1878 resultaten.
Ik ben mij en mij ben ik!
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
627 ‘s Morgens bij het ontwaken van de dag
zie ik schittering van de dauw op het gras,
maar ook de hartenpijn van een bloem
die niet meer bloeien mag.
Haar tijd is voorbij, gelukkig het mijne niet.
Er zijn kleine dingen waarvan ik geniet.
Een vogel die voorbij vliegt
Is een aangenaam gevoel van mijn geluk.
Had ik daaraan ooit gedacht?…
Hun eiland
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 De bewoners ontwaken uit hun hangmat.
De grijptang boven het bed,
die ’s ochtends een eerste houvast moet bieden,
als de schouder mee wil.
De alarmknop op het kastje.
Zij hebben zeer verschillende
levens geleid, maar de laatste lijn
loopt opvallend gelijk.…
Cirque du soleil
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
361 het langverwachte vervolg
op de zelfontdekkingstocht
van twee huidblakende, ontwakende, puberale representanten
van het schone het goede
en het ware
zich sans gêne exposerend
in acrobatische toeren
in de golden twilight
van de afterglow zon
die landerig loom
en tergend traag
langzaam maar zeker
ter kimme neeg...…
Een altaar in de open lucht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
550 Waar het kronkelige Bolckpad
het water van de Dommel kruist
en met het lawaai van het asfaltviaduct
op korte afstand
Daar loop ik met kleine, langzame stapjes
over vele roestkleurige treden omhoog
naar de in dezelfde kleur geschilderde offertafel
en ga op een klein, smeedijzeren stoeltje in de buurt zitten,
waar ik in een ontwakend heden…
Ik, Penelope
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
242 Hij was het dus
die in mijn zoon, Telemachos,
de strijder ontwaken deed,
ver voorbij de horizon van mijn dromen,
waardoor mijn moederhart harder bonsde;
mijn verlangen naar hem, mijn geliefde,
- O, Odysseus! die mijn zoon zich
niet herinnerde van toen wij nog samen waren,
maakte het ook niet makkelijker
voor Telemachos.…
Winter Revisited
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
984 Het stilistisch vormgegeven vervolg op volleerde verveling
lijkt logisch wanneer ik ontwaak in wintertijd
Het liefst lig ik roerloos te wachten tot de mist optrekt
en de geur van stuifmeel zich door mijn grot verspreidt
We wachten zonder de behoefte eens na te bespreken
Het schrift is voor denkers het rijk van de leken
Slapend droom ik iedere…
Ik raak haar kwijt...
hartenkreet
3.8 met 23 stemmen
4.900 De telefoon doet me ontwaken
Anders kan dit geluid me nooit wakker maken.
Vreemd genoeg zit ik dit keer ineens rechtop in mijn bed.
Ik voel een vreemde rilling over mijn rug voordat ik mijn benen op de grond zet.
Snelle onrustige voetstappen op de trap.
Mijn deur gaat langzaam open, ik zet me schrap.…
Geen geheimen meer
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
991 Zal ik ooit weer eens ontwaken,
en de waarheid onder ogen zien?
Leren leven met de harde realiteit?
En iets van mijn leven maken,
niet meer dat kind van tien,
maar de weg weer eens kwijt?
Weer al die geheimen en de leugen,
het heilige moeten, het moeten deugen.…
EGO FLOS
poëzie
3.7 met 24 stemmen
4.473 Ik ben een blomme
en doe des morgens open,
des avonds toe mijn blad,
om beurtelings, nadien,
wanneer gij, zonne, zult,
heropgestaan, mij nopen,
te ontwaken nog eens of
mijn hoofd de slaap te biên.…
Verleden
hartenkreet
4.3 met 26 stemmen
3.831 En wanneer ik wil zeggen dat ik van je hou
Open ik mijn ogen,
En ontwaak uit mijn droom
Ik ga weer op in het spel, geen mededogen
Misbruikmakend van die ander,
raak ik mezelf weer even kwijt
Ik sluit mijn ogen sloom
en ga terug in de tijd
Herinner me jouw mond, je tanden
de geur van je lichaam, jouw handen
Wend me af van de persoon…
De Vreemdeling
poëzie
3.1 met 19 stemmen
4.286 Hoe treurig is 't ontwaken!
Daar stond hij gans alleen,
Hij zuchtte, en trok weer verder,
En wist toch niet waarheen.
