968 resultaten.
Voor een vriend als jij
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
2.746 Voor jou heb ik woorden,
Een zachte klank in mijn stem,
Door jou wordt haat bevroren,
Jij bent zoals ik jou ken.
Je inzet om mensen te helpen wordt door velen gewaardeerd,
Je bent de bescheidenheid zelve,
En daarom word je soms stilletjes vereerd.…
De nacht kust.
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
457 De aarde dampt en ademt
met een zweem van verloren vrolijkheid
haar warmte uit
onder de bevroren korst.
Het is vrieskoud, de lucht is iel.
Ik laat me opnemen door de wind
in de nachtelijke vallende stilte.
Stilte die door mijn haren strijkt
en dan zuchtend de beelden van de dag opdraagt in gedachten en woorden.…
Wisseling van de wacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
451 Wind zegt: ‘Ik blaas de wolken weg,
kijk maar naar de wintermaan
en geniet van Orion
in een bevroren nacht.’
Wilg huivert, schudt nog één keer
zijn takken los en valt in slaap,
totdat het tijd wordt
om weer aan het werk te gaan
in een volgend seizoen, om in een
volgend leven de zon
te vangen voor de vogels.…
ZELFBESCHADIGING HELPT BIJ PIJN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
690 Een tikkeltje schuchter keek ze mij aan
onzeker bevroor haar blik op dit late uur
Ik moest mijn armen omheen haar slaan
tussen ons smolt daarna die dikke muur
Ze had wederom in haar dijen gesneden
aangezien ze heel veel straf had verdiend
Ze had bij gymles alle regels overtreden
en nadien traanloos op de wc gegriend
Zelf beschadiging…
Wintersporen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
483 Donkere dagen doorkomen
met enige bezinning en rust verspreid over stad en land
Sneeuwtranen lopen over bleke wangen, een bevroren verdriet
Het winterse laat zijn sporen na.... diepgeworteld in een verkleumd hart.…
Het komt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 Mensen stonden als beelden, hard bevroren,
staarden, onder een vlammende lucht
met uitgebluste ogen, apathisch,
geen spoor van paniek, geen vlucht.
Velen veranderden in applausmachines,
joelden en juichten maniakaal,
vervreemding greep snel om zich heen,
werd de wereld bijna fataal.…
Wat ik tegenkwam 5
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
581 overkant
hem bekijkend
witte hagelkorrels op bruin platanenblad
wat dochter zou fotograferen
drie nog bloeiende Teunisbloemen
tegen een paaltje,
de zon kwam ik tegen,
hield hand boven mijn ogen
want glad, liep dan stram
de kleurige lijsten van bootjes
met blauwe dekzeiltjes
spiegelend in het kanaal
bruin loof tussen groen gras
bevroren…
Wanneer je stem weer breekt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
218 En alles stokte:
de taal bevroren, de stem weer stil.
Vertrouwen verdampte,
verbinding versplinterde
als glas, dun en teer.
Nu dwaalt een binnenwereld
weer op slot,
bang voor het daglicht,
teruggetrokken uit elke handreiking,
zelfs daar waar het ooit veilig leek.…
Ritme en Beweging
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
392 bij mezelf
chaos is een bevel
ontsnapt uit het ventiel
van ons primitieve
reptielenbrein
dan barst de
amandelvormige
amygdala in ons
lymbische systeem
dan is ritme
een danser
en beweging
een rivier
die zich onzichtbaar
slijpend voortsleept
na het traag
morenenscheurend
trillen van
massief geraas
van de sneeuw
bevroren…
Wintertafereel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
302 De adem hangt als dunne mist,
hoog boven het bevroren meer.
Elk hart dat even iets mist,
voelt rust die glijdt, sereen en teer.
De wind schuift langs de kale takken,
een echo door het doffe hout.
Een kraai trekt schaduwen in vlagen,
verdwijnt in ’t winterse geluid.
