Alle inzendingen over vergaan

1421 resultaten.

Sorteren op:

De mot

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 551
En ik leef, al ben ik een eigenlijk allang vergaan. Maar nog niet genoeg, nog niet voldaan want de warmte is te kort, te koud. Nu ben ik te hebberig, en maak de fout en draai me om, en zie haar staan, ik kijk, en ik vrees, dat ik nu teveel begeer. Want op dit licht kijken alle andere neer.…
Wbb20 februari 2015Lees meer >

De Zuchten van de Tijd

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 349
Sporen van oude vetes blijven achter, waar vlees werd verscheurd en achtergelaten om te vergaan, prijsgegeven aan de raven. Beelden razen voorbij, onaangetast door tijd.…

Paradise regained

netgedicht
3.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 343
herhaalde roep was warme waanzin - een genot een lint van tonen als een speelbal van een fee die overdreef die vaalgele trompetnarcis die denkt ik ben een roos die bloeit, maar zelf niet weet wat joie de vivre is Met mijn voorkeurstem zoek ik mijn avondkameraad die, zogenaamd gearresteerd, door mij werd geëlimieerd na driemaal in vergane…

Zij, de machines

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 158
In die vergane tijd vocht hij het uit met een keur aan klassieke goden, innemende nimfen en Sirenen, de muzen om zijn tijd te doden; hij goochelde met vele Grote Protagonisten, verzon en googelde alterego’s en eega’s rond, flirtte opzichtig met de toekomst en historie, liet zien dat híj de Helikon én de Olympus beklom.…

N I E U W J A A R N A C H T (1897)

poëzie
3.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 3.079
‘t Is eeuwig, dat mijn hert doet haken; vergaan, o God, en wil ‘t, en kan ‘t; het steunt en ‘t rust in uwe hand: - om nieuwjaarnacht en wille ik waken!…
Guido Gezelle31 december 2001Lees meer >

Golgotha

poëzie
3.7 met 25 stemmen aantal keer bekeken 12.088
En Englenkoren, Zij heffen aan: ‘Wat eeuwig goed is KAN niet vergaan!’…

Herfst

gedicht
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 17.688
Van enkle verzen, die vergaan? En de herfsthemel straalt, waar grote stille Wolken verheven en doorschenen staan.…

Lesbos en Lisboa

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 541
in 't midden de tempelgodin verheven symbool aan Aegeïsche kust * Lichtjaren later dat andere Eiland de kust van Iberia aan de oceaan klinkt een heldere fado zinkt de zon aan het eind van de Taag in het water saudade in Lisboa stad met de scheef afgesneden paleizen waar stukken ontbreken van een lange muur verval van vergane…
Maxim15 juli 2024Lees meer >

DE MENS, DE PALESTIJNEN, HET PALESTIJNSE VOLK

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 696
op dat hele kleine stukje land aan de Middellandse zee zo ver van hun beloofde land zo ver af van de 2 staten leven in alle staten van mensonwaardigheid natuurlijk zit er kaf onder hun koren maar onder de wereldleiders zoveel meer ook onder de volksvertegenwoordigers, het volk van Nederland '102.000 ' Palestijnen laten gaan, vergaan wie…

Zomer

netgedicht
2.8 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.510
Dan, in de blauwe nacht, flitst vliegensvlug de donder aan, een regenvlaag spoelt muffig stof door uitgedroogde goten; de lege greppels zwellen op tot modderige sloten, het spat en spookt en even lijkt die lome wereld te vergaan.…

Mijn thuis

hartenkreet
3.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.075
Kroonluchters van witte glinsterende kristallen Vanaf het moment dat ik de oprijlaan betrad Wist ik….Deze plek zal me bevallen Een open haard met een wit marmeren schouw De keuken met een oud en groot fornuis De slaapkamer met in het midden een hemelbed Plotseling en onverwachts heb ik een nieuw thuis De grote zolder vol met oude soms half vergane…
car28 juli 2004Lees meer >

DE BARRE ROTS

poëzie
3.8 met 20 stemmen aantal keer bekeken 4.137
wen der tegenheên vaak overstelpende vloed voor een ogenblik tijds is geweken, zij de bloesem van vroegere weelde vergaan, zij ’t voor altijd op aard met vreugde gedaan, voel’ zich ’t hart bij herhaling nog breken; — toch verheft zich in vrede de geest naar omhoog, bij de daauwdrop der smeltende smart in het oog, en men beurt uit ons werelds…

Melancholia.

poëzie
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.979
Het was niet langer stijgen, Maar dalen; niet zingen, maar zwijgen Want de schemering kwam aan; Achter de stille landen Zag ik de zonne stranden, Stranden en...... dan vergaan. Toen riep er bij dat scheiden Een koekoek of hij zeide De zon een avondgroet.........…

Pietje Weetal.

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.114
o Foei, dat zal haar slecht vergaan. En was 't verbrande heel veel waard? ‘o, 't Was maar brandhout op de haard.’ Och kom, als jij niets beters weet, Neem in 't vervolg dan and'ren beet. ‘Nu ja, dit was een grapje maar, Doch wat ik nu vertel, is waar.…

Goedemorgen- twee ochtendgedichten

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 529
1 ik lag wat langer in Morpheus' armen ze waren warm en koesterend wollig mijn Chateau de Chambres d'Action, rond en in quasi vergane glorie, vertelt mij nu met een rustige slag (hij loopt op twee stromende darmen) dat vandaag het vervolg van mijn levens story om zes uur drie en dertig bij open raam beginnen mag er passeert een…

