1300 resultaten.
Vreugd en vrede.
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.117 De vreugde is 't gevoel van de nakende morgen
En tooit elke stond met haar innige lach,
Evenals de vrede, na werken en zorgen
De weemoed versiert van de kwijnende dag.…
het lege huis
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
624 De schilderijen van ongekende schilders
met zanderige vlakten, weemoedige sparren
arme grond hingen zorgeloos aan de muur
een beetje zoals het hen uitkwam.
Na de lange standvastige aanwezigheid
van hun plekje, was het alsof op elke
andere bestemming een verbod rustte.
Grafschennis, beeldenstorm.
Een daad van rebellie.…
K Weet niet, mijn liefste
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
643 Met weemoed vervulde ik je laatste wens.
‘k Heb veel geschreid en veel gebeden.
Mijn verdriet is lang nog niet geleden.
Je was te uitgeblust om iets te vragen
te ziek om over pijn te klagen.
Doch de angel die mij het meeste stak
was toen jouw minieme hoop op leven brak.…
Even slapeloos
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
470 Als ik ontwaak in de stilte van de nacht
overvalt mij soms die weemoed en tederheid.
Ik denk aan onze tuin en het mos op steen zo zacht
aan bomen, haar takken vanaf hun kruin uitgespreid.…
Verjaren
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
790 Verjaren is eens even rusten
van al ‘t gedraaf en ‘t druk geluid;
verjaren is de weemoed wijden
en zo gaan nu de kaarsjes uit.…
Herfstgeluk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 Gevleugelde woorden
spiegelen de weemoed
van een oude zomer.
Haar ogen
zacht en breekbaar
turen naar wolken
voorbij drijvend
als zeilboten
stuurloos.....trekken
ze naar het zuiden
geruisloos, geen geluiden.…
Flamboyant
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
521 afscherming de dood rijpt
naar winterse termen
en mijn gedachten doelloos zullen zwermen
Een herhalende tred van groeiend sterven
ogenschijnlijk een pas op de plaats rust
tenware het flamboyante
voor een wijle in slaap moet worden gesust
Deze kracht zo natuurlijk en gewoon
is sterker dan mijn speelse geest
toch vertel ik mijzelf morgen,
met weemoed…
Traan-vocht
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
648 Is ‘t vandaag niet- dan is ‘t morgen
droog buiten, alsook op m’n wangen
al zal er altijd een drupje weemoed
met misschien wat traanvocht:
blijven hangen!…
Zeevriend
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
587 Jouw zilte golfstromen maken weidse gebaren
beademen het voorjaar met nieuwe zomer
in de stilte van die intieme heimwee
ben ik het spelende kind van de duinen
te klein om de horizon te aanschouwen
te groot om de zandkorrels te tellen
in de verte van dat grote verlangen
blijf ik zo kinderlijk omdat het gaat
zeevriend, leen mij de weemoed…
Avondlicht van een stedelijke maan
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.186 Ze drinken een biertje samen
om over voetbal en vrouwen
te praten, terwijl het later wordt
en de oogopslag wederkerig lijkt
nu er niets meer aan te doen is
de weemoed begint te wroeten
hij die met een onbekende naam komt
trekt plotseling zijn broek en blouse uit
om over iets anders te praten
we moeten het gewoon doen
lijkt hij te willen…
TOEKOMSTINKEER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
257 door de wijde tuin waaien
zachte luchtstromen vol weemoed
wegens het verdwijnen
van steenwerk der herinnering
aan gesneuvelde helden
en omgekomen Joden
in oorlogstijd
heel wat gezonde parkreuzen
behouden het leven
in de vijver wordt gegraven
ruimer water geeft de eenden
een begeerlijk jachtgebied
bij de parmantige State
mogen…
Verificatie
netgedicht
2.5 met 24 stemmen
395 Het waardevolle van weemoed:
dat je dialogen van toen
aangedaan kunt bekijken.
Je geplaatste verzen werden rijp...
Hoe snel ontstond een priemend oordeel!
Wat dóór moest dringen, moest doordringen.
Eigen emoties leken vaak lokaas
voor sommige hoogdravende lieden.
Ach, als de grote lijn maar glansde...…
VAST EN ONZEKER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
139 een heuvel aan het strand
staat de fiere zeeden
zijn voeten geklemd
tussen harde rotsen
de luchtige naaldenkruin
wiegt zacht heen en weer
in de zilte luchtstroom
vangt allerlei moegestreden
en pas ontwaakte klanken op
bereisde winden rusten
binnen de prikkende takken
bloemengeuren vol treklust
suizen voort en nemen
verzonken weemoed…
Het Afscheid
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
202 één streling in de tijd bevriezen
voordat de uren streng een grens gaan kiezen
en de verstilling het gemoed bekommert
de nacht weet niet hoe jij mijn blik gevangen
en teder vastgehouden hebt in ruste
toen wij de lach nog van elkaars mond namen
een roze lach die al onze onrust bluste
en alle vrees en bitterheid misdeelden
veranderde de weemoed…
Nachtkamer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
87 Daar droomt de dichter van de minne,
zijn weemoed zweeft door het verleden,
geen aardse storm krijgt hem nog binnen,
waar hij de hoogste idealen naderde.
