173 resultaten.
Ballade dans
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
617 ik stuur je
pepermunt rozen
als een ballade dans medicijn
op lichte voeten en oren
is een souvenir
voor jou
(is geen prullaria)
nee, is meer dan dat
ik dicht het je toe in een poëem
vanuit mijn hart
zachtmoedig
dek ik de tafel met stilte
schuif maar aan
er is plaats genoeg
(lentebeelden wijzen de weg
voor jou en de jouwen)
dit…
COENACULUM (2) Voor B. (1944-2001)
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
537 met een gemis dat niet verjaart
Wij werden er in wezen mee geboren
Het rusteloze speuren naar de sporen
Van tweezaamheid lag vast in onze aard
Ons goddelijke lichaam was de taart
Wat waren we speciaal en uitverkoren
Gezegend en omringd door engelenkoren
Wij waren slagroom in Gods witte baard
Wat kan ik anders dan je te gedenken
Eens schuif…
Gitana*
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
3.513 Soms lijkt het leven erger dan de dood,
maar schuif je toch je zorgen aan de kant.
Dan klinkt plots getokkel van een gitaar,
een vrouwenstem, een roffelende hand,
rukt muziek je weg van de verdrijving,
is er alleen nog aandacht voor elkaar
en leidt de verdichting van de bloedband
tot gevoel van opperste verrukking.…
Hemelvrouw
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
688 nachtzwarte blad
en je vroeg me of je ooit
een plekje krijgen zou
in deze dundruk zodat je
me kunt vergezellen
in alle nieuwe tijden
op weg naar nergens heen
mijn ongekroonde koning
der witregels, zei je, en je zoende
me troostend om het grapje
en stilaan moest je gaan en je
zocht naar afscheidswoorden
mijn kleine hemelvrouw
schuif…
EnigmAchahbar
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
514 discrimineren is niet simpel kijken
hoe zwart en wit soms op elkaar gaan lijken
maar met een open mind die niet vertekent
Schuif mij die schuld dus maar
niet in de schoenen
als een oprechte advocaat en rechter
voel ik mij een morele waarheidstrechter
ik weet wel wat in Wolters staat
en Koenen
U ziet mij meer als mysterieus enigma?…
overpeinzingen op een terras
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.068 nog een pilsje pakken
zo leid je schuldgevoelens om de tuin
dan zie je met een nevelige kruin
een karmozijnen zon de zee in zakken
verdwenen zijn de laatste ongemakken
het leven bijt niet langer als aluin
je rusteloze ziel berust spontaan
wat ben je meer dan speelbal der getijden
het heeft geen zin om Nereus te bestrijden
de zorgen schuif…
Klimmen naar de ochtendzon
hartenkreet
4.6 met 16 stemmen
2.182 wandelen door diepe dalen
klimmen naar de ochtendzon
in een web van liefde verdwalen
denken dat het niet meer kon
heel onverwacht in mijn leven
een gevonden diamant
denken het duurt maar even
schuif je gevoelens aan de kant
een vriend om mee te praten
hield geen rekening met mijn hart
nu zou ik alles verlaten
en gevoel zo heel.... apart…
Contact
hartenkreet
3.7 met 16 stemmen
3.509 Soms stel ik me voor dat ik je echt ontmoet
Een rosse bloes met korte mouwen, een beige rok
tot op de knieën en zwarte klakschoenen
je kijkt me aan en dan snel weg
Loop naar je toe, jij tilt je armen op
ik schuif mijn handen onderdoor
leg ze te rusten op je schouderblad
Hoe de spanning uit spieren verdwijnt
tot je soepel en zacht tegen…
Hoe de nacht te beginnen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.117 laat het warm zijn
schemerig en stil
alles gezegd
niets meer verwacht
pleisters gelegd op alle wonden
morgen pas na de nacht
betreed het land van melk en honing
schuif voor het binnengaan
nog even het gordijn opzij
maak met tedere vingers
tranen op het raam
en groet de maan en sterren
die van de hemel zingen
spring in zachte veren…
Er vallen gaten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
531 Er was iets om met
Lood in de schoenen
Te betreden -
Hemelse oneindigheid
Zo licht, zo mooi,
Zo vol klanken van
De schoonste muziek
En ik die angstig
Schuif'lend hier
Binnenkom in het
Voorportaal van de
Eeuwigheid, met lood
In schoenen en gedachten
Bang om toch ook
Hier weer gewogen
Te worden en daarna
Te licht bevonden…
Zonnetje
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
271 Geen hier of nu geen overkant of ginder
Beloftes bloeien op in onze breinen
Maar krijgen zelden vaste voet aan grond
Belijden loopt gesmeerd met volle mond
In weemoed ziet men ze alras verdwijnen
Ons streven is een godgegeven wonder
Ons falen is hermetisch ingebed
In zielezonneroerselen gegoten
Al gaan we met zn allen naar de kloten
Schuif…
Dauw
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
790 Met langzame tred, schuif ik mijn ene voet
voor de andere tot aan het einde van de tuin.