Och, weet het gele blaârken,
Dat afvalt vóór de herfst,
Waarom 't zo vroeg verdord is
En langs het bospad zwerft?…
Wanhoop
hartenkreet
4.0 met 18 stemmen
4.531 De klap komt ineens, meedogenloos, wreed;
ik ontwaak uit mijn trance, drijfnat van het zweet.
Ik open mijn ogen en ze vallen mij aan:
mijn onrust, mijn angst, ze laten mij niet gaan.
Maar waarom, ja waarom ziet niemand dit dan?
Is er dan echt niemand die ziet dat ik ‘t niet kan?…
De eenzame
poëzie
2.7 met 11 stemmen
2.944 En elke dag opnieuw, bij het ontwaken,
Keert hij zich droevig in zijn bedde om,
Terwijl zijn handen, in nerveus gefrom,
Spelen over ’t weggewoelde linnen laken.
Hij fronselt tegen ’t licht dat door de blinden,
Ten kier gelaten, bleek zijn bed beschijnt,
Zijn tengere gestalte teer omlijnt,
En zoekt zijn mond ten koele kus te vinden.…
Herfst
gedicht
3.2 met 8 stemmen
17.687 Een gemelijk ontwaken
In de slagschaduw der toekomstige plicht,
In slaafse haast zich wreevlig op te maken
Naar geestloze arbeid, wrokkende verricht.
Avond. De gang terug. Vermoeid, versmeten,
Voor elke daad te ledig, onbemind,
Den slaap te zoeken in dit ene weten:
Dat morgen 't eeuwig eendre herbegint.
Zo is het dag na dagen.…
Onbekommerd genieten van je kookschriften
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
522 Met fruit en kruiden moet je als vrouw kunnen dealen
dagvers 'n beetje dollen, mixen, je tong laten ontwaken.
Koken behelst meer dan bonenstaken granen en fruit
de Italiaanse, Franse en Oostenrijkse invloeden raken,
kunnen smaakvol herbelevende zielgerechten maken.…
Drie Wijzen (6 januari)
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
851 Schepen die water maken
Huiswaarts varen
Voetjes die baden
Tien vingers
Tien teentjes
Tien geboden
Mirre en reukwater
Aangevaren Aangenomen
Cultuurschokken in dromen
Drieledig, Volledig,
Zonnewijzers ,Wijzen
De Oerkreet van het Kleine
Ver-wijzend belijdend
Drie dagen slaap
De klok die drie uren slaat
Bruiloftsklokken in het ontwaken…
Vooruitgang – De puzzel van zelfliefde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
275 Ik volg de kaarten, laat ze spreken,
geheimen van mijn ziel ontwaken
op YouTube-schermen, in nacht en daglicht
herken ik echo’s die ik zelf ooit maakte.
Tussen de regels fluistert mijn blauwdruk,
een toekomst die zich zacht ontvouwt —
wat ooit verzinsel was, wordt werkelijkheid
en zelfs het onbekende voelt vertrouwd.…
Storm
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.322 Vruchteloos verwacht ik het verval
de inval die je bewaart en bewaakt
voor het ontwaken.
Alles blijft gebeuren.
Zoals de geniepige moordenaar
een aanslag beraamt op mijn adem.
