1787 resultaten.
Vreemde maan, vertrouwde wol
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
628 weer
door grenzeloze noodzaak
zie ik een blauw schijnsel
door de gordijnen
van een vreemde maan
die de nacht straalt
wind waait emoties
over spiegelende meren
een stille ik in jou
wandelt over water
geluidloos
het hart, vol sentiment
gaat hevig te keer
mensen zijn onderweg
er is geen alternatief
voor onderbewustzijn
staren…
Geen angst meer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
541 Ik wil me niet blind staren
Op overwinningen of gevaren
Ik wil niets accepteren of overzien
Mijn verdriet is er toch wel en bovendien
Ik kan niet leven van rottende bladeren
of bloeiende bloemen
Ik ken de liefde
Ik accepteer de gevaren
Ik heb het geprobeerd
en soms opgegeven
Ik voelde geen regen,
geen zon bovendien
Ik dacht: ik zal…
Tranen van verdriet in de nacht
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
590 Staren naar de reflectie van mijn traan in de spiegel
domineert jouw passie waar ik ooit voor was gezwicht
het unieke portret geïllustreerd in mijn stoutste droom
waar ik de traan heb gevonden in jouw stoïcijns gezicht.…
Schittert hoog kristal
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
702 in groene takken
blinkt het rood en goud
met lint naar oud gebruik
zijn tafels wit gedekt
uitnodigend schittert
hoog kristal in statig
stille kaarsenvlammen
de sfeer van kerst is overal
in welkom zingt
zacht op vinyl nog
de maastreechter staar
het lied van stille nacht
alles lijkt compleet
als het glas geheven wordt
de gastheer vrede…
het spiegelmeisje
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
567 Het meisje voor mij zat stil te staren
de ander praatte in haar mobiel
in de zon was het of ze dezelfde waren
in de tunnels verdween de sprekende ziel
In mijn ogen vormden ze een geheel
iets dat ze beiden niet wisten
het leek een illusie en was toch reëel
een vrouw die gaf wat de andere miste
Het was de stem bij het beeld
het meisje dat…
Dag fijne dag
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
533 ochtenddauw
begrijp ik waarom de zon
iedere keer weer liefdevol verschijnt
proef ik ook haar zin
in weer een nieuwe dag
en elke mogelijke zorg verdwijnt
en ik weet mij geen beter begin
ik glim mijn eerste lach
koester het voorrecht
van het ervaren van al die fijne dagen
die mij eerder zijn getoond
terwijl ik uit mijn keukenraam
sta te staren…
De doden zwijgen niet
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
692 Door dralend stof van getroffen
wijken, staren holle kinderogen.
De strijd trekt helder aan ons
oog voorbij, desgewenst in slow
motion of uitzending gemist, maar
de beelden raken ons steeds minder.
Artsen klagen dat de hulp faalt
wegens groot gebrek aan middelen.…
In de tuinen van Tjaarda bij Oranjewoud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
654 Het lijkt wel of ik in mijn ziel en hartkamers staar
zielsgelukkig ook vandaag van zessen klaar
nu ik gestaag ook als die vogels weer niet verander.…
ver is mijn Wad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
533 het land naar zee grenst
oevers over de wrakke
kwelder die met water
lijkt besprenkeld
morgen is de zee weer
haalbaar dichtbij
en draaien kolken onbemand
de wisseling van wacht, eb naar
vloed in tijden nooit gekeerd, onhebbelijk
staar ik naar het Wad dat steeds opnieuw
in dromen aanlandig mij verrast
zij is als een viool ter hand…
ochtend pauzering
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
672 in het waarom de wolken
drijven, de aarde nat van
het nachtelijk verschijnen
tuur ik versmalt naar de
woorden die voor me opdoemen
zoals de mist van staar
zich opnieuw lenst naar
het werkelijk ervaren
mede-dichters, velerlei namen
samen op weg, zoals het tuig
het zeil en mast gebeuren het roer
beminnen naar de vrijheid die we
dán toch…
Op 1 met Astrid Joosten en Paul de Leeuw
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
499 Ze gaan het programma opleuken
Ons leiden naar een prettig weekend
Op 1 vanavond voor het eerst
Astrid Joosten en Paul de Leeuw
De man van de wisselende contracten
Zij de vrouw van de vaste tv-baan
Is het 2 voor twaalf voor op 1
Met ‘de schreeuw van de leeuw’
Of gaat hij de duo’s ‘ranken als stars’
‘Kan niet waar zijn’
Langzaam…
Onzekerheid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
535 de horizon lijkt steeds verder
gedachten raken in de war,
het spoor bijster,
uitzichtloosheid versmalt zich
en wordt zogezegd star
.
