2935 resultaten.
Mijn betere ik
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
575 We voeren dezelfde strijd
jij en ik
we houden elkaar vast
ik jou en jij mij
en we beseffen allebei
wat niemand weten kan
ik zoek mijn betere ik
omdat jij zegt dat
dat het beste is
de woede die ik voelen kan
jij vindt dat niet oké
jouw pijn is meer dan
ik kan dragen
als niet zo lang geleden
woedt er die onmacht weer
mijn kracht…
Het zomergraf
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
534 Het zomergraf
heeft de mooiste stilte
geluidloosheid
van de zinnen van het sterven
de zon doet zich poëtisch voor
maar jij vertolkt complete onzin
alles is in juli
zomers met bloeiende velden
van vergeten verledens
je bent een dag uit een verhaal
jouw geest bezoekt het heden
ik heb je weer lief
maar het weerzien is te pijnlijk…
Ergens Staat Ineens Een wereld Stil.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
461 Ook al sterven overal mensen
Aan honger, oorlog en pest.
Onze honger naar het hebben vernietigt de rest.
Wat is ons het leven van een ander mens waard,
Als met zijn redding niet onze roem wordt vergaard?
Ergens staat ineens een wereld stil;
Niet langer van zin, wat de mens van hem wil.…
Ab Inferno langs een omweg
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
477 Binnen handbereik is de teruggedraaide fantasie
dat wij sterven, en zij dwaalt
door dromen
maar wij raken de weg niet kwijt
in ‘de profundis’
ondanks de pech van de overwonnenen
tot in de verloren hel
doelloos stilstaan en zijn is nu
ons leven
doelloos leven voor de geopende
muren
was deze leugen vandaag ook
onherroepelijk?…
Van de zee.
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.018 Jij bent de zee
Ik ben het zand
Jouw golven
Sterven
Op mijn strand
Jij bent
Het witte schuim
Dat mijn lichaam siert
Ik ben het zand
Dat keer op keer
Jouw welkom viert
Van de zee
Een tedere streling
Die hart en ziel
Vervoert
Van de zee
De hoogste golf
Die mij steeds
Tot tranen roert
Ik ben het zand
Jij bent de zee…
conflicten
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
2.052 die de rivier opvloeit zal de berg niet bedwingen
Zijn koude water blijft naar beneden stromen
Een strijd die niet gewonnen kan worden
Maar toch aanhoudt te bestaan
Vrede utopische droom
We bestaan allen uit de zelfde regen
Soms warm en soms koud
Maar we blijven in conflict
Soms voor een berg en soms voor een zee
Maar de zonen die sterven…
De doden schreeuwen niet meer
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.418 voeden met hun hart
dat ooit de wereld heeft bemind
nu achteloos verstrooid
berooid door westenwind
verstorven stilte breekt de pijn
in gruizel stukken pulver zijn
de doodsangst schrijdt nu laag na laag
tot ik nog enkel schreeuwen klaag
het scheurend geluid
dat de stilte duidt
de pijn naar zenuwbanen
tot diep in mijn gemoed
dat stil sterven…
Dag wereld...
hartenkreet
4.6 met 16 stemmen
4.344 Ik heb van de wereld afscheid genomen
Het licht zal mijn lichaam meenemen
De strijd tussen pijn en verdriet is gestreden
Ik ga mijn leven aan de aarde terug geven
Ik heb van de wereld afscheid genomen
Zacht geniet ik van heerlijke muziek
De pijn is overgegaan in het sterven
Ik ga de doodsrivier spoedig oversteken
Ik heb van de wereld afscheid…
Droefheid en troost
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
560 Maar alles is toch goed nu, ook het falen,
het sterven van mijn broer, dat weegt nu op zovelen,
want morgen komt een nieuwe dag, nog vol
beloften van geboorte, helderheid en
klare klanken. Leg alles nu maar neer
in overgave aan de Ene die genade is.…
Natuur
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.044 en een nijlgans aan de overkant
bomen in een rij voorbij de rondweg
kale weiden aan de schaduwkant
de konijnen hollen langs de sluipweg
vogels zichtbaar van de onderkant
in mijn auto zie ik de natuur
als een film gewoonweg paraderen
tot gemaakte wereld declasseren
goede leefomgeving is heel duur
bloemen, dieren, heel veel soorten sterven…
Een beetje jij
hartenkreet
3.5 met 33 stemmen
2.411 Jij hebt vandaag mijn tranen gekleurd
Klanken in mijn hart laten zingen
Mij blij gemaakt met een beetje jij
Kon mijn emoties nauwelijks bedwingen
Jij was het beste wat mij ooit overkwam
Al was je daarvan misschien niet bewust
Had duizenden doden voor je willen sterven
Maar toen was jouw liefde al uitgeblust
Wat over blijft is een gevoel…
Een verre prinses
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 Opgehelderde mysteries sterven een snelle, stille dood.