Sneeuw bedekt het pad, het dorp,
als fluistering van vergeten tijd.…
Wachters
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
609 langzaam ontdooit het bevroren water
restanten ijs hangen met hun laatste houvast nog
in de stijve riethalmen die dor overeind zijn gebleven
de winter wijkt met tegenzin
en laat met name in de nachten
zijn ijskoude adem het land geselen
kale bomen met naakte takken weerstaan
ontdaan als zij zijn van hun zware bladerlast
als wachters al die…
Wachters
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
566 langzaam ontdooit het bevroren water
restanten ijs hangen met hun laatste houvast nog
in de stijve riethalmen die dor overeind zijn gebleven
de winter wijkt met tegenzin
en laat met name in de nachten
zijn ijskoude adem het land geselen
kale bomen met naakte takken weerstaan
ontdaan als zij zijn van hun zware bladerlast
als wachters al die…
vincent
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.314 Je schilderde in blauw en geel de wereld aan je voeten
Je wanhoop voor het leven versmolt met je eenzaamheid
op de grens waar waan en werkelijkheid elkaar ontmoeten
Je keek naar de sterren en de tranen bevroren op je ziel
O wereld, bad je; heb erbarmen met mij, Vincent
die al zwervend uit Gods handen viel
Je korte leven werd een hel van niet…
Winter ‘05
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
817 avonden
Te kort om Nederland voorgoed
achter de ramen vandaan te drijven
Het mooiste woord dat ik dit jaar voelde
“middellange-termijn-doelen”
en ik slikte iedere dag
tot ik een half jaar weg mocht vlakken
Ik verliet ooit deze stad
maar keer telkens terug
We praten vloeken zingen
opdat we doelen formuleren
Ondergedoken korenwolven
bevroren…
de bus naar nice
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
1.429 Nice vertrekt gelukkig op tijd
niet dat ik daar zo mee bezig ben immers
hoe kan men als verstard de tijd bewaken
of omzien naar alles wat buiten mij loopt
en het straattoneel met zijn figuranten die
tezamen een haast gesloten doek vormen en mij,
zelfs al zou ik het willen de pas afsnijden
naar alles wat meer is dan ik en in mij
jouw bevroren…
Beproeving
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 Zend mijn hart over de wateren
Het zout en zoet van oost naar west
Bevroren toppen spuwende kraters
Beproef het met de zwaarste test
Laat het achter op het poolijs
Verstik het onder lawinesneeuw
Knal het neer als jachtpatrijs
Laat het een prooi zijn voor de leeuw
Jaag het benauwd en hijgend vluchten
Naar 't zuigend stinkende moeras
Laat…
ijspegels aan de zon
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.177 botsen van de blikken
't beklemmen, het verstikken
alleen wanneer mijn handen hoger reiken
dan waar 'k, wanhopig zoekend, jou vermoed
als mijn vermoeide ogen hoger kijken
dan in de richting van jou vlees jou bloed
je zocht de weke plek en prikte sluw
je hebt mijn lichaam al te vaak
maar mijn geest nog nooit gevangen
je warme zoen bevroor…
La primavera
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
654 jaloerse minnaar
je verjoeg de herfst met zijn warme kleuren
uit schrik dat hij me zou bekoren
je huilde in kale bomen
omdat ik sliep in je paleis van ijs
onder je witte deken
je zuchtte op plassen en beken
die onder je kille adem bevroren
nu je me wakker kust, hoor ik je vragen
of ik dit jaar de kristallen kroon zal dragen
die op de troon…
in lief en pijn kom je voorbij
netgedicht
4.8 met 20 stemmen
1.412 beest in jou en ook het weerloos kind, de harlekijn
jouw ode aan de liefde in stamppotjes bezongen
je veel te grote grenzeloze dromen
mijn plekje in de holte van jouw oksel
je zilte tranen van geluk die angstig soms zo stromen
zo kom je elke dag in mij
in meer dan duizend tegenstrijdigheden
van lief en pijn voorbij
waar jij in diep bevroren…
De dag dat de tijd zich vergiste
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
717 griezelige stilte werd teruggebracht
Jouw lichaampje als een pop op
De kruising achterbleef en binnen
Een minuut van levend rose
In het paars van de dood
Veranderde - honderd mensen
In shock en dodelijke stilte
Achterlachtend terwijl jouw
Lijfje verder verstijfde
Mijn vader die huilde,
De onderwijzer wiens tong
Van verdriet bevroren…
Ochtendstond geeft
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
518 De rijm op de bevroren grond
knispert onder haar laarzen
en de zachte humus geur
van gevallen blader- lagen
prikkelt haar neus ...
