2249 resultaten.
Vogelbekker
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
814 Zo stroomt het goed», sprak ik
Traag raapte ik de vogel op
van het vergeten-woorden-dal
en zag neusgat van visioenen
klateren als waterval
« Zo stroomt het ideaal!…
EENZAAM KERKHOF
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.084 Woest liggen de graven, de grendelen der aarde
sluiten de doden van 't leven af,
zij zinken al dieper, een weeldrige gaarde
bloeit, hoog als de hemel, boven hun graf
en de wagenmenner, in 't beeld van de sterren
ziet ernstig peinzend omlaag,
ver ligt al de aarde, een stip, zo verre
en zijn paarden gaan zo traag.…
Stadstaal
gedicht
2.8 met 16 stemmen
7.064 Vrouw baadt zich in zonlicht tegen
hoge huizen, schip maakt zich langer en
brug kijkt traag toe. In mijn handen ruist
een taal. Een pen beweegt op de kaart tot
de vermoedens die een stad voortdrijven.
-----------------------------------------------
uit: 'Het nachtland/It nachtlân', 1998.…
BESLIST
poëzie
3.0 met 10 stemmen
4.040 O, gruwzaam woord van al wat stom en plat en muf en laag is,
Van elk wiens hoofd te vol, wiens tong te log, wiens geest te traag is,
O, voetbalterm, o, commisvoyageurs-, o kapperswoord,
Dat in elk ingezonden stuk beslist, beslist behoort,
O woord dat moet gekrijst, geniest, gekrast, gebriest, gesist:
“Besjlllissst!”…
Mijn eigenwaarde
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
875 ik ben klein van stuk
met slappe spieren
die mijn buik verdragen
mijn geest, traag van doen,
verstrooid bij vlagen
wil altijd plagen
om toch nog wat
kermis in mijn ziel te vieren
de kin is geworden
tot een eenheid met
mijn dikke nek
alleen bij nat scheren
vertoont deze kwetsbare plek
nog enige rek
ik ben geboren met te korte benen…
Verdriet en pijn
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.468 Pijn, pijn, alsmaar pijn
Nooit even zonder zijn
Sterk blijven, gewoon blijven doen
Maar het is nu niet als toen
Feesten, lachen, plezier maken
Ik wil wel, maar mijn lijf begint te staken
Het gaat niet, al wil ik nog zo graag
En wat ik doe gaat even traag
Ik ben nu even niet als toen
Ik kan eigenlijk niks doen
Niet dansen want dan doet…
Kissie Kissie?
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.121 Hier zit ik nu te wachten op die
trage wasmachien,
waardoor ik even tijd had om
mijn koortsliplook en bovendien
mijn volle hoofd in een gedicht te combineren
tot een superlicht verhaal om te verteren.…
olympisch
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
591 je kan houden
nou ja, vertel dat ook maar niet,
er is geen antwoord, dus zwem maar beter door
en denk aan wattages en tempo's en voeding
en op tijd naar bed gaan en secondes en schema's
maar een vage stem over het water vliegt
me daarbij bij de keel, zal wel weer het chloor zijn
of de mist tussen de bomen aan de rand van de rivier
en traag…
Soms droom ik wel eens
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.379 Nee, dromen zijn bedrog, weet ik
zoals sommige vriendschappen
al bestaan ze nog maar veertig jaar
van sprankelende bronnen, kolkende beken
in traag stromende rivieren overgaan,
die vroeg of laat, meanderend of niet
met al hun zoete water uitmonden
in een afzichtelijk zoute oceaan,
een zee van rancuneuze ontboezemingen,
waarvan ’t zout zelden…
Tweede deel van rondreis door Zuid-Spanje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 Fel flonkert de stad
in de diepte; daarachter
verzinkt traag de zee.
Boven zwarte lucht
schuift laat blauw met licht purper
langzaam vloeiend weg.…
Liefde langs de waterkant
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
482 en druipt, verrimpelt
verruilt jouw helder beeld voor
kringen onder je ogen, nog steeds
onbewogen, je haar dat nat
gedrapeerd langs rietstengels
je eigenheid omkadert
mijn ogen kunnen je niet meer
bevatten, hoe het licht nu
met je schaduw speelt en
neerlegt in je gezicht
en als ik in je armen verlicht, valt
om ons heen de avond traag…
Het wachten valt pijnelijk.
