311 resultaten.
Ferry (H)
snelsonnet
4.3 met 3 stemmen
1.530 Toen ik als LPF'er had gehoord
Dat nabij Senegal een dezer dagen
Een wrakke ferryboot was omgeslagen
Met meer dan duizend passagiers aan boord
Dacht ik vanwege de interne herrie:
Verging in ons land ook maar onze Ferry!…
Van de grond
gedicht
2.4 met 30 stemmen
10.228 Nog altijd gelest door een lied van de grond
hingen de takken al laag in het najaar
Bedruppelde webben trokken het bos door
en vingen wat klein was en vleugeltjes had
De idyllische dood van detail en nuance
maakte weer plaats voor het egale witte
geschitter van sneeuw op een winterse
wolkloze windstille weide
Als het maar klonk…
Vroege herfst
gedicht
2.5 met 31 stemmen
14.042 's Ochtends nog september, 's avonds diep oktober
trekt in augustus al het najaar door de lucht.
Of 't blad nu is verzameld aan de voet
of zich als dichte kroon verheft, voorgoed
blijven de takken zichtbaar in de bomen.…
LOKKENDE PRACHT
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 In de ruige eikenkruinen
soest zware zomer levensmoe
sluipt jong najaar strijkend rond
daaronder
trillen - deinen - zweven
verwarde spinnenwebben
kleven aan een zonnestraal
hun schittering siddert
voelt zich gevangen - wil vlieden
popelt uiteen te springen
vliegt versnipperd omhoog
tussen de takken
spelen verspreide vingertopjes
van…
De oude brug
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
560 Verdriet in dagen
van de week
Onuitgesproken
geheimen
Bigg'lende geharde tranen
Stuit'rend tot de kern
Gepelde tijden
voor oude
Onbestaanbare
wetenden
Met hun kloppend en gutsend hart
Open voor de kunst
Verlangend naar iets
van stijlvol
Hunkerend oprecht
naar waarde
In een onovertroffen stijl
Dus Cachet van Kunst
Florence, najaar…
Onnodig te zeggen hoe zeer het weer spijt.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
724 Haar dood zal sterven
in de kaalheid van het najaars
ontgroenen.
Hoewel wij weten dat dat het
lot is van elk jaar.
Accepteren wij haar lot in het
vooruitzicht zonder gevaar;
dat zij uniek was onder wat haar
onveranderlijk kenmerkte in haar
gang door de tijd.…
Dave en Simeon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
644 Muziek die ten
Diepste drijfveer
Was van buitengewone
Persoonlijkheden -
Take Five waarmee
Tientallen generaties
Studenten hun studieleed
Op benauwde kamertjes
In de binnenstad
Aangenaam verzachtten
En de Canto die
Voor miljoenen mensen
Het lijflied werd van
Hun eigen onsterfelijkheid…
Niet wie ik ben
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
421 Je mag alles
Van me weten,
Wat ik doe,
Wat ik eet,
Wat ik heb,
Maar niet
Wie ik ben…
Gaan en blijven
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.029 Je ziet de rode baksteen weer
doorheen de takken van de bomen;
Het najaar, zo ineens gekomen
verlangt de vroege zon niet meer
maar weifelt tussen gaan en blijven
gelijk de asters winddoorspeeld
en reikend naar het licht, geheeld,
tot nerf en kleurloosheid verstijven.
De weemoed valt alweer te rapen
als noten onder najaarslucht.…
HERFSTGROND
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
487 De voldane aarde van het najaar
mijmert dof berustend, glimmend, trots, bewust
over dankbare, vergane wellust,
die zij gul gaf aan bloem en korenaar.
