden, als pioenrozen. Golven dringen aan, miljoen druppels in de oceaan, verdelen water. Zeeën als muze, te weinig tijd het te bevaren, zeilboot zonder kiel. Acryl blauw water, zijn huid is transparant, zie de bodem niet.…
pama11 juni 2011Lees meer >

NOVEMBER

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 639
Er vliegen meeuwen onder stilstaand water En richting bodem wuift verdonkerd riet Het is de maand november die dit biedt Een koppel ganzen vinkt vóór het geklater De herfst af in een zwaarbewolkt theater Van regengrijs met buien in het verschiet Het blad knispert sinds het de boom verliet Mijn ziel bewaart het tafereel tot later Wanneer…

Lof in liefde

netgedicht
3.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.579
woorden zich wikkelen in een spel van warme handen Het zilte water schep ik uit weemoedige ogen die als een zee over onze naaktheid spoelt en zwoel trotseren wij het verleden in een omarming voorbij de oevers van de dood Mocht de zee je komen halen dan krans ik rozen op de deining van onze afscheidskus dan zal het gekrijs van de meeuw…

Sculpturen

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 574
Luide stemmen van de meeuwen, wat stilte uit de lome tonen wekt, de siddering van hun kelen alle elementen van de dagen dekt. Dag en nacht hebben zichzelf overwonnen en alles op een naderende toekomst is ingesteld, staag veranderde patronen van vergankelijkheid, stuifzand zich in levende sculpturen weerspiegeld.…
Pama19 april 2013Lees meer >

Zeven sprongen in de zee

gedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 4.201
Zijn afdruk bij de hare, finaal De luchtspiegeling: een strandhuisje Met een dak oranje zonnevuur De houtgeur van de zomerstede Stoffig licht kierend op haar figuur Zuchtende planken, mousserend vocht Een fles crémant van lippen zondig Zeven sprongen in de zee, omlokt Door schuimvlokken haar gezicht, vredig Schreeuwen de meeuwen…