Zalig, ontspannend, vrij.
Wanneer ik mij omdraai,
is er al iemand voor geweest.
Voetafdrukken tekenen zich af.
Ja…… ik natuurlijk.…
voor de nacht
hartenkreet
2.4 met 11 stemmen
3.085 strooi koelte
in mijn ogen
dek me
met je schaduw toe
vouw je sluier
voor de nacht
schud je haar
in een tierig gebaar
schuif je glimlach
in mijn droom
leg je armen
om mijn schroom
III.…
In een oogopslag,
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
610 Mijn ruimte is te klein,
ik schuif de luiken dicht,
je kracht omhelst het bloot,
de nacht is ver en zo dichtbij,
het morgenlicht is boterzacht,
smeert mijn hart in een peilloos
meer, zo weids, zo diep, levend
wit van golvend schuim als je
glimlacht om je tanden en
mijn zinnen te ontbloten weet
ik wat je van mij verwacht, ben
daarin…
In een verloren glans
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
604 ik heb nog potten verf staan
maar de penselen zijn bejaard
stoffig kaal en afgesleten
kunnen zij geen vorm meer geven
aan mijn voorgenomen ideaal
waar vroeger met joyeuze zwier
en snelle streken op het linnen
creaties kwamen en weer gingen
uit een licht en speels palet
schuif ik nu met mes wat dikke lijnen
mijn kleuren donkeren
bewegen…
Ik mis je
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
300 OH betoverende avondlucht, schuif aan, leef en maak plaats voor de maan.
Wissel elkaar af in wacht dienst en belicht onze wereld.
Oh avondlucht! waar blijf je?
Ik mis je……
Bejaardenhuis
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.163 kamertje
van het bejaardenhuis
Met een zakdoekje in haar hand
Ze verlangt naar haar eigen huis
Alsof ze hier gevangen zit
en wachtend op haar dood
haar allerlaatste stationnetje
ze mist haar echtgenoot
Ze voelt zich opgeborgen
Als een vogel in een kooi
Starend naar een familiefoto
wat was die tijd toch mooi
Ik breng haar medicijnen
en schuif…
Stille getuige
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
1.716 schaduwnaakt
van uitgebraakt bloed
op de grond geworpen
longen spuwen gal
en gif op haar lijf
haar minnaar breekt
haar tong, ze is
de schaamte voorbij
hij snijdt het spreken
uit haar mond
martelt de woorden
in haar schoot waar ze
zwijgt in de kelder
ontkleed en beroofd
ik schreeuw barsten
in muren en in het
kruis rond haar hals
schuif…
LEVEN
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.293 Je loopt elke dag je leven voorbij
zonder dat je er even bij stilstaat
het mooie van die dag schuif je opzij
het lijkt of je die dag gewoon overslaat.
