3533 resultaten.
meerwaarde
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
586 ik wandel in mezelf een stukje mee
en verdwaal tussen wortels en geboorte
in dit uitbundig buitengebied
is het pad meegaand maar zompig
er ligt een steen om zich aan te stoten
te bezeren aan verwondering
over paarden in de wei, gevangen
door zwak intredend ongenoegen
maakt dit prikkelbaar, zijn het
de haastige pijlen, gepatineerd…
90 HET NIEUWE 70
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
895 90 het nieuwe 70
Mama, Paula 90
nou die geef je geen 90
in geen 90 jaar
die geef je 70
ze is mijn schoonmoeder
ze was 'n vakantieweekje mee
met zoon Jelle, mijn man en mij
naar zonnig Gran Canaria
in een eigen optrekje
maar ze trok er op uit
alleen en met ons
de paden op, de zeeën in
vooruit met flinke pas, plas, plons
ze liep…
Cyclisch
netgedicht
4.8 met 23 stemmen
490 waar is mijn stad
met haar kloppend
warme hart dat
overslaat en met
pulserende energie
de avond en nacht
extra pracht geeft
zeker als de meiden
losbollig en hooggehakt
op pad gaan dan
dan voel ik het losse
gruizelsteen eroderen
zie in ongebruikte tijd
het opgesloten onkruid
razendsnel opschieten
omdat het vrij wil zijn
uitschieter…
nakomelingen
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
416 askleurig zand ontsproten
verworpen aarde doorkliefd van zingende gaten
allen door grind en stoffelijke grond geschoten
wat zal van onze dagen blijven hangen
zo vluchtig als wederkerend zij zijn
nooit meer door een verleden bevangen
verscholen in het stenen hart zo kristallijn
nu is de tijd om zichzelf te dragen
voort te gaan langs wegen en paden…
Herfstparade
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.092 Langs lege paden zweeft de mist,
een boom staat kaal in stil verdriet,
de zon vergeet wat warmte is,
en schemert weg in grauw gebied.
Toch fluistert zacht een laatste blad,
het loslaat in de koude stroom,
hoe schoon het sterven kleuren had,
een laatste groet aan elke boom.…
Wandelen in het donker
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
261 De maan streelt het pad met zilver,
elk blad draagt een glinstering mee.
Ik loop tussen werelden van stilte,
waar dromen de richting wijzen.
Een uil kijkt toe, alle geheimen dicht,
het bos houdt zijn adem vast.
Ik verdwijn in de adem van donker,
daar waar licht zich in schaduw past.…
Roodkapje
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
515 in de bermen van de begaande paden
waar de kantjes al vanaf gelopen zijn
vind je de mooiste bloemen
net wat verderop bij die heldere bron
vind je de mooiste narcissen
ze liep in het bos
met een roos en een kruik
witte mistslierten dreven in het struweel
een verre echo klonk
gegrom
de tanden waren wit als eierschalen
het speeksel kwijlde…
waar dromen bloeien
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
263 Geen fluistering van hoop in de wind,
geen zachte belofte van morgen,
alleen het lege pad van wat is,
zonder het verlangen naar wat kan zijn.
