1811 resultaten.
Het stenen woud
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.535 De lucht is grijs. Peilloos laag.
Het behang verkleurt. Alles wordt somber.
Dromen achter glas. Breekbaar gewicht.
Meer niet. We bewaren ze braaf.
Dan de avond. Zwart.
Vretend aan de ramen. Het duister regeert.
Onder de grond. Stilte.
Ik weet het wel. De wortels wachten.
Heel stil. Zij kennen het geheim.
De verstijving.…
Waar eens mijn wiegje stond
hartenkreet
2.1 met 7 stemmen
2.133 Waar de kikkers vrolijk kwaakten,
zie je nu grijs asfalt gaan.
Waar de toekomst nog een kleur had
en de gulden een daalder was,
waar de kinderen veilig speelden,
op een veldje, groen als gras.
Oh Nederland, waar eens mijn wiegje stond.
Vaak denk ik aan vroeger terug,
maar de tijd gaat veel te vlug.…
Rampdag
hartenkreet
2.1 met 11 stemmen
2.470 De schilder is op dat moment bezig de buitenboel te verven
en alles staat dan open, ramen en deuren,
de kat loopt vrij rond en je raadt al wat er dan wel moet
gebeuren,
precies 't mormel loopt door de groene verf, hij zelf is van
nature grijs, hij springt op tafel, op de grond,
overal groene poten.…
oktoberstilte
netgedicht
3.4 met 36 stemmen
9.959 Cabanes eind oktober – grijs bruin oker groen
Een door nevels van vuurtjes versluierd seizoen
Waar de roofvogel langzaam haar spied-rondjes draait
De barmhartige zon alle herfsttinten aait
De winterslaap nadert de kou is op til
De natuur komt tot rust - een merkbaar verschil
Met de brandende zon van de bloedhete zomer
Het tempo de kleuren zijn…
De laatste symfonie
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
994 Het orkest stort in
een grijs gedraaid en krakend verleden
met als enige zuivere van die avond een
traan gevuld met het stille verlangen
naar die laatste symfonie…
Familie
netgedicht
3.0 met 26 stemmen
6.608 Je gelooft niet veel,
niet grijs, niet helemaal rose...
Maar waar jij in gelooft
is van jou.
Je staat tussen verliezers
bewust, inwendig.
Je kijkt naar beneden,
maar je valt niet
zolang men je zal nodig hebben.
En je neemt het geluk
zoals de graankorrels
een beetje of niets...
Jij bent familie
dezelfde rang, dezelfde stam.…
Stel je dit gevoel eens voor
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.391 tikken van de regen
Aan je grote jeugdliefde denken
en ineens kom je die ergens tegen
Rillend en bibberend van de kou
neem je een heerlijk warm bad
Je maakt een heerlijk fietstochtje
in jouw meest favoriete stad
De trui vinden die je al heel lang zocht
maar dan wel voor de halve prijs
Iemand die met je haar speelt
ook al ben je oud en grijs…
Onze oude eikenboom
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.355 Onze oude eikenboom zit in de nesten
Mochten in grijs verleden kinderen hem pesten
Beklimmen en langs tere takken aan de buitenkant
Pijlsnel afdalen uit de top en landen in het zand
En aan de sterkste zijtak onderaan had men onbevangen
een schommel voor hem pijnlijk opgehangen
Als kind deed ik die oude eik ook menigmaal zo zeer
Met mijn…
De weg terug en verder
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.063 volgde ik
de ladder omhoog
of struikelde over de sporten
opdat mijn lippen zo vaak
de droge aarde kusten
*
uit de lotus
zucht de aarde
schoonheid
tot vergankelijkheid
terwijl schaduw
leven dicht
*
de kleurenfilm
vertoont hoge bergen
op toppen, soms
door het lot of ego beklommen
evenzo het zwart-wit
overheersend in grijs…
DE VIER KAMERADEN
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.136 Ik zit aan mijn tafel in de werkersbuurt
de lucht is grauw, het licht is stil, dood-grijs:
wat kinders en een orgel klagen droeve wijs
omhoog, 't is of de dag al eeuwigheden duurt.…
DE LAATSTE STORM
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.609 Zo lange reisden
schip en zeeman samen door de stormen;
grijs is 't hoofd geworden van de zeeman,
krakend en versleten 't machtig vaartuig...