De herinnering schenkt hem haar gloed,
de nachtelijke kamer geeft hem moed.…
eeuwige roes
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
85 als wonderen
spijbelen en herstwinden aan
je adem rukken, iets boven-
natuurlijks is de staat waarin
je placht om affectie te laten
schitteren in je spiegelschrift
hoe bedaarlijk jij mijn chaos
kan hanteren als het spreken
mij de nacht toekent met uithalen
die de ketenen in mijn
ziel doen kletteren
ook stil jij de sporen in mijn
weemoed…
Fantoomruil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
99 reflecteert een oude bekende
fantoom-meubels tegen woekerprijzen
de glimlach is een valstrik
geheugen gecrasht in paranoia
Kijk in de verweerde spiegel
de zwarte markt stort in
van goud naar oud papier
de lijsten bespioneren je
Vluchtroute door de grauwe regen
smokkelwaar blijft gecamoufleerd
grijze luchten drukken door
chemische weemoed…
Liedje
poëzie
3.4 met 19 stemmen
3.649 Ik strekte de dorstige lippen uit
Naar de klanken, die stervend vergaan,
Naar de golvende stromen van jubelende klank,
Naar de zoete weemoedige liefdezang.
O! dat ik de weelde drinken kon
Der klanken, die stervend vergaan!…
Het kind dat wij waren
poëzie
3.7 met 103 stemmen
15.577 Tijd van tinnen soldaatjes en gebeden,
van moeder's nachtzoen en parfums in vleugen,
zuiverste bron van weemoed en verheugen,
verwondering en teerste vriendlijkheden.
Het is het liefst portret aan onze wanden,
dit kind in diepe schoot of wijde handen,
met reeds die donkre blik van vreemd wantrouwen.…
Amarcord
netgedicht
4.0 met 135 stemmen
16.490 kind nog in Rimini
deint met Federico Fellini
weemoed in een relaas
heiig in een waas
vloeien beelden naar alle kanten
gepast ongepast bestaan niet
als steeds geen boodschap aan ons
- non voglio dimostrare niente
voglio mostrare -
verdwijnt elke distantie
schijnbaar uit de regie
ontstaat tablau vivante
beweging in mozaiek
verhaal schiet…
Voor twee of drie
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.204 Waarom u dan mijn hand die beker bood,
Vol bitterzoete weemoed? – zet, o gij
Voor wie hij NIET is, snel die kelk terzij,
Waarin ik zacht mijn stille tranen goot!…
Samenzijn
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.699 Traag openen zich beloften, rood en rond;
een vleug van weemoed beroert je mond.
In jouw ogen welt het groot erbarmen,
in jouw liefde wil ik schuilen, warmen.
Delen wil ik lief en leed en vragen,
voor jou wil ik zijn, jou wil ik dragen.
Laat sluimeren nu de vuren die verteren;
de hemel zal ons hoeden, de aarde zal ons leren.…
Ver weg
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
2.388 Zonder weerstand
in een golf
van weemoed
dreef je weg
heel ver weg.
Ik weet
dat je bent
heel ver weg
van mij
aan de grens
der tijden
wordt het stil
als ik aan je denk.
Een stilte
waarin we samen zijn
heel ver weg.
Op de grens
van leven en dood
reik jij me de hand
op weg
naar ongekende oorden.…
dorpskudden
netgedicht
4.6 met 24 stemmen
709 in vroeger tijden
waren de jonge knapen
uitverkoren
de schapen van het dorp
over de hei te leiden
de kudde werd massaal
gewassen in het ven
vlijtig geknipt
en gladgeschoren
liefdevol
met weemoed houd
ik in mijn handen
de ijzeren schaar
die ik ooit heb georven
de scherpte is door roest bedorven
de romantiek
van schapenscheren…
Adagio
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.558 orgelpijpen vallen hijgend dicht
na hun halsbrekende toccata-plicht
de galm versterft in deinende rimpels
palliatief uitgeleid door hoofse klavecimbels
partituren zien hun einde naderen
dwarrelen neer als herfstige bladeren
hobo en fagot slaken de laatste zucht
wijl cello's vertrekken voor hun ultieme vlucht
de harp streelt zich in weemoed…
Stille revolutie
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
990 als een elfenblad
in neergedwarreld licht
ik nam haar op -met heel mijn hart
en was haar trotse vaandeldrager
toen zij op haar barricades
weer een wonder had verricht
Ze vertrok met stille trom
toen weer een weerwoord was gevallen
dat zich schaamteloos - in opstanding
haar mooie dood verdreef
en niemand die het had gezien
ik bleef in weemoed…
"Nil desperandum"
hartenkreet
3.5 met 24 stemmen
1.857 Laat niet de moed zakken
Het onaanvaardbare te aanvaarden
brengt geen rust in 't eeuwig zoekend hart,
De tijd was te lang dat wij elkander
met verborgen verlangen zochten
De weemoed van ’t niet zien gaf geen rust
maar onuitspreek'lijke smart;
ge kunt niet van 't hart verwachten
dat het losliet wat het eerst heeft bevochten;…
Muziek
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.523 Mijn weemoed zwaar, die ’t leven nooit genas,
Mijzelf bevreemdend, zwol in ’t avondduistren,
Doch iets in mij spring los, dat lag in kluistren,
Of ‘k mooie verzen of een sprookje las.
Dan doolde ik eenzaam door verlaten lanen.
In de ogen voelde ik onbegrepen tranen –
Tot, als in droom, ‘k liep zwijgend mee naar huis.…
Het nest is leeg
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
969 Het nest is leeg
Kinderen vliegen uit
Weemoedig kijk je om
tot de horizon hen opslokt
Komen ze ooit weer?
Je gaf ze wijde vleugels
maar vliegen is hun eigen lot.…
ANCI ZOEKT DE STILTE
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
748 Aan de modderhelling langs de kleine stroom
ligt een kale, bemoste tak, dun en lang,
peinst weemoedig, verteert geduldig _ loom...
Hij dicht zichzelf een zwijgende klaagzang.
Zijn schors siddert licht, beeldt een bange droom:
huidschimmel kwelt die oude reuzenslang!…