Liefdesuur

poëzie
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.783
Weldra zal de zilvren maan Aan de starrenhemel staan, En het ondoordringbaar donker Zal voor 't zacht en lief geflonker Der vorstin des nachts vergaan. Zielbetoovrend is die stond; Dartel, zefier, dartel rond, Meng uw zuchten bij 't geklater Van het kabbelende water, Dartel, zefier, vrij in 't rond.…

Nu de herfst is gekomen

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 550
weemoedig in het geelbruin verschijnen van herfstkleuren die herinneren aan tochten uit onvergetelijke jeugd en mensen geloven zoals de trotse bomen doen groen in blad, niet verkleuren, gedachten openen nieuwe deuren, ze drijven fluisterend voorbij alsof er tijdens het verkleuren en het vallen van bladeren een droeve melodieuze symfonie vol vergane…
mobar25 september 2019Lees meer >

Trip door Noviomagus

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 419
Hoe wij elkaar gevonden hebben, Door de stofwolken der vergane’ ; De glorie voltrekt in vertraagde Stappen in beladen voetstappen Die de voorgetreden grootverleden Zompig in druilerig landschappelijk Verdwaalland geschonken hebben.…

troost biedende uitroeptekens

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 314
Als de wereld zou vergaan, een apocalyptisch bestaan op de loer ligt, wellicht onze allerlaatste dagen geteld zijn, zullen wij van pure liefde het einde versteld doen staan. Maar nu is het slechts het licht wat het zicht op het beeld, door wild dwarrelende stofdeeltjes, deze woorden, onmogelijk maakt.…
Simone de B.19 augustus 2025Lees meer >

Hymne aan de stilte

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.319
III De lach der lippen zal vergaan Verdoven eens der ogen gloed; En hoe zou 't woord van trouw bestaan Tenzij-dan dat het Ú gemoet O Stilte, die in Leed en Strijd Uit 't aardse onze harten wijdt En voert ons zwijgend naar het land Waar 't onverganklijke het wijken bant.…

Mooier dan de Maan

netgedicht
4.6 met 18 stemmen aantal keer bekeken 1.615
sprookje zonder einde, zoveel mooier dan gedacht Jij bent mooier dan jij mooi bent, zoveel mooier dan de maan Want ook met mijn ogen dicht, zie ik hoe mooi jij bent ontstaan Als een ster tussen de sterren, duizend sterren in haar pracht En wou vallen als een wens, voor één die op jou had gewacht En ik weet dat als wij opstaan, alle sterren zijn vergaan…

Laaglands

netgedicht
2.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 464
Wees welkom dus in 't koninkrijk het laagland van de minderheden het groene hart achter de dijk bekneld tussen twee havensteden het land van bartje in het noorden van ome loeks op 't witte peerd de spaanse brabander en geert het laagland van de losse zeden maar dat is net als rob de nijs vergane glorie, lang vergeten de tijd maakt zelden…
Maxim18 maart 2025Lees meer >

AAN MIJN VADERLAND

poëzie
3.9 met 20 stemmen aantal keer bekeken 4.228
Het misdrijf doet Europa beven; ’t Verraad, alom ten troon verheven, Voert de oorlogsdonders brullende aan; Doet duizend duizendtallen sneven, En hof en stad in vlammen staan; De huisman moet zijn erf begeven, En op uitheemse grond schier van gebrek vergaan; De krijgsknecht wordt in ’t woên gesteven; De landman, vloekend voortgedreven, Wordt…

de Zeijerwiek*

netgedicht
4.3 met 14 stemmen aantal keer bekeken 874
Reizend over Drenthe's stille wegen Mochten wij de ontdekking beleven Van een geconserveerd verleden Vergane welvaart lang geleden Een middagje Drenthe rond Met vrouw en Friese hond Deed ons belanden bij een wiek Die de ontginner ooit eens schiep Na afsluiten van de grote wateren Wordt hij nu volgepompt uit een wel Op stenen die het water…
Rikus Kiers3 februari 2008Lees meer >

Zondagmorgen aan het strand

poëzie
3.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 4.044
klaagt het meisje: Zó is ons vadertje ook vergaan, En zo bederf j'ons schuitje heel en al.…
Carel Vosmaer27 februari 2022Lees meer >

Hades en Perséphone

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 620
vogelnestdieren in verzonken bekkens Obscure camera's ovale muren impermeabele schoot van de Hades Diep weggescholen dorgedroogd deeg van eroderende roestbruine bladeren Axons dendrieten tal loze pezen tussen de tenen en spattende aderen onder de voet van de woudgewelfreus Stamvader wakend, gekruind en doordesemd, over 't vergane…

Festina lente; 6. De Oude Eik

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 399
." Opgaan in de aarde vergaan in het leven geheel omgaan in de som der delen. "Ik blijf maar dromen." De woorden werden beantwoord met een vraag, en stilte volgende stilte. Onderbewust zijn zonder luwte. Grepen van hout houden onbemind vast evenals het uitgerekte hart van geliefden.…

Ook de voor het overleven strijdende , de kaalgeknipte

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 473
Deze dagen kan ik helaas niet echt alles zo vergeten, alsof het collectief geweten, ogenblikken zijn vergaan.…

Aarde, over-oude

poëzie
4.0 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.439
Diep onder mij verveegt de reep der wegen; geen fluistrend haspelen van huivrend graan en wuift de smaak van wassend brood me tegen; de blik der dieren is mijn blik vergaan.…

Vuur van Tijd

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 548
net als ook jij en ik gedrieën altijd communiceren Begrijpelijk dus zowel geestelijk als fysiek ontzettend tevreden Jij, net zoals ik opgewekt en vrolijk wij vliegen boven valleien Jij, net zoals ik los van de wereld los van alles, iedereen Jij, net zoals ik luchtledig-bevrijd, de toekomst tegemoet met achter ons vallende ster, vergaan…