geen mens ontkomt aan overgave
immers zijn zelfredzaamheid
vertoeft doorgaans in ijle lucht
doch om zich weer aan
enig zelfvertrouwen te laven
is saamhorigheid vereist
als een helende vrucht…
WIE REDT JEZUS?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
421 Robert Long zingt een fel opstandig lied
over het verleden van 't christendom,
naar zijn mening star, bekrompen en dom.
Harde tucht gaf vele mensen verdriet.
Welk euvel bracht geestelijke leiding niet?
Was zij slechts belust op eigen rijkdom?
Toehoordersgedachten draaien zich steeds om
als wervelwinden door neerbuigend riet.…
ontbreken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
674 terwijl zij in elkaar worden geslagen
de kinderen naar wie ik buiten staar
striemt de wind mij mijn wangen
voel ik de woedende zweepslagen
waarmee de mannen hen geselen
die ik vol van schrik niet helpen kan
omdat paniek mij in de angst opsluit
harteloos koud en zonder geweten
onbewogen en ongenadig zijn zij
spijkerhard ook en niets ontziend…
Levend verleden
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
556 Het is lang geleden dat ik
wat woorden ontving van haar
niet dat zij mij toebehoorde
Ze was verbonden en toch ongebonden
aan de mens naar wie ik enkel nog zie
als ik in het verleden staar, zij waarvan
ik allengs voortschrijdend inzicht ervaar
Zij, het fiere meisje van lang geleden
was ik zeker niet vergeten
doch sommigen leven ergens ver…
Pijnlijke ontmoeting
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
690 In plaats van degene die ik heb gekend
en graag in mijn hoofd wilde bewaren,
zag ik een vreemde verslonsde vrouw,
die mij te lang strak aan bleef staren.
Op het moment dat je met schorre stem begon te spreken
brak het beeld van vroeger in stukken,
nu doe ik mijn best jou te vergeten,
wat nog niet zo goed wil lukken.…
Martelende stilte
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
501 we hadden
nog geen
woord
gewisseld in de
caleidoscoop
van gevoelens
die in ons raasden
bewegingsloos
stonden wij
elkaar aan te
staren verlamd
door de uitwerking
van ons moment
van kennismaking
natuurlijk hadden
wij elkaar al gezien
fragmentarisch
gesproken maar om
zo overdonderend
binnen te komen was
een hemels cadeau
we…
Troosteloze bak
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
393 De klok tikt, de asbak puilt uit,
ik staar naar het plafond en vraag me af
of iemand hier ooit nog iets nieuws zal zeggen.
Misschien is vrede gewoon
dat alles blijft zoals het is,
en niemand er nog iets om geeft.…
Zelfreflectie
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
582 In je eigen oog draag je een balk,
een zwaar en star stuk hout,
je ziet je eigen falen niet,
terwijl je de splinter van de ander
onder een vergrootglas houdt.
Kijk eens naar de schaduw op je pad,
haal de balk uit eigen oog,
voor je andermans fouten telt.…
Op de bank…
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
26 Onder de overkapping van de bank
rug gekeerd naar wie er om hem lacht
heerst boosheid niet meer
slechts het staren in vergane macht.
Met gezicht naar het gras gedraaid
is zijn blik versmolten met het groen
als een kind dat in de hoek moet staan
word hij nu gestraft om boete te doen.…
Spiegel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
490 mijn gelaat gegeseld door wind
en elke gedachte achter mijn huid
zal eveneens zijn gezandstraald
en met het helmgras meebuigen
- langer heen en korter weer
en langer weer en korter heen -
tot ik mij achterrover laat vallen
doe alsof ik ter plekke sterf maar
ondertussen gewoon staar naar het
wolkendek dat in en uit mijn blikveld
verdwijnt…
GGZ 14.15 Uur, Zevende Afspraak
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
547 ik sliep in het bos
en kon alleen maar
luisteren en staren
naar de sterren.
Er knabbelde iets,
er rende iets
voorbij.
Iets zoemde, iets tsjilpte,
verder niets.
--------------------------
--------------------------…
Vóór haar tijd (zo triest)
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.017 Holle ogen staren leeg naar het leven,
naar de kansen die het haar ooit bood.
Zij heeft de moed reeds lang opgegeven,
ze leeft op de smalle rand van de dood.
Snuiven, slikken, maar vaker de naald,
het doet haar vluchten in vage dromen
waar ook zij geen ene troost uit haalt.
De troost is haar reeds lang ontnomen.…
De maan verrijst
poëzie
3.3 met 15 stemmen
3.444 Nu gaat de glimvlieg heen en weder schieten
Gelijk een star, gelijk een dansend vuur.
De stilte bidt. Een tempel is natuur
En de aard voelt zich met vrede als overgieten...…
Woelige Water...
hartenkreet
4.5 met 14 stemmen
1.033 duik in de golven
in 't zout van de zee
nemen mijn sores
en van alles nu mee
Zwemmen naar de einder
geen begin en
geen eind
Terug naar de kust
kom ik gerust
overeind
De zon gaat nu onder
aan 't eind van de zee
Schittert haar stralen
mee in de zee
't woelige water
van 't deinen nooit moe
intrigeert mij oneindig
word van het staren…
In extase
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
925 een glans
hun hoofden tossend in een plezierige dans
golven
voortdurend
ruisend en wiegend in zaligheid
glinsterend en spelend op het zand
omhelzend in een oneindige stilte
langs de hemel
zag ik tienduizenden in een glans
hun zilver strooiend in een plezierige dans
Dikwijls
wanneer ik in de zetel lig
met lege of volle gedachten
staar…
Stuurloos
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
964 Voorlopig
Stamelt het bloed
Kraakt de rib
Drijf ik een eeltige hiel in haar lenden
Nu ik staar naar haar.
Zwelt een prop in de krop
Het verhemelte splijt
De sappige tongval schijnt haar niet te storen.
Een schemervlam strijkt langs wervels
Doofstom reken ik op mijn ogen
Maar ze stromen onder.
Zout drupt langs het voorhoofd.…
Benauwd.
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
983 Terwijl ik door de tranen staar.
Tel ik weer tot tien.
Ik weet niet wat ik wil.
En wat ik van de toekomst verwacht
Ik word verdrietig en stil.
En denk aan hoe je lacht.
Ik geef heel veel om jou...
En je bent het lichtje in mijn leven.
Je weet dat ik je nooit opzettelijk kwetsen zou
Maar meer kan ik niet geven.…
Laatste aanblik
poëzie
3.8 met 13 stemmen
2.563 En staren op uws dichters blos van schuld:
Gij gloeidet met mijn gloeiend hart tezamen,
Van ú blijft altijd mijn gemoed vervuld:
U zal ik loven onder duizend namen!…
Naar buiten
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.634 argwanende blik
een bedompte lucht maakt dat ik bijna stik
ik schreeuw om hulp maar blijf meer dan alleen
een stoel kraakt onder mijn schokkende lijf
mijn pen geeft haar laatste leven aan papier
ik strooi er woorden als 'was jij maar hier'
al weet ik dat jij was en ik eenzaam blijf
op de tafel staat een foto, voorbij en vergeeld
ik staar…