Het maakt me wat weemoedig soms.…
Roofbouw op het ijle
gedicht
4.2 met 4 stemmen
5.322 Geen syndicaat bij sterven, geen misdeelden,
het grote niets is hedendaags jolijt
verrijs gerust eer ge begraven zijt:
de dood is slechts afwezigheid in beelden.
-----------------------
uit: Na-Zicht (1976)…
dood maakt eigen testamenten
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
697 we declameren traag begrafenissen
willen graag in woorden sterven
en uit strofen de emoties erven
van de mensen die we node missen
in het afscheid gaan de doden gissen
naar de kleuren die de hemel verven
nabestaanden zullen namen kerven
in het kruis en hopen op de erfenissen
de dode heeft geen tijd om te genieten
heeft wel andere dingen…
de zomer droef voorbij
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
1.363 een beminnelijk mens
de wereld veel te vroeg verlaten
vandaag veeg ik de eerste bladeren
wat trager bij elkaar
in ‘t besef dat het leven breekbaar is
haar geheimen diep versluierd houdt
aan alle seizoenen onderhevig blijft
waarin vogels naar verre oorden
trekken, het kleurend blad verwaait
stilaan verweert
waarom een mens die sterven…
Bij naam geroepen
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.168 O ik speel in dromen in ruimten
zonder hoeken, niets te bezeren
niets te breken, alleen het licht
is dof en onzuiver van geweten
De herfst staat pril in het begin
en toch is de kou te zien in bomen
langzaam sterven ze - al is het
niet voor lang -
Maar wie ziet het verschil tussen
't geschrei en het gejoel van kindervreugde
neen, die tijd…
Schacht
gedicht
2.9 met 10 stemmen
9.146 ook ik val, steeds als ik zingend voor mijn dood uit loop, onherroepelijk in slaap
------------------------------------
uit: 'en gingen uit sterven', 2005.…
zonnebloem
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
570 een raaf blinkt
als staal in het zonlicht
het avondrood kleurt de daken
het boomblad wiegt in de wind
het rode stof van puin
waait uiteen in lege straten
de mus klemt zich vast
aan de rand van de dakgoot
de nacht vergrendelt de lippen
legt je het zwijgen op
we weten van wrede mensenhanden
van sterven in een koude leegte
en…
Een broertje dood hebben
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
757 Het lijkt wel mode
om te sterven in het niets
ik lees van zelfmoord en moord
het leven steeds meer verdoofd.
