2249 resultaten.
Mei
poëzie
3.3 met 7 stemmen
1.769 Plechtstatig stijgt een breed geruis
als traag aanzwellend orgelklank,
vol bladgefluister, beekgebruis
en licht en geur en vogelzang.
Geen harte zwijgt, hoe mat en koud,
en schel, uit alle borsten, schiet
het steeds gezongen, 't eeuwenoud
en eeuwigjonge liefdelied.…
Uw eenzaamheid
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.612 Traag likt ze hare wond.
‘Maar in een verre wijdte, de einders rond,
op elke hoeve snuift, aan 't eigen hok
geketend - en ze snokt haar kele toe -,
snuift teef aan teef de geur dier moeder op.
Haar kranke weelde schiet de flanken door;
begeert dooradert de ogen; dof gemor
wordt huilen, hoeve aan hoeve, vert aan vert.…
Liefde voor zwemmen
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
895 Fonkelend blauw lig je reeds klaar
een enkeling is er nog maar
jij van top tot teen gevuld
met water dat lokt vol ongeduld
Traag bewust raak ik je aan
om door je oppervlak heen te gaan
en licht als een veertje voel ik me weer
als ik in je koele golven verkeer
Toch moet ik bekennen, met alle eerbied,
ben je in 't begin echt de makkelijkste…
Wintermorgen
poëzie
3.3 met 6 stemmen
2.158 O, nacht en morgen vloeien traag tezamen,
Ontberen en genieten smelt ineen,
Maar nòg heerst over ziel en de verbleekte ramen
Het grijzen van de schemering alleen.
Dan doet een licht de schaduw zwarten en versnellen.
Warmer en driftiger golft 't ongeduldig bloed.
Door de gestrekte stilte tinkelen de bellen.…
Geleende tijd,
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
645 Een wit gelaat meldt dat
de hulpdiensten zijn gebeld,
de rest gaat in een trage droom,
gezaagd uit het karkas wat eerst
een auto was, ambulance
met de rustige stem, we zijn
gevangen in een film van
ongeloof, verbaasd dat de dood
ons nu nog niet wilde hebben.…
Betoverend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
660 Het weidelandschap is er zo plat aan;
een koe schrijdt er traag voort bij een plataan.
Wij willen sneller vliegen dan geluid
en met ijver moeder aarde eren.
Zij hoeft niet kwaad op te veren;
niet nogmaals een Atlantis-zondvloed,
als een nocturne vals en guur!…
Naakt en schuldloos ?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
529 Een majestueuze taal, mededogen in een beweging
van gevoel, waarin fluistertonen traag doorklinken en
oprijzen zonder aarzeling, neemt het herfstblad hun dromen
mee uit het kruim van de tijd, slechts voor een kort afscheid, en
uit het vers gevallen gedachtegoed verrijst een
nieuwe kathedraal wachtend op een stormwind
die hen nooit…
Luik.
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
634 Het knarst in zijn gewrichten,
ademt enkel op het trage ritme van wie hier niet is. Het verliest
zijn lenigheid, swingt niet meer in al zijn voegen. Verkalking
is het nieuwe zeer. Kom in, mijnheer, ik stel u voor aan moeder.
Hier wonen soms de kinderen. Hier komen ze thuis, ontluiken,
laten in de kamers hun warme nesten.…
Zomer.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
584 De vellen die we stropen
van trage konijnen zullen ons niet kleden, de lage zon
zal ons nauwelijks verwarmen.
Maar nu wachten we. De zomer moet nog breken,
in volle gloed, in gulpen. We moeten onze huiden branden
in de middagzon, dringend drinken, ons bezatten
in het rode avondvallen.…
Foppende Chinees
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
631 Het zit niet mee, denkt de top van ADO Den Haag,
maar Hui Wang roept op tot kalmte en geduld,
volgens de Hagenaars loopt de betaling te traag
en is de voetbalclubkluis nog steeds ongevuld.…
Herbergen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
780 De schim van een man glijdt traag voorbij,
door een sneeuwgordijn kijkt hij schichtig naar mij,
trekt wankel verder, dus ik heb voor niets gewacht.
De sneeuw draagt sporen en maakt elk geluid zacht.
Had ik niet opgenomen, dan had ik niemand verwacht.…
Zwanen uit Aleppo
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
481 Zij ogen nu nog dagelijks gips
traag laag voor laag
opgebouwd en ondergedompeld
in een waterbad.
Tij is even kleurrijk als zijn schrijnend relaas
tussen twee polen blijft hij zich stiller bewegen.
Hij verhaalt herhaaldelijk waarheen zij daar met
hem de erfgenaam om terreur zijn weggevlucht.…
Troost
poëzie
4.0 met 1 stemmen
805 Voelt ge u 't lijdend hart verscheuren,
moet gij bij het sterfbed treuren,
sleept de tijd, in trage dracht,
u door smart en tranen henen;
op het scheiden volgt herenen:
‘God geeft altijd kruis naar kracht!’
Wel hem die dit hier beseffe!…
behouden huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
539 wonen in een kasteel
met voor iedere vlucht
een opgehaalde brug
alleen de kroongetuige
van het water onder de
oude brug dicht met kroos
van donkere wakken geweken
om daar lang herinneringen
vast te houden verdiepen
of in de traag schemerende
watervliezen te verliezen
thuis komen achter gesloten
muren met kleine vensters…
Dagdromen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 Het was ook een schrijden met een soort metalen tred
iets van een deel van een rank die traag ontbrandt, dat is
wat ik zag, met een ertsen greep die dat leven toebeet.