Maar waar een droom ontkiemt,
daar breekt het licht voorzichtig door,
en groeien bloemen zonder naam,
gevoed door hoop en verbeelding.…
Van silte verstoken
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.036 De oude ezel
vergenoegzaamd
luisterend, zij het meer
een geritsel fluisterend
over haar stille niet te duiden verstokte wijdheid
wijd verbreid tot soortgenoten vermenend
tot consolideren bereid
ja, zij kon veel leren
onder rondslingerende
stenen die haar over
smalle paden
de afgronden vermenen
struikelend de wortels
terloops vermijden…
gevouwen hengsten
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
402 druppelen
als overwonnen levensdoelen
in verdwenen beenderen
en eelt schrapend
van verrijkende gedrochten
De onsterfelijk puur gelaten
tekeningen of
doordrongen liederen
als overgebleven maankreten
bij gekunstelde toevalligheid
deze vulkanisatie van tempels
in babbelziekelijkheid
en vervagende dynamiek
der bezorgende kletskriebels
paden…
Opschuiven in de tijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
170 We strelen de ruwe bast
van de twee langs het pad
hier en daar een tak gehavend
door stormen, een pees gescheurd
de darm verkort, de tenen stijver
en krommer in de grond
een leven opgeslagen
in hun lichaam, elke vezel
weet het en houdt het vast
Een paar passen verderop
stort een grijper hopen
aarde in de bermkuilen
waar hun naasten…
AIDA NOVA CRUISE
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
361 Lang en verlicht golft op de oceaan
Een weg die leidt naar andere dimensies
Je weet dat je eroverheen kunt gaan
Dat las je in rooskleurige recencies
Je gidsen vormen er een erehaag
Je zou de jouwe even willen groeten
Bedanken voor de liefdevolle laag
Rondom, je afschermend van hoofd tot voeten
Dat pad te mogen nemen en van zilt
Dat je ontmoette…
Hoop en Lust
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
142 Ik loop lusteloos door de stad,
mensen komen me tegemoet,
zien mij niet ondanks mijn groet,
stappen onverschillig hun pad.
Ik ontwaar een ware Venus,
blijf verstijfd stokstijf staan.
Ik ben verbluft, staar haar aan.
Lust in mij wenst ik haar kus.…
Droomgestalte
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
488 Een dodelijke queeste
op smalle paden
door woeste hoogten
van fort naar slagveld.
Niemand leerde je soldaten-
woorden en zei je waar je
ze kon vinden
niemand die vormgaf
aan de kleuren van krijgers-zinnen
het heldere blauw van
de morgenzee van
een wolkenloze hemel.…
herboren
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.082 Het gras heeft nooit zo groen geleken
als vandaag toen ik langs het pad
van bloem naar bloem ben gehuppeld,
waar ik besefte hoeveel kleur en warmte
het leven om mij heen bevat
Ik ben door muren heen gelopen
en over vele bergen heen gegaan,
ik heb aan afstanden gebouwd
en opnieuw weer afgebroken
tot ik mezelf uiteindelijk heb verstaan…
Verlichting
netgedicht
2.5 met 47 stemmen
8.776 Wanneer licht je tuin verlaat
schaduw je huis omsingelt
wind tegen je voordeur slaat
waar lang niet werd geklingeld
Wanneer mist je raam beslaat
je aarde is bevroren
hagelsteen je pad bestraat
waar lang geen weg van sporen
Wanneer vorst je gang opgaat
je kamers doet bekoelen
neerslag bij je binnenslaat…
OPEN TUIN
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
940 schoonheid van 't geheel
bleef woordeloos
het liefst wou ik er eenzaam
in verblijven
zo zonder dichtersdwang
genoot ik sprakeloos
Maar nu de leegte kleurloos
aan me kluistert
zie ik de reden plots
gegrift op mijn papier
ik miste nog de geestverwant
die luistert
die mij begrijpen kan
vond ik gelukkig hier
Ik leid je over alle
mooie paden…
Verkeersles
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
883 Hij dacht: 'Het ging verkeerd,
maar ik vervolg m'n pad
te voet, slechts,' want hij had
z'n lesje wel geleerd.…
De eerste schrik
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
860 eigen ik
een levenlang verbergen
want ook het rapen van
de scherven was jouw deel
waardering was er nooit zoveel
ieder ging zijn gang
maar met amok was
jij altijd de zondebok
lang was er geen besef
ieder praatte
eigen straten recht
jij stond daar als kleine
eenzaam aan de kant
zonder hand om je te leiden
jij hebt een eigen pad…
ochtendgloren
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.088 het is nog vroeg
als de nacht eindigt en de
uil van het donkere licht
voor mij uit zweeft naar
de blauwe fontein
waar druppels
schitteren in vlagen
van de stervende
maneschijn
door knarsende kiezelstenen
schuifel ik naar de bank
gelegen aan het pad
langs de waterpartij
hier zet ik mij neder
en zie de dag traag
ontvouwen met…
SURSEANCE
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
1.346 De goedbedoelde leefregels en preken,
die maanden dat ik rechte paden koos,
verwondden me als doornen van een roos.
