1421 resultaten.
De mot
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 En ik leef, al ben ik een eigenlijk allang vergaan.
Maar nog niet genoeg, nog niet voldaan
want de warmte is te kort, te koud.
Nu ben ik te hebberig, en maak de fout
en draai me om, en zie haar staan,
ik kijk, en ik vrees, dat ik nu teveel begeer.
Want op dit licht kijken alle andere neer.…
De Zuchten van de Tijd
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
349 Sporen van oude vetes blijven achter,
waar vlees werd verscheurd en achtergelaten om te vergaan,
prijsgegeven aan de raven.
Beelden razen voorbij, onaangetast door tijd.…
Paradise regained
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
343 herhaalde roep was
warme waanzin - een genot
een lint van tonen als een speelbal van een fee die overdreef
die vaalgele trompetnarcis
die denkt ik ben een roos
die bloeit, maar zelf niet weet
wat joie de vivre is
Met mijn voorkeurstem
zoek ik mijn avondkameraad
die, zogenaamd gearresteerd,
door mij werd geëlimieerd
na driemaal in vergane…
Zij, de machines
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
158 In die vergane tijd vocht hij het uit
met een keur aan klassieke goden,
innemende nimfen en Sirenen,
de muzen om zijn tijd te doden;
hij goochelde met vele Grote Protagonisten,
verzon en googelde alterego’s en eega’s rond,
flirtte opzichtig met de toekomst en historie,
liet zien dat híj de Helikon én de Olympus beklom.…
N I E U W J A A R N A C H T (1897)
poëzie
3.4 met 10 stemmen
3.079 ‘t Is eeuwig, dat mijn hert doet haken;
vergaan, o God, en wil ‘t, en kan ‘t;
het steunt en ‘t rust in uwe hand:
- om nieuwjaarnacht en wille ik waken!…
Golgotha
poëzie
3.7 met 25 stemmen
12.088 En Englenkoren,
Zij heffen aan:
‘Wat eeuwig goed is
KAN niet vergaan!’…
Herfst
gedicht
3.2 met 8 stemmen
17.688 Van enkle verzen, die vergaan?
En de herfsthemel straalt, waar grote stille
Wolken verheven en doorschenen staan.…
Lesbos en Lisboa
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
541 in 't midden
de tempelgodin
verheven symbool
aan Aegeïsche kust
*
Lichtjaren later
dat andere Eiland
de kust van Iberia
aan de oceaan
klinkt een heldere fado
zinkt de zon aan het eind
van de Taag in het water
saudade in Lisboa
stad met de scheef
afgesneden paleizen
waar stukken ontbreken
van een lange muur
verval van vergane…
DE MENS, DE PALESTIJNEN, HET PALESTIJNSE VOLK
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
696 op dat hele kleine stukje land aan de Middellandse zee
zo ver van hun beloofde land
zo ver af van de 2 staten
leven in alle staten van mensonwaardigheid
natuurlijk zit er kaf onder hun koren
maar onder de wereldleiders zoveel meer
ook onder de volksvertegenwoordigers, het volk van Nederland
'102.000 ' Palestijnen laten gaan, vergaan
wie…
Zomer
netgedicht
2.8 met 15 stemmen
1.510 Dan, in de blauwe nacht, flitst vliegensvlug de donder aan,
een regenvlaag spoelt muffig stof door uitgedroogde goten;
de lege greppels zwellen op tot modderige sloten,
het spat en spookt en even lijkt die lome wereld te vergaan.…
Mijn thuis
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
1.075 Kroonluchters van witte glinsterende kristallen
Vanaf het moment dat ik de oprijlaan betrad
Wist ik….Deze plek zal me bevallen
Een open haard met een wit marmeren schouw
De keuken met een oud en groot fornuis
De slaapkamer met in het midden een hemelbed
Plotseling en onverwachts heb ik een nieuw thuis
De grote zolder vol met oude soms half vergane…
DE BARRE ROTS
poëzie
3.8 met 20 stemmen
4.137 wen der tegenheên vaak overstelpende vloed
voor een ogenblik tijds is geweken,
zij de bloesem van vroegere weelde vergaan,
zij ’t voor altijd op aard met vreugde gedaan,
voel’ zich ’t hart bij herhaling nog breken; —
toch verheft zich in vrede de geest naar omhoog,
bij de daauwdrop der smeltende smart in het oog,
en men beurt uit ons werelds…
Melancholia.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
1.979 Het was niet langer stijgen,
Maar dalen; niet zingen, maar zwijgen
Want de schemering kwam aan;
Achter de stille landen
Zag ik de zonne stranden,
Stranden en...... dan vergaan.
Toen riep er bij dat scheiden
Een koekoek of hij zeide
De zon een avondgroet.........…
Pietje Weetal.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.114 o Foei, dat zal haar slecht vergaan.
En was 't verbrande heel veel waard?
‘o, 't Was maar brandhout op de haard.’
Och kom, als jij niets beters weet,
Neem in 't vervolg dan and'ren beet.
‘Nu ja, dit was een grapje maar,
Doch wat ik nu vertel, is waar.…
Goedemorgen- twee ochtendgedichten
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
529 1
ik lag wat langer
in Morpheus' armen
ze waren warm en
koesterend wollig
mijn Chateau de Chambres d'Action,
rond en in quasi vergane glorie,
vertelt mij nu met een rustige slag
(hij loopt op twee stromende darmen)
dat vandaag het vervolg
van mijn levens story
om zes uur drie en dertig
bij open raam beginnen mag
er passeert een…
Liefdesuur
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.783 Weldra zal de zilvren maan
Aan de starrenhemel staan,
En het ondoordringbaar donker
Zal voor 't zacht en lief geflonker
Der vorstin des nachts vergaan.