Het idee, we stappen er maar uit
kan er bij mij nog steeds niet in
en ook; we leggen hem maar om
daarvan zie ik nog steeds niet de zin.…
Ramen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
716 Eenzaam schreidend,
vrij van lust,
z'n harnas is z'n huid
ijzeren construct,luchtdicht;
lede ogen-
En als hij met ontwapende blik,
als een kind
-de onverwoordde vraag-
op dat zwangere moment
de geliefden
aanschouwt:
de dag
de zonnestraal
voor de inwendige traan;
het besef,
de wil
te sterven
(als zodaning)
12.11.2002…
De overkant
gedicht
3.0 met 308 stemmen
48.402 Door het raam zie ik
een vrouw haar kind slaan
de man komt thuis en slaat
zijn vrouw
ik sta en kijk
Ze zijn nu bij de buren
een veldslag huisraad
vliegt door ruiten
ik sta en kijk
Het huis vat vlam
en ook het huis ernaast
er liggen doden in de tuin
ik sta en kijk
Kinderkreten sterven weg
de overkant is een ruïne
uit een puinhoop…
soms droom ik een gedicht
netgedicht
4.0 met 32 stemmen
1.469 één woord
in liefde zou de dag
moeten dragen
van dag naar avond, avond
naar nacht
nacht naar een woord
tot op de dag dat ik sterf
wij sterven
in de ochtend, als het goed
gaat met het dagelijks spreken
in een doosje
zo'n klein doosje
dat nauwelijks groter is dan een woord
dan mijn pink, pinkroze zoals
glasparels die breekbaarheid…
dag in en uit
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
894 sterven wil ik
dag in en uit het stof
opnieuw herrijzen
vliegen, winnen
tegen gisteren
en elke klank
die mij gevangen houdt
en toch slecht schel
huilt naar een maan
al is ‘t geen tijd
voor ziel en zinnenwezens
die zich vergeefs…
in het woud van morgen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
792 raap de bladeren, mijn zoon
in het woud van morgen
ze vertellen van wat is geweest
maar vooral wat komt
en dragen de vergankelijkheid,
het sterven,
doch ook de nerven
van wijsheid die bevrijdt
buig, mijn zoon
voor de aarde in bloei
vertraag je pas
bij het voelen
van het zachte mos
denk daarbij
aan de mensen
die onevenredig woelen…
achterblijven
netgedicht
4.4 met 20 stemmen
1.368 trein
is ook mijn ziel vertrokken
ik riep nog en wuifde
voelde vocht
in de ogen
mijn arm was kort
de hand te klein
om naar de verte te grijpen
of haar terug te lokken
ik hoorde, heimelijk,
de duivel juichen
wat kan leegte,
zo ingesloten,
eindeloos ver lijken
mij nog verder
in de winter doen zuigen
slechts een
innerlijk sterven…
GEBOORTE COLLEGE
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
539 Socrates’ moeder meent het oprecht
Tuesdays with Morrie zegt vader Tijd
Kijk, zegt hij, vertederd, ze heeft hem nu
Al op haar schouder, de kleine vogel met
Telkens zijn vraag wat als je nu zou sterven…
hallo jij
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
780 ontwaar ik
kleuren
die als geschilderd
verschijnen dus
bruin, rot en zwart
luiden de klokjes
jubeltonen
die onhoorbaar klinken
over de doffe grond
van gevoel
vergetelheid of
gedempte temperament
kom maar op
bloemkes,
zie jullie toch wel
flirten
*
ik begrijp voor even
de eeuwige verwachting
waarin enkel hoop
het sterven…
kwetsbaar langs onder
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
671 Mijn hart draait zwart weg
onder mijn te kleine vel
het was toch al kreunen
onder veel te grote grenzen
soms is de wereld van verschil
net iets teveel aan het kunnen
mijn favoriete bruingespikkelde
kip ligt te sterven op een zwaar
loodje en ik te licht bevonden
'draai ze de nek om', zou ik van
de veearts te horen krijgen, 'moest
het…
Windbuidel,
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
640 langs de
karkassen van de levenshoop,
een mager geluid omhult de
witte geraamtes, te dun bekleed
met een verse huid, laat het
aardse stof zich met andere
kleuren verven in de geuren
van de regenboog en het oude
bederven, blaast op de pijpen
van de doedelzak, met stijf
gesloten lippen om zonder
houvast aan de horizon weg
te sterven…
Zij die ik noem mijn Berk
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
863 dat ze stierf
werd tijdloosheid enkel bevrucht
door de dragende kracht van haar bast
ik omarm het kurkachtige trots
en spreek mijn leven in haar jaarringen
en ach, haar stem die ik slechts denk te horen
geeft mij de rust naargelang het tij
mij als enkeling kan herkennen
ik mag slechts zijn bij haar die ik noem
die ik lief en waar mijn sterven…