Mijn handen bloeden, aderen ontsteken.
Het lichaam is zo kwetsbaar, is zo broos
en elke poging om het vege teken
te weken van mijn huid is vruchteloos.…
Rijles nummer 1
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
688 Laat mij dralen op de weg
die alle paden verenigt
zich in banen voegt
die alleen de jouwe zijn.
Pijl mijn verlangen
in dromen die ik reis
om steeds bij jou te zijn
hoe ver dat ook schrijnt.…
Niet bij machte
netgedicht
3.4 met 23 stemmen
1.406 ik verhaal over een plek van binnen,
waar men zegt, zij dan, die het weten
het paradijs is te vinden van weelderig
beminnen met een schoonheid,
onvoorstelbaar breed uitgemeten
ik open schroom mijn deuren,
bekleed met een dikke huid
begeef me op het pad in de
voorgeschreven richting
doch bij iedere stap vermeerdert zich
een wenend geluid…
vlinderen in pieken
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
700 alles verandert
als alles verandert
dacht de regelaar
van temperaturen
in dit voorjaar
rupsen piekten keurig vroeger
mooi weer tegelijk op pad
met de uitloop van hun voer
zomereik vers in het blad
koolmezen moeten het bezuren
bleven seizoensgetrouw
wachten tot de dagen lengden
zodat snavels zojuist uit het ei
vergeefs om rupsjes smeken…
ik draag jou
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
2.001 toont de hemel
zijn immens gewicht;
een oneindig uitdijend gewelf
dat mijn bestaan verengt,
ongrijpbaar voor mij als mens
mijn gedachten worden
allengs, als gedwongen,
naar binnen gericht
op zoek naar een laatste wens
het afscheid valt zwaar
niet alleen in de geest
of in je ogen
doch ook in de laatste stap
op het onvolkomen pad…
Maanvrouw II
hartenkreet
4.5 met 12 stemmen
1.138 En hoe
Verdraagt zij, dag na dag, die
Gang over zijn duister pad?
Is zij zijn Moeder, Hoeder,
Zijn Oppasser geworden?
Dat zal toch niet..!
En houdt zij net zoveel van
Hem als ik dat doe?
-Ach, ik weet, zij heeft de
Oudste Rechten, maar daar
Gaat het nu niet om-
Schier onmogelijk, zult u zeggen.…
Poëet
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
623 Het pad waarover hij zijn stappen zet
ligt afgezonderd
ver van stemmen anders dan de zijne
eenzaamheid is metgezel lijkt het wel
voor al degenen die in eigen zwijgen
niets kunnen verstaan
maar hij ademt verwondering
wanneer een lelie - badend in de maan -
liefdevol het water kust
of het nijgend zware graan
vergoten tranen draagt
van…
spelonk
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
721 licht bruist door jouw hart
aan de rand van eeuwigheid
paden kruisen over elkaar
cellen vergroeien in lichamen
ik dank je voor het meegaan
keer op keer langs oevers
waar de afzondering loerde
gedachten al begraven lagen
jij mag pronken met alle hoeden
uit de dromenkast, de geest
waar iedereen het over heeft
ontwaakt in een oud ledikant…
Overal dezelfde ellende?
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
2.049 Er is geen plek op aarde waar alles normaal gaat
En overal is dezelfde ellende
Geroofd gemoord bestookt
en overal dezelfde ellende
moeders die in de stress gaan,
vaders die het slechte pad
op gaan
en overal dezelfde ellende.…
De natuur in
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
856 Toch nog uren over een
modderig pad langs de oever tot
waar een geel pontje ons
naar de overkant bracht.
Wij vonden een warm café aldaar.…