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.323 Vervager der dagen, zo stadig in 't jagen,
Hoe vliegt gij, hoe vliegt gij zo trage?
Nooit susten u 't rusten, of zoude 't u lusten
Een minnaar, een minnaar te plagen!…
Sparta, kansloze maar eeuwige liefde
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
627 Weer een schandalige nederlaag
Weer een achterstand in de laatste minuut voor rust
Spitsen van de tegenpartij een ware plaag
Sparta een ploeg die zijn tegenstanders kust
met verdedigers zo verschrikkelijk traag
De cruciale duels gaan altijd verloren
De tegenstander speelt wel met ziel en zaligheid
en weet altijd te scoren
en natuurlijk in de…
Zomaar ineens
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
639 Ik dwaalde weer eens door de Albert Heijn
in Gouda-Goverwelle rond, traag als altijd,
op mijn welbekende slakkengangmanier.
Ik at wat gratis druifjes en ik nam een
gratis cappuccino uit het nieuw aangeschafte
apparaat. De kaasafdeling liep ik voorbij,
omdat ik na kaasinname steevast moet braken.
Iets met vet en lactose.…
WINTERREIS
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
539 portrettuur
aan boord van een zeilboot geklit
veegt iemand sneeuw van het dek
devoot haast
prudent
de mast als omgekeerde slinger
van een verloren tempo-instrument
de metronoom gaat lichtjes heen
en weer de traagheid in de vissersplaats
op maat want
de droom heeft zijn eigen geheimen
waarin de fok in ons ontvallen winterwind
nu traag…
jaartje ouder - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
702 telt
door een nog ondoorgrondelijk pandemie
in toch de vreemdste tijden van jouw leven
vieren wij jou en het leven meer dan ooit
oud genoeg ben je geworden om te weten
dat je niet alles zo in de hand houden kunt
zoals jij dat liever ziet of graag hebben wilt
omdat het leven altijd weer verrassen kan
veel te snel vaak of juist weer te traag…
Alles voor het reisijs
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
546 Ongezien en traag
glijdt een gigant
op drift geraakt
van antarctica
een verkenner in tijd
steeds verder verwijderd
van de kust
van zuid-afrika
zullen wij allen maken,
eens op een keer
zo niet nu, danwel dan
maken wij allen
zo'n reis door de tijd
geen robot van barabas
of met een spider
geen game met een crawler
die nergens…
Winterse mystiek
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
533 Hoe dagen en nachten voorbij kruipen, soms
traag, soms haastig verdwijnend in de verte. Maar elk moment
glinstert als een ijskristal, waar elke verwondering en verstilling samenkomen.
En in die winterse stilte, waar tijd oplost, zal de werkelijkheid opnieuw tevoorschijn komen.…
Ontmoetingsplek
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
395 Waar kinderen rennen
in kringen van licht en gras, en de tijd traag beweegt, als een glimlach zonder haast.
Een plek zonder groot gebaar, maar
vol kleine ontmoetingen, waar licht het pad streelt en stilte
woont in de takken.…
De stiltecoupé
netgedicht
2.7 met 13 stemmen
612 Achter het glas welt de zon op
als een traag ontluikend vuur, mistvlagen vlechten zich loom om
de hekken en bomen, en alles zwijgt, alsof de wereld zichzelf opnieuw bedenkt.
Tussen de spijlen van perrons breekt het
licht open, goud scheurt de nevels los van hun nachtelijke
schuilplaatsen.…
‘Flodvåg’; schaamteloos ontnuchterend
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
685 Dit is geen schaamte:
geen relaas met onacceptabele percentages
doorgestookte modder; langs gladde dijen
die de variabelen meestal doen vermeerderen
komt er zuchtend en traag een eind aan.…
Om nog eens gezien te worden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
269 In wijde spiralen dwarrelt het naar beneden,
als een traag vloeiend verhaal
dat de wintergrond met stille gaven zal zegenen.
Ooit zal het weer ontwaken —
maar voor nu legt het, moe van licht en dagen,
zijn kwetsbare mantel af.