" ochtendstond geeft goud in de mond !"
is een mooie leus.…
Zo verbeeld ik mij het graag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
436 Ik blijf dromen van laagjes ijs op de sloot
van op de voederplank bevroren brood.
Van zachte sneeuw en niet ontwaken
van dijken die nu niet doorbraken.
Ik wil genieten van vogelpootjes in de sneeuw
en hoe ik vogels zelfs een meeuw voeren ga.
Van pinda's rijgen naast ook vetbollen maken
genieten van gevederde die kreetjes slaken.…
EEN BOSJE WITTE CHRYSANTEN
hartenkreet
4.8 met 9 stemmen
1.300 leek zelfs zo ongelooflijk zwaar
als zij aan die kille eenzaamheid moest denken
de herfstwind beet snijdend in haar gezicht
dorre blaren dwarrelden op haar haren neer
viel er maar uit de hemel een teken of bericht
maar wolken verduisterden ’t licht om haar heen
langs een smal zijweggetje ging ze de weg terug
haar gedachten bevroren…
De herten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
518 Nauwelijks ademend probeer ik een
te worden met de omringende bomen,
sta als bevroren, alles lijkt alleen
nog binnen in mij te gebeuren.
Met gespannen kaken tasten ze roerloos
en voorzichtig de omgeving af
op geluiden, onbekende geuren,
dan keert de zekerheid in hun bewegen
terug en lopen ze door in draf.…
Het Noorden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
614 De boeren, bonkig als de grond waarop zij leven,
de gegroefde koppen als bevroren,
zijn de band met de natuur niet verloren,
kennen niet de dwang van het volle rooster,
vrezen niet de stilte van land, kerk of klooster.…
Beweging
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.150 vergeten dromen
pruttelen in afgelegen poelen
modder wil niet, kan ook nergens stromen
nadert snel het ademloze voelen
lege bleek geworden bellen ploffen
voor het laatst een teken van verwachting
hoge zandmotieven zien verstoffen
klaagt de zinnen aan tot doodsverachting
de beweging staat nu vast in stenen
golven, hard en star, verdicht bevroren…
Doodspel
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
3.148 Al het water van de zee
Kletst tegen de muren om deze droom heen
Er is eerlijk verraad in een kristallen nacht
Er is een bevroren tijd in de hemel
Waar de engelen zingen
Waar het water je kust
Waar de voorspellingen niemand tegen houd
Het is doodspel.…
Een rode roos is in mijn hand
poëzie
3.6 met 27 stemmen
6.009 O dof karmijn
bevroren wijn
uitslaand plots in rode vlammen
en vuurrood bloed
fonteinen gloed,
gebroken uit de hartedammen.
Ik kan staren en al uw licht vergaren,
ik kan liggen neder, 'n geblazen veder,
hijgend, hijgend om u,
ik kan mij wassen diep in plassen,
ik kan hoog opdrinken uw hoog uitblinken,
uw vlammen luw.…
Onstilbaar
poëzie
3.3 met 15 stemmen
4.377 Roerloze rust omfloerst het wit gewemel:
Kristalbos op een dik-bevroren ruit
Gelijkt het woud, en wind noch één geluid
Beweegt de bleke stilte van de hemel.
De grauwe berg bestulpen witter luchten,
De nevel welt en sliert over het dal
Zijn wijde sluier welks deinende val
Verdooft de stad en haar diepe geruchten.…
De wereld hapert
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
821 Elk moment steeds weer
valt faalt herhaalt
de aarde meer en meer
Bevroren netvlies vlak onder de atmosfeer
wordt witheet en transparant
ik vlam damp verdamp
in de wolken
tot boven de wolken
rol door lijzige lucht
als helikopter zonder
wakgewakkerde wieken
klap nu wel aan elke voet
vijf veren en een duim uit
Dit verklaart voldoende…