Traag genoeg om het hart
nog wat te laten huiveren
in een stil vermoeden.…
Droombazuiners ochtendgloren
hartenkreet
3.5 met 18 stemmen
5.523 Droombazuiner Schudde
zijn warrige haar
in sneeuw uiteen
en besloot maar te ontwaken
hij keek, om zich heen
was de wereld van vijf voor twaalf
met klokken vol richtingwijzers
en woonkazernes voor mensen die
al (zelf)beeldschermend in oorlog door
snelwegen vol snijpunten scheurden
alles leek
in vreemde driehoeksverhoudingen
rechtlijnig…
Dageraad
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
642 Oh hemels kind, zo schoon en puur
je ogen stralen sterrenpracht
in helder licht, zo wit en zacht
je blikken zijn vol vuur
Vertel me toch, in welk wit licht
jouw ogen zijn geboren
Wat doet de hoop weer gloren
in mijn bittere gezicht
Vraag het niet de jongeling
maar gun het zijn ontwaken
Laat de tederheid je raken
van het kind dat harmonie…
De Wever
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.067 Gij staat bewogen -
Uw wonden waar bloeddroppen dropen,
Uw schreiende ogen,
Uw haat, uw deernis, uw berouwen,
Uw vreugd, uw woeden,
De smart, de zachtheid en 't betrouwen
Van o hoe moeden,
Gij ziet, gij voelt ze en bij 't ontwaken
Uit zo schoon dromen
Ziet ge mijn deur en wilt ze raken,
Maar weggenomen
Zijn uit uw hart, zijn…
Lente trip
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
584 Vertellen is vermomde elitesport
Men lijkt gekleed als een verhaal
Over wat er was en wordt
Het raadsel van de taal
Is welbespraakt en zelfbenoemd
Haar schepping is fenomenaal
En tegelijkertijd gedoemd
Het laatst mogelijke isme
Of ik vergis me
Gaat verder dan solipsisme
En non-conformisme
Er is onheuglijk verteld
Over sluimeren en ontwaken…
Begrijp me
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
482 Maar ik doe het liever wel
Je mag me knijpen, boze kussens naar m’n hoofd toe smijten
Bijten in de woorden die ontstaan uit razernij
Ik wil je voelen, jou omhelzen
Weten hoe ik aan kan voelen of je boos of bang of blij bent
Of je mij liever hier of weg hebt
En wanneer ik je mag zoenen
Geef mij tijd, dan weet ik zeker
Dat mijn zintuigen ontwaken…
Het leven
poëzie
4.0 met 36 stemmen
9.506 Niets kan 't rustpunt raken -
Sterven is ontwaken
Uit een bange droom.
-----------------------------------------------
span: afstand tussen de toppen van duim en pink
Tempe: verrukkelijk oord
smalt: koningsblauw
Filomelen: nachtegalen
blode: bedeesd…
maar engeltjes bestaan wel
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
3.197 wat ik je zeg
ligt niet aan het meisje hoor
maar aan de kleur
je zal het zien
jij denkt ooit nog wel eens aan me terug
sprak een man ooit op de bouw
dat moment is gekomen
dat lezen jullie nu samen met mij
zie bij jou en je moeder in de ogen
een lichtje
betoverd
bruin toveren we dit verhaal verder
held in mijn eigen waanzin
om te ontwaken…
Orages en Normandie
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
1.131 Grauw grijnst de bui ons toe
De grommende donder nadert pijlsnel
Een uur al is de zon gezonken
Het duister wordt blauwflitsend licht
Weer een print denk ik gelaten
Ontwakend uit mijn schemerdroom
halfwakker nu besef ik het onweer
De hemel laat fel blauw verlichting toe
Spookachtig maanlandschap rondom
Hoezo geen leven op de maan
Rondom…
De goede afloop
gedicht
3.7 met 9 stemmen
7.979 En hoe vaker je terug-
blikt, voortzwoegende, op de wonderschone
zonsopgang roerloos in je rug boven het verre
geboomte dat onhoorbaar ruist, hoe beter je
weet: dat ontwaken van de frisheid van limoenen,
die paradijselijke eerste hap van de tropische
verrassing in een jasje van melkchocolade –
het verblindend prille komt niet weerom.…
De vleesetende plant
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
720 Maar liefst miljoenen smaken schuilen
in ieder dieet, en ontwaken desgewenst
alsof een engel ze over je tong heen plenst.
Zoveel wezens, zoveel smaken
en zoveel gegevens tussen je kaken.
Tussen de verloren levens prijkt zij,
bijna beslecht pleit,wel bekomen,
met hier en daar een lijk,
niet om bij weg te dromen.…
Vincent
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 sturende pigment
Met streken op het linnen spreken
Tot het leven wekt
Het strijklicht bedekt
En wrijft en spreidt
Over ongetemde wolken tot ze kolken
En uiteenstuiven in een woest begin
Bovenin,
Waar het zwart uiteen geknepen
Zich in grove schets en flets
Van grijs naar blauw laat strepen
en lucht geeft aan de bron
die de horizon laat ontwaken…
Insomnia's strijder
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
528 I
De opkomende zon wacht even
om zijn wereld waar die zacht is
te kleuren in nieuwe tinten
waar een wolk hem geluk brengt
ontwakend in sluimerend licht
de Soldaat als danser van het woord
geboren uit elegantie
die liefde ademt
II
Maar in twilight worstelt de wind
zwarte vlekken worden van de hemel gerukt
in de kou smelten cellen…