210 resultaten.
Regisseur
gedicht
3.8 met 26 stemmen
9.383 Hij pelt zijn spelers uit hun bronzen toneel-
mantel, licht hun schedel op en tuurt
door de spleet in het duister. Hij ziet het al.
Te veel geest. Te veel fles. Dit toneel
moet anders. Bloed wil hij, krokant
knappende botten, een knellend
strottehoofd. Speel het vlees, zegt hij.
Een goede les. Hij wil hun nagels voelen
in de woorden.…
Oldehove
netgedicht
4.1 met 34 stemmen
1.450 grazend door het Friese groenland
lonkt groots de scheve rafeltoren
van het dode Oldehoofster kerkje
vol platgetreden Romeinse sporen
zij begroeven daar hun doden en
geheimen in de gitzwarte grond
een werelds erfgoed ons gegeven
opdat nieuw zich met oud verbond
het Oldehoofster kerkhof met
kranige happen leeggeroofd
tombes en schedels…
Houten kerk Bickerseiland 1968
netgedicht
3.0 met 15 stemmen
1.390 niets komen
paard en wagen plotseling opdagen
Een stem schreeuwt in m’n hoofd
Grietje is dood, ze is overreden
mannen en vrouwen in het zwart
die in de donkere aarde staren
beelden vervagen bij m’n ontwaken
Een eeuw later woon ik er naast als
hof en kerk zijn geruimd en gesloopt
en mijn Amerikaans vriend met
een kleine gekwetste schedel…
Onheilsgodin
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
654 vanuit haar ivoren toren
regeert ze over haar onderdanen
wie danig uit de pas loopt
straft ze af
met haar hautaine blik
die als ze kon doden
heel veel graven zou delven
op haar dodenakker
waar levend begraven slachtoffers
nog immer knekelen
en in de nacht hun botten
laten rammelen
vuurspugend
uit ingekaste holle ogen
met eendere schedels…
DE DAG STOND STRALENDE
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.245 De dag stond stralende, gesponnen klank,
De hemel lag, schedel van God, vol wonderen,
De zee zette zich om, en goot zich uit,
En joeg zich op, en stond, en bolderde.
Het was al vreugd', een mild geraas ging uit
Van golven, die de castagnetten sloegen,
Van wolken, die het zijd gewaad verschoven,
Van onzichtbare strijkers door het Ruim.…
DE STATENBIJBEL
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.443 Ik lig hier nu al vele eeuwen
mijn knekels liggen door elkaar
er is niets meer van te breien,
dat komt door het respectloos heien
de kist om mij heen, is al verdwenen
mijn schedel heeft nog al mijn tanden
ik mis veel kootjes van mijn handen
de mooie bel, die ik heb meegekregen
heeft altijd aan mijn zij gelegen
de Statenbijbel is ook al…
Zomer souvenir
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
646 hij grijnst
zoals gewoonlijk
schudt
nauwelijks merkbaar
zijn vale schedel
met beide handen
omvat ik mijn buik
kijk wanhopig omhoog
wat wil daaruit?
en wanneer?…
Hij droeg onze smerten
poëzie
4.3 met 50 stemmen
7.579 hebben of de hamer opgelicht,
Of het vervloekte hout op Golgotha gesticht,
Of over uwe rok tsaam dobbelden en tuisten:
Ik ben 't, ô Heer, ik ben 't die u dit hebt gedaan,
Ik ben de zware boom die u had overlâen,
Ik ben de taaie streng waarmee gij ging gebonden,
De nagel, en de speer, de gesel die u sloeg,
De bloed-bedropen kroon die uwe schedel…
Klassiek kamperen
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
1.238 Klam is de slaapzak en kil,
spierpijn van schedel tot bil.…
Tweespalt, driespalt, twee vrouwen en een kind
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
729 De vuisten van de man om glas gebald,
De schedel barst terwijl de
Opera vedette zingt en zingt.