Bezadigde kluiten voelen zich zwaar,
worden door natte koelte sterkend gekust,
verzorgen teer leven, dat in hen rust,
hoopvol uitziet naar de wintertovenaar.…
Herfstdoorsnede
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
598 Ik lig verstild in het grijze ochtendlicht
ons mooie overtrek toont slijtage
zojuist zag ik het najaar er voorgoed in vallen
Wij, enkel nog een doorsnede van de herfst
de zomers in ons zullen verjaren
steeds verder bladerend achteruit
Jij, die nog slaapt
in de zachte trekken van jouw gezicht
waarin de seizoenen sneller gaan dan ooit verwacht…
Alleenspraak in de herfst
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.487 In de warme oktoberzon in een stadspark gezeten
met schrik beseffen hoeveel najaren voordien je al
wist dat, in tegenstelling tot jij nu, geen wesp die
zwermt het zwermen der wespen van de herfst
tevoren mist, geen kruisspin zich kruisspinnen
herinnert, daar zij er niet waren in hun eertijds
dat je kent.…
vallende regen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
418 teveel is
als zij zich ter aarde stort
vallende regen
is in kleurrijke regenbogen
als het mooiste parelsnoer
telkens als de zon stralend
haar transparantie gebruikt
ons intens geluk te toveren
vallende regen
is de bron van transformatie
die zich frisgroen presenteert
in het lover van de lente
dat zich zomers uitgekleurd
in het najaar…
HERFST
gedicht
3.7 met 136 stemmen
33.320 In wilde, stormdoorvlaagde regennachten
vertoont de maan een bleek, behuild gezicht
boven de lege straten, smalle schachten
waar in een onverbiddelijk gericht
de zomer langzaam voor het najaar zwicht,
terwijl de huizen op het einde wachten.
Tegen de morgen is de strijd beslecht.…
Tegen de weemoed
gedicht
3.4 met 30 stemmen
17.804 Najaar,
vuurtje in de nevel, slaapje
van de luiheid, de wereld
wordt weer één, zelfs de spreeuwen
boven het station zijn onverdeeld,
waaiers, grandioos vertoon
van tucht, vereende turnsters
die zich voegen naar de beeltenis
van hun bejaarde leider: Weemoed,
vijand van de poëzie, de ogen
van de dichters zien alleen
hun eigen wimpers, druppels…
De verwarring
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 De verwarring door gekte
in de familie, die zich verwijderde
als in een echo van stilte
waarin woorden zich verloren
leek immer maatgevend
in het voorjaar wanneer
gras groen groeide in weide
en in het najaar grauw kleurend
het natgewas vol herfstdauw
en misschien was er iets
van die verwarring
die de weemoed tekende
in herinneringsbeelden…
Een zachte fluistering
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.069 dichtersdromen
over vlindervluchten,
weerspiegelt in je
zonnebloem
zo zachtjes terug, als
wederkerende bloesems,
koester je duizend beelden
in één gloed weerkaatst
je legt ze teder neer
in alle zomers, verlengt
de geur van tijm in mei
je ademt de wind,
vertraagt haar glimlach,
in dichte herinneringen,
zo beschermend teer
het najaar…
As roest niet
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
490 Het roest vertelt het
najaar door de ruit, waarmee het
seizoen vervelt tot in z'n huid
en in transparante blaren,
strekt zich duizend vleugels uit, warmt
zich bij het open vuur de winterbruid,
dit lied telt glazen met z'n toverluit,
verdrinkt, om de muze in te luiden,
klinkt de vlijt door blinde jaren heen,
schrijf in as je naam naast de ware…
Natura Naturales
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
670 In het voorjaar schuilt
haar vrouwelijkheid, winter's
lonken alleen vermoeide mannen,
zomer's lonken kinderen onbevangen,
ben in het najaar in alles bereid,
dan bestaat géén verlies aan tijd,
komen we elkaar vervangen, wordt de
hengst van passie schrijlings bereden,
beteugeld, gevleugeld van verlangen,
verschuiven dekens van de evenaar,…
diepe weemoed
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
616 verraad mij niet
zwevende kleine stemmen