Deze grijzere voorjaarsdag toen het nog geen lente was
glansomspreid, bij een gouden kim met haar beeld erin,
naast het geduldige verdragen, domweg zonder te klagen.…
De reis van de slak
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
504 Zo heerlijk rustig is de natuur met al
haar geuren en kleuren maar je hoort wel eens dat ik
traag ben in het leven. Niets is minder waar. Ik geniet met volle teugen
van alles op mijn pad. Misschien klein en onbenullig, toch groot en wonderlijk voor mij.…
EEN ENGEL AAN MIJN HAARD
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
711 Jouw glimlach warmt die late avonduren
als mijn hart op een naakte winter lijkt
verdrietig om ons geluk dat niet mocht duren
en waarvan de glans toch onuitwisbaar blijkt
mijn koude handen wil ik aan je warmen
mijn ijzig voorhoofd tegen je zachte hals
die zaligheid voelen van een intens omarmen
als het dromerige zweven op een trage wals.…
Droom in droom
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
513 Ik voelde hoe de warboel in mijn hoofd
verdween en langzaam groeide de wens
een traag en vormloos organisme te zijn,
niet meer een uniek en bewust levend mens.
Toen schrok ik wakker in mijn droom
en merkte, terwijl ik dromend verder sliep,
dat de zee zich zwijgend had teruggetrokken
en nu iets heel anders mij riep.…
Stemmen van de natuur
netgedicht
2.6 met 17 stemmen
423 Bomen bewegen
traag, hun schaduwen reiken naar mij, als handen die troosten en zoeken.
Zon verwarmt, maar haar licht
voelt een zachte storm, een aanraking die
iets wakker maakt in mijn kern. Ik laat mijn zorgen zakken
tussen wortels en aarde waar stilte ze omarmt en zonder vragen bewaart.…
Zoals hij daar is
netgedicht
1.6 met 7 stemmen
482 Onder banken waar niemand
meer luistert, plukt hij traag betekenis uit
stilte, zoals een dichter zoekt naar woorden die al voelen
voor ze klinken — in zijn pientere ogen leeft iets wat wij misschien verloren zijn.
En wanneer hij opstijgt, is het
geen sprong maar een gewoonte, een cirkel
die elke keer weer terugkomt bij wat blijft.…
Het zijden draadje van vrede
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
412 We spreken traag, alsof
taal iets weegt, alsof elk woord een
trilling veroorzaakt, een blik houdt stand waar stem
tekortschiet, en stilte groeit tot diepgewortelde vorm van begrip.…
Het innerlijk baken
netgedicht
2.2 met 16 stemmen
747 Het licht van de toren draait,
traag en helder, snijdt door de nacht en
opent mijn teder hart. Ik voel de trilling in mijn borst,
een zachte zekerheid dat ook ik mag zijn: een licht dat niemand dooft.
Elke gouden straal reikt verder
dan woorden kunnen, een fluistering die
in mijn hele wezen zingt.…
In de zomerse plantentuin
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
272 Bloem opent zich zacht
licht streelt zacht het groene blad
stilte ademt mee
De middag ligt open in
een kalme gloed, het zonlicht strijkt zacht
over huid en ruimte, het ritselen van bladeren stroomt
als een adem door de lucht, het ritme van stilte trekt alles traag samen.…
Als schemering wondert
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
535 Het zijn niet enkel tinten die
mij beroeren, maar ook wolken die traag
voorbijdrijven, weven samen met het dalende licht een
fluisterende harmonie die zich ontvouwt over de contouren van het landschap.…
Een dag die groter is dan ik
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
398 Ik hoef niets te verklaren,
alleen te ademen in de warmte, waar
een breekbare vlinder in traag gebaar langs mijn arm
dwarrelt en het zacht gras onder mijn voeten koelte schenkt die mij verankert.…
radicale ridiculiteitserupties
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
526 Was het maar wat tegenwind:
als kind van de genenrekening
is leven op onvoorspelbaarste
radicale ridiculiteitserupties
van de heersende opperbaas,
kracht bijgezet met de dwaze
vlagen van gedonder, bliksem,
razernij in velerlei waanvormen,
de allesoverkoepelende cultuur
geworden, door traag sudderen
in de stilte van het zelf denken,
de schrijnende…
De adem van de herfst
netgedicht
1.7 met 12 stemmen
304 Zie het harde blad
op deze windstille dag
valt uit eigen wil
Bladeren dwarrelen traag
naar de aarde, hun kleuren branden in
mijn blik. Elke stap op het pad draagt een fluistering,
een ritme dat mijn adem volgt en zich mengt met de geur van de aarde.
Wind beweegt tussen kale
takken, zijn aanraking is koel en tegelijk
vertrouwd.…
Tussen tijd en stilte
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
451 Stille adem gaat
tussen muren en het gras
tijd ademt traag mee
Rust daalt neer als
een zachte schaduw, alles vertraagt,
klanken lossen langzaam op. In de ruimte die achterblijft
ontvouwt zich iets dieps, ademt samen met een tijd die niet meer haast.…
De eenvoud van het leven
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
317 In het trage stromen van
de beek openbaart zich een verborgen
waarheid van stilte. Ik voel de wijde wereld zonder
vaste woorden, als een lichte adem die zich vrij over het water verspreidt.
Eenvoud toont zich door
enkel te bestaan.…
Wanneer herfst ademt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
495 De aarde draagt het gewicht
van druppels die nog hechten aan varens,
en in de vochtige schaduw ruik ik het traag ontsluieren
van hout en humus, een geur die mij herinnert aan vergeten paden.…