O de wind, de zee, de laatste storrem!
Schuimend, bruisend, stijgen wilde baren
onder zijne voeten. Krakend, berstend,
in de diepe kolken draait het vaartuig...…
Handelsgeest
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
592 Maar met takels en lieren,
is het dat de hijskraan zachtjes zucht,
zodra de lading krachtig met haar
lippen het grijs cement aan wal een welkom kust.
Grote schuiten lopen binnen.
Kolen, cokes en koffiebonen,
zo gek kun je ‘t niet verzinnen,
maar het moet wel de moeite lonen,
Valt er goed garen van te spinnen?…
Ted talk
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
950 één lang grijs lint van hier tot de noordzee
straks stopt de ambulance nog -
o nee!...…
Vogels van de duisternacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
373 De jaren gingen grijs voorbij.
Marktplaatsen werden stiller.
Men zwijgt nu over de offers van het bloed.
Alles verwaait,
het zout eet de fundamenten op,
het dorp legt zich neer bij het stoffige lot.
Nacht.
De lachende maan werpt een gezicht
door het takkenwoud waar eenzaamheid zich uitkleedt.…
Bozeboer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
887 Hoe was het weer... hoe het weer was
het weer of de lucht of de wind en de wolken?
koeien op stal weer die worden gemolken
het loopt als een tiet en het stinkt er naar sheet
De avond is ongemak, staand in hun plas
de voedselbank is er niks bij
wel de beer
in silo's die vol zijn, en rondom
in sloten
open geloosd vanonder hun staarten…
serpentijn (droom)
netgedicht
3.3 met 27 stemmen
2.287 daar lag ze grijs geschubd, spiernaakt
leek ze dreigend in haar slaap, lief
zolang je haar maar niet wakker maakt
venijnig plots dan viel ze aan
schichtte ze vastberaden naar
de brandende aderen in m’n nek
en net toen ze haar tengere tanden
in m’n hals of huig wou planten
rees ze tot net niet boven m’n hoofd
waar ze vloeiend als van levende…
Zonderlinge dorpelingen
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
609 zich staand op eigen poten
zorgt aan stam voor eigen loten
De bronzen galm van joris' klokken
denderde de oprijlaan
en het gazon op om de hoek
doch 't was geen steen die aanstoot bood
hun oren functioneerden goed
geen hunner leed aan zenuwnood
De dorpers kwamen ter communie
en 's anderendaags een senior
in keurig pak driedelig grijs…
Tussen bergen en diepte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
248 Vrienden verdwenen, de Geest verdampt,
Goede dagen werden grijs,
Ik haatte God die eens bergen kon verplaatsen,
Nu blijft enkel stilte in mijn reis.
Wie zal mij nu dragen,
Nu het fundament verdwenen is?
Wie weet, ooit berg ik hoop opnieuw
In een vallend woord, een klein gemis.…
Wat een prachtig jaar hebben we verdiend
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
462 Grijs is verdacht, complex is links,
en waarheid? Ach —
die stemmen we gewoon weg.
En consumeren, o ja, consumeren!
Koop om te voelen dat je bestaat.
Koop om het gat te vullen
dat ooit gemeenschap heette.
De aarde brandt, maar kijk:
gratis verzending.
Extreem rechts noemt het traditie,
alsof haat ineens erfgoed is.…
Paradise regained
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
343 en zong voor mij
een korte serenade
de verloren zoon
'Laten wij in schoonheid sterven
als de zon rijst in de lente
en de blauwe maan in
vroeger licht, hier op locatie'
klonk zijn refrein dat zeuren bleef in eindeloze variatie
omwentelingen om zijn as
op twijgen als een duistergast
Na hem verscheen een vlaamse gaai in code grijs…
Bloed-Zon-Avond
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
139 Dan praat ik deeglijk-wijs, ja, grijs-gewichtig-rond,
terwijl de diepe ziel de stille vrede vond.