blijf zacht in het najaar
het water en de dagen voorbij
licht
als verwachting
of een groet in ieder oor
zing boven zij die rouwen
samengedrukt worden door een doornen heg
wanneer de leegte over hen ademt
eens stil, vol en vrij
wacht boven het gewelf van de wind
de halmen die beven en op hun…
JE LIET MIJ STIKKEN
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
930 Donker en stil regeerde deze nacht
gans verloren staarden mijn blikken
Jouw beeld trok met magneetkracht
ik hoorde enkel maar mijn snikken
Wenend omdat je mij verlaten had
en misschien al lang een ander vond
Je liet mij vallen gelijk het herfstblad
in het najaar op doordrenkte grond
Starend in deze stille duistere nacht
leek het of ik van…
SPOEDIGE SLUITING
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
489 De Eftelingpoorten zijn in het najaar
moe van haastig getrippel, kindergekrijs
onder hun gewelven, waar wachters de prijs
laten klinken bij een schuivende mensenschaar.…
o.t.t.=onvolt. toekomstige tijd.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.221 nazomer
niet langer
lomer of
slomer
van de hitte
kun je niet langer
mee zitten
plannen voor
het najaar
sporten, solliciteren
nog even verder
leren
alleen de gedachte
doet haar opveren
en kwieker lijken
dan de afgelopen dagen
zou ze daar nog in
slagen
dat zal…
de grote schijn
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
476 waar overdag het najaar
de wereld kleurt met bont palet
verrassen in herfst vakantie-uren
op avonden het Kralingse Bos
met een magisch schouwspel
de hemel feeëriek verlichtend
toveren mens en techniek
met wonderlijk licht en geluid
een mysterieus landschap
waarin bomen geheimen delen
onzichtbare handen weven
een sprookjesachtige tocht…
schemer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
63 zo valt de herfst in de schemer
van tollende bladeren en wijkt
het leven af van licht en spel
schaduwen dolen met hun
lichtbrekers en laten zich
als vluchtige gedaantes
mennen door windvlagen
door de paden van de
reeds gekapseisde seizoenen
iets mistroostig placht dan toch
in dit weemoedig najaar het nut
te ervaren waarom het komen…
EEN VERTELLING
poëzie
3.0 met 14 stemmen
5.671 Men moet de vruchten plukken;
Dat doet men in het najaar.
Dus moet gij, lieve kinders,
In alle jaargetijden
Gods wijze goedheid loven,
En wel te vrede wezen.…
Babylonische Almanak
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
573 O Prins Kalender, waar waart gij met de blik uwer geest en waar rustte het boze oog van uw peilloos diep gemoed?
O She Her Sade, welke menie voerde u hier ten tonele in de alchemie uwer euvele moed?
Een en ander vraagt om klaarte in deze kwestie, vertoeft ge nog altijd met uw verfblik in de verte?
Waar mengt zich het vermiljoen van boeddha…
Vogeltrek
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
505 Vogels op een rij
in de open luchtsnelweg
een groepsmigratie.
Wanneer prille zon opkomt, vindt een
vlucht vogels innerlijke rust en vrede in de lucht, de
ultieme plek voor inspanning en ontspanning waar ze onderweg zijn
naar een onbekende wereld waar nieuwe kansen en mogelijkheden wachten op hen.
Een fascinerende en intense V-formatie…
AAN DE LINDEBOOM
poëzie
2.5 met 10 stemmen
4.612 Doch, ik zie mij, zonnewijs in
‘t nedergaan,
die najaarse, ei, die bolgekruinde
linde staan.
Ringsom rijzen hoge en grote,
zwart en zwaar
getakte boomen, naast die lieve
linde daar.
Diepe schaduw schieten ze en een
donkergroen
gewelf zij om het wezen van die
linde doen.…
Thans door banken mist
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
528 ik heb het najaar
zwijgend bij de hand genomen
diep schelpt mistnevel
najaarsnoten stil
spreekt geen woord
voelt in wezen kalm
het doorweekt tedere voeten
als een slaap zomerzee
van kalmte durend
ik word overmand door beelden
wat was
wat is
wat komt
een weeldepracht dauwt peluwzacht in ‘t land
voor elk vertrouwd dier
langs het maïsveld…