2
De groene berg, een schuimend verre kustlijn
De koele bries
De karmozijnen lippen
De witte handen van de maagd, het natte haar doorwoelend
De armen roze wiegend en het schelpen bed
De vederlichte boot vertrekt westwaarts
De vrouw op de boeg…
onbevlekt
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.407 de kreupele stal er staat
planken zonder frullen
de os herkauwt met schuimvlokken op de lippen
bij de eerste verbeten wee kauwt ze op een olijftak
snauwt ze hem bezeten toe met een helle blos
een kribbe van wrakhout is met dons gevuld
de zoon duikt naar de bodem van haar bekken
dan puilt uit de schoot een bloederige krop
een vliezige schedel…
De gedempte put
gedicht
2.5 met 4 stemmen
3.582 Ik lees
weer, word kwetsbaar en hard, kan reizen zoveel
ik wil, bedacht geluk, streek over de schedel:
zon die minder heet, wijn die minder wreed was
wanneer ik op mijn gemak het maanlandschap vergat.
Ik dempte, dempte niet. Zand en stof. Geen grein
verstand. Hoezo risico?…
Reconstructie
gedicht
1.5 met 16 stemmen
5.827 Ram een schip tegen de kade
Maak twee gelijke barsten in een schedel
tot de tegels helder kraken. Rakelings het plein
waar ruimte om je oren waait als vlinderslag
in vlagen van paniek. Neem een k voor in je mond.
Een stokkende kade om aan te staan.
-------------------------------------
uit: 'Er staat een stad op', 2007.…
'T KRUISKE
poëzie
3.8 met 23 stemmen
8.632 Maar, dat kruiske, 't is geschreven
diep mij in de kop gebleven,
teken van mijn erfgebied:*
die de schedel mij aan scherven
sloege, en hiete* 't kruiske derven,
nog en hadde' hij 't kruiske niet!…
Hy droeg onse smerten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.074 of de hamer opgelicht,
Of het vervloecte hout op Golgotha gesticht,
Of over uwen rock tsaem dobbelden en tuyschten:
Ick bent, o Heer, ick bent die u dit heb gedaen,
Ick ben den zwaren boom die u had overlaen,
Ick ben de taaye streng daermee ghy ginct gebonden,
De nagel, en de speer, de geessel die u sloech,
De bloet-bedropen croon die uwen schedel…
Schijnaanval
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.318 van het volk
Ze happen naar je als een krokodil
Ze rispen je botsplinters op
Met jouw witte bloes
Aan een bezemsteel geknoopt
Drong je mijn nest binnen
En ik buig over jouw plastic kralensnoer
Van toen je nog een kapster in een poppenhuis was
Nu sta je dreigend met een schaar
Langs neusvleugel en oorlel te knippen
Het galmt door de schedel…
De lengte van dagen
gedicht
2.8 met 9 stemmen
7.869 Hij grijnst en sneert, voor vermeningvuldiging
zijn twee grijze haren nodig; smeert, vanwege
houden van, Franse mosterd op zijn schedel
en likt zijn wijsvinger af. Vandaar is het ineens
niet ver meer.…
éénoog het tegenlicht
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
847 Mogen we vergeten van het verleden
kunnen we het hoofd verwijten
dat het
of het heden vergeven
dat het
een hoofd heeft vergeten
het is een vraag geen vraag
vaagweg
heeft het een mond in de einder
een stilleven in lood gedompeld
vertraagd
met kiezels in de schedel
is het improviserende
met vlokken in de wimpers
de hoge noot van…
100 jarige oorlog
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
772 Ze voelden de kogels fluiten langs hun oren
Tot één zich door de schedel van de jongen boorde.
De aarde dronk zijn bloed.
Hij zonk weg in het slijk.
Het water spoelde het bloed wat weg
Een beetje gezicht was zichtbaar
Maar helaas niet meer herkenbaar.…
Irene
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
573 Terwijl mijn schedel nog natrilt door je vele woorden
en ik met mijn ei vaak blijf zitten...
zie ik steeds het beeld
van een vroege ochtend, zo vlak voor zonsopgang
en erna,
bij de heuvels van Isfahan
en van Shiraz met zijn rozentuinen
als onderpand van onze vriendschap.…
voor de laatste toon van dit refrein
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.721 schimmels, ruinen
en een zwarte hengst
ik tuig ze op, zwaai
en juich maar als ik
aan de leidsels trek
hoeven spatten
vonken uit de straat
als de koets zich langzaam
in beweging zet, nog draven
ze gestrekt, ik kijk niet om
zeg me waarom
we slaan op hol en stijgen
langs ogen vol afgrijzen
bolle koppen nokken
hoeven splijten schedels…
Reset
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
595 Ik luister nu vaak driedimensionaal
mijn oren en schedel moeten nog wennen
't is mooi maar is het mooier dan tevoor?
de tijd leert of youtube mij kan verwennen…
Status quo
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
485 ."
Intussen groeit, nog tijdens 't belconsult
aldoor mijn quaal met groeiend ongeduld
maar ook doks bloeddruk die zijn schedel vult
waarop een joekel van een talenbult
"Your wish is my command, dat weet u toch?…
Crisis
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
551 Ik hang met mijn benen in een lus
aan een tak van een boom, terwijl
uitgehongerde jakhalzen omhoog
springen en af en toe in mijn
schedel bijten.
Bij 'Things to do:' schrijf ik in
mijn agenda 'zelfdoding?' uit een
bedroefde, verbitterde krabbel van
galgehumor.…
Slik
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
35 De wijnkan is een schedel vol met licht.
Vrouwen lachen met gezouten kelen
om en om gaat de nacht door onze lippen.
Laat de hoop verzuipen als een kind
dat te diep liep in de moederschoot van ’t water.
Wanneer mijn botten kraken tot gruis
blijft zij de enige die niet verstijft:
grootse eentonigheid, lieflijk doodse.…
Bergtop
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
342 Dat schurende
na-na-na-na
van gedachten
die tegen de binnenkant van je schedel slaan
als vliegen tegen glas.
Je zit hier
alsof je al half verdwenen bent.
Je bent een eiland
zonder deur.
Een vesting
waar de brug is weggerot.
Je vraagt niet om hulp.
Trots is een hard soort steen.…
Polderluchtkastelen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
506 Wij denken dus wij zijn maar wie zijn wij
Vergaan wij niet in horen en in zien
Het land van Rembrandt was nog niet geboren
Descartes had makkelijk praten bovendien
De stilte sliep nog op haar rechterzij
Wij denken niet maar zien wel duizend dingen
De kolderbolder rolt van oor tot oor
Wij horen wel maar luisteren niet meer
Versterkt in schedel…
Roverslied
poëzie
3.6 met 24 stemmen
8.492 En de vijand de schedel gekloofd,
En vooruit!
Op de weg,
Langs de heg,
Met een houw en een stoot
De dragonders verjaagd, en de markgraaf gedood,
Om de buit!…
Antwoord van duizendvoudige pijnen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.093 Scheur mij het vlees van de schedel
met jouw alruinen tentakels.
Looi me de huid met je granieten nagels.
Breek mijn skelet uit de hengels,
als in een eeuwig blijspel van waanzin.
Of geef me het genadeschot
en vul mijn omhullende buidel
met alle lavastenen
uit de vuurberg van oneindige bezwaarlijkheden.…
Het oude kerkhof
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
550 De adel en zijn roem zijn verdwenen,
alleen de namen staan er nog
en wat schedels en beenderen in de grond.
Nu tooien onafzienbare rijen wijnstruiken
de zonnige glooiingen in deze streek en
een kleine stad staat nu waar het dorpje stond.
==…