Want kijk! De avond zijgt, de avond zijgt als zegen,
over de heide-weiden en de donkerende wegen.
De verte nadert onhoorbaar-zacht,
een blauwend-bladerige, stille vredenacht.…
EEN SCHOTEL VINKEN
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.754 in grijs verloren zich verklapte;
Reuk van de anijsmelk, die de vinkers tapten,
Snoof ik al op bij 't Spieringshoekse Bos.…
Geen geheimen meer
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
991 En even is er niets aan de hand,
want ik leef nú, in het verleden,
m’n haar is opeens niet meer grijs.
Geen geheimen meer, geen leugen,
eventjes niet meer willen deugen,
laat me fantaseren, laat me dromen.
Laat vroeger weer tot mij komen …
Noem me maar gek, onvolwassen,
zeg me dat ik beter kan oppassen.…
De drankblues
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.892 Mijn wangen zien grijs van olifant
jenever en scholen schelvispekel
bijten als piranja's door mijn verstand
en bezorgen ratio een bloedhekel.
Er is altijd wel waarheid in de wijn,
maar ook heel wat druiven leugen
gluiperig als soepele afdronk kan zijn
die me nog vele dagen zal heugen.…
Dood, je wist niet hoe het voelde
hartenkreet
3.7 met 19 stemmen
3.638 Onbekommerd leek het leven tot die dag
Dood je wist niet hoe het voelde
Je wist niet wat het met je deed
Maar nu, als je hen mist die je zo dierbaar waren
Nu weet je wat pijn is
Nu weet je pas wat je mist
Maar ook wat je gehad hebt en er niet meer is
Grijs en grauw vaker dan ooit
Stil verdriet, met niemand te delen
We zijn met zovelen en…
altijd en overal
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.687 ik zijn als water en vuur
maar toch ga je door mijn gedachten
dagen en nachten
in de ochtend middag avond
ik mis je mond
ik mis je arrogante gedrag
je stomme grapjes
geintje
je lach
nou dag
en vergeet niet
dat als ik je zie
een gekke bek naar je trek
want lief je weet
ik ben zo gek als een deur
ik mis het
je geur
je kleur in mijn grijs…
Leven in droom
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.837 En wijl ik peinzend glijdend ging
Over de lage heuvlen, grijs
Bemost, als licht behageld ijs,
Zag 'k eensklaps, als een avondgloed
's Winters door neevlen rozig-zoet
Achter de speelse kruinen poost
(Gelijk een bleke bruid soms bloost
Door van haar lokken 't weefsel blond),
Ons huisje, in vreemde dromenstond
Wonder herschapen: dak…
Dwaaltuin
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
311 paradijsvlucht innig vast in palm en pols zo innig innig verbonden
en zingt de liedekens licht en lief die lustig luwen loom en laarden lang
o wonder van het wakkere woud waar bomen broos en biddend beginnen te bloeien
in bloesempracht te breken na het ruwe rusten en de roos die rees en ruist
gij schenkt geduld gij groote God in dit gewemel van grijs…
Alles Rijmt Wanneer Je Achteruit Het Boek Gaat Lezen
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
1.313 maar we leven nog, zegt men dan,
met een grimmige grijns,
die steeds weemoediger,
droever wordt, en ook van binnen
wordt een man eerst grijs, dan kaal.…
Blikspuut ?
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
825 en dat is echt geen plicht
Kerels van bijna twee meter en meiden ook zo wijs
ouders willen ook nog steeds meedoen
een beetje strammer, een beetje meer grijs
Even terug naar die tijd van toen
Van de week aan tafel was het weer zo laat
knipogend naar elkaar : "Mam, mogen we buiten spelen"
ach toe, mogen we nog even op straat
we zullen echt…