Elke dag loop ik gewoon door
zonder dat ik even stil blijf staan,
voor alle schoonheid mis ik oog en oor
ik wil zo snel mogelijk doorgaan.…
gedachtegang - duogedicht met Hilly Nicolay
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
659 laat de zon niet verdrinken
in tranen, het verdriet van weleer
geef de maan geen kans
haar laatste licht te spiegelen
in het donkere meer
schuif regengordijnen open
durf weer te kijken naar het blauw
en vlieg als een hoge zwaluw
die scherend langs de hemelbaan
zonnestralen verzamelt tegen winterkou
zie de bloesemwind
hoe ze haar kleurigheid…
BOTTEL
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
627 Als ik mijn éne oog nu sluit en met het andere wat knijp
schuif je hoogmoedig zomaar voor die grote rode zon
zoals Venus in de sterrenwacht al had willen doen
maar niet verder kwam dan een speldenknop voor een ballon.
Ik zie je in je winters bedje mokken op zwart zaad.…
Stofvrij
gedicht
3.2 met 4 stemmen
3.403 Op rode knieën, kokos schrobbend,
schuif je rugwaarts de kamer uit
om op een dag stofvrij te zijn.
Tuin zal je vloertje zijn wanneer
dit huis dood en begraven is.…
Sleutelbos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
770 Ik schuif het raam omhoog, kijk naar beneden,
De buurman, Willem geloof ik, roept: “Hé, maat
Toen Pien en ik de voordeur opendeden,
Zagen we die sleutels, hier op straat!
Van jou?” vraagt hij. Ik knik. En dan gooit hij
De sleutelbos omhoog. “Hier vangen, buur!”…
elke dag
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
467 bloemetjes en zonnetjes daarbuiten
dan sluit ik de ogen
als het dan zover is gekomen
en jij fluistert met de zuster
over zij haar over mij
houd ik me slapend
en als het dan zover is en
de dood zich treiterend ophoudt
in het bed in lege lange gangen
in spookachtige stemmen
dan zal het eindelijk
zover zijn dan
wend ik het hoofd af
schuif…
Uit het niets
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
459 nog zie ik hem
oud en bestoft
binnenkomen
langs het perron
in de drukkende
zomers hitte
ook de stilte
neemt weer
bezit met puf
kraak en schuif
rammelende
ketting geluiden
maar geen mens
was te zien of
bewoog toch hadden
wij hier aan het eind
van de wereld
echt afgesproken
om ongestoord
even te kunnen
koppelen en
rangeren…
Blokkendoos
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.589 Maar schuif niet met het kleed,
waar dit huis op gebouwd is,
want dan stort heel mijn wereld in.…
Verhoogd oord
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.256 Spaarzaam kruipt het licht voor mij uit
een armlengte verder daagt de horizon
dichtbij en onraakbaar sluit
zich de hemel als een nachtjapon
alle schoonheid is gehuld
in aftasten en geduld
Ik blijf de hoogte zoeken
langs de flanken van verdriet
in de verte wapperen doeken
onzichtbaar achter wuivend riet
de vloer kraakt maar ik schuif…
groene amsterdammertjes onder elkaar
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
882 smaak te pakken
nu kan worden afgewacht
wanneer de eerste stadsagrariër
eens over de dam komt rakken
misschien langer dan gedacht
kent u immers het percentage hunner
dat urbaan in volières werd hervormd
van carnivoor tot vegetariër
bij weekblad De Groene daarentegen
denken ze opgelucht en onomwonden
roven en jagen is echt wel zonde
schuif…
de draaimolen werd opgezwiept
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
661 hem als een dief
zo bang ben ik nog nooit geweest
de wip leek rustig in bewegingen
met drie ging het al fout
hij knalde op de grond
ik op mijn kont
zij schaterden het uit
die speeltuin is niet meer
de toestellen verroest kapot
verdwenen door vandalen
mijn angsten gingen mee
nog rest de grote zandbak
vol met vuil en oude troep
Ik schuif…
Ritueel
gedicht
4.6 met 7 stemmen
10.549 Ik hoop alleen dat ik dan rustig blijf
en haast niet opziend van mijn stil bedrijf
de woorden vind, als was het vanzelfsprekend:
Schuif aan; tast toe: er is op je gerekend.…