Zielbetoovrend is die stond;
Dartel, zefier, dartel rond,
Meng uw zuchten bij 't geklater
Van het kabbelende water,
Dartel, zefier, vrij in 't rond.…
Nu de herfst is gekomen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
550 weemoedig
in het geelbruin verschijnen van herfstkleuren
die herinneren aan tochten uit onvergetelijke jeugd
en mensen geloven zoals de trotse bomen doen
groen in blad, niet verkleuren, gedachten openen
nieuwe deuren, ze drijven fluisterend voorbij
alsof er tijdens het verkleuren en het vallen van bladeren
een droeve melodieuze symfonie vol vergane…
Trip door Noviomagus
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
419 Hoe wij elkaar gevonden hebben,
Door de stofwolken der vergane’ ;
De glorie voltrekt in vertraagde
Stappen in beladen voetstappen
Die de voorgetreden grootverleden
Zompig in druilerig landschappelijk
Verdwaalland geschonken hebben.…
troost biedende uitroeptekens
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
314 Als de wereld zou vergaan,
een apocalyptisch bestaan op de loer ligt,
wellicht onze allerlaatste dagen geteld zijn,
zullen wij van pure liefde het einde versteld doen staan.
Maar nu is het slechts het licht wat het zicht op het beeld,
door wild dwarrelende stofdeeltjes,
deze woorden, onmogelijk maakt.…
Hymne aan de stilte
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.319 III
De lach der lippen zal vergaan
Verdoven eens der ogen gloed;
En hoe zou 't woord van trouw bestaan
Tenzij-dan dat het Ú gemoet
O Stilte, die in Leed en Strijd
Uit 't aardse onze harten wijdt
En voert ons zwijgend naar het land
Waar 't onverganklijke het wijken bant.…
Mooier dan de Maan
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
1.615 sprookje zonder einde, zoveel mooier dan gedacht
Jij bent mooier dan jij mooi bent, zoveel mooier dan de maan
Want ook met mijn ogen dicht, zie ik hoe mooi jij bent ontstaan
Als een ster tussen de sterren, duizend sterren in haar pracht
En wou vallen als een wens, voor één die op jou had gewacht
En ik weet dat als wij opstaan, alle sterren zijn vergaan…
Laaglands
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
464 Wees welkom dus in 't koninkrijk
het laagland van de minderheden
het groene hart achter de dijk
bekneld tussen twee havensteden
het land van bartje in het noorden
van ome loeks op 't witte peerd
de spaanse brabander en geert
het laagland van de losse zeden
maar dat is net als rob de nijs
vergane glorie, lang vergeten
de tijd maakt zelden…
AAN MIJN VADERLAND
poëzie
3.9 met 20 stemmen
4.228 Het misdrijf doet Europa beven;
’t Verraad, alom ten troon verheven,
Voert de oorlogsdonders brullende aan;
Doet duizend duizendtallen sneven,
En hof en stad in vlammen staan;
De huisman moet zijn erf begeven,
En op uitheemse grond schier van gebrek vergaan;
De krijgsknecht wordt in ’t woên gesteven;
De landman, vloekend voortgedreven,
Wordt…
de Zeijerwiek*
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
874 Reizend over Drenthe's stille wegen
Mochten wij de ontdekking beleven
Van een geconserveerd verleden
Vergane welvaart lang geleden
Een middagje Drenthe rond
Met vrouw en Friese hond
Deed ons belanden bij een wiek
Die de ontginner ooit eens schiep
Na afsluiten van de grote wateren
Wordt hij nu volgepompt uit een wel
Op stenen die het water…
Zondagmorgen aan het strand
poëzie
3.4 met 11 stemmen
4.044 klaagt het meisje:
Zó is ons vadertje ook vergaan,
En zo bederf j'ons schuitje heel en al.…
Hades en Perséphone
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
620 vogelnestdieren
in verzonken bekkens
Obscure camera's
ovale muren
impermeabele
schoot van de Hades
Diep weggescholen
dorgedroogd deeg
van eroderende
roestbruine bladeren
Axons dendrieten
tal loze pezen
tussen de tenen
en spattende aderen
onder de voet
van de woudgewelfreus
Stamvader wakend,
gekruind en doordesemd,
over 't vergane…
Festina lente; 6. De Oude Eik
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
399 ."
Opgaan in de aarde
vergaan in het leven
geheel omgaan
in de som der delen.
"Ik blijf maar dromen."
De woorden werden beantwoord
met een vraag, en stilte
volgende stilte.
Onderbewust
zijn zonder luwte.
Grepen van hout houden onbemind vast
evenals het uitgerekte hart van geliefden.…
Ook de voor het overleven strijdende , de kaalgeknipte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
473 Deze dagen kan ik helaas niet echt alles zo vergeten,
alsof het collectief geweten, ogenblikken zijn vergaan.…
Aarde, over-oude
poëzie
4.0 met 14 stemmen
2.439 Diep onder mij verveegt de reep der wegen;
geen fluistrend haspelen van huivrend graan
en wuift de smaak van wassend brood me tegen;
de blik der dieren is mijn blik vergaan.…
Vuur van Tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
548 net als ook jij en ik
gedrieën altijd communiceren
Begrijpelijk dus
zowel geestelijk als
fysiek ontzettend tevreden
Jij, net zoals ik
opgewekt en vrolijk
wij vliegen boven valleien
Jij, net zoals ik
los van de wereld
los van alles, iedereen
Jij, net zoals ik
luchtledig-bevrijd, de toekomst tegemoet
met achter ons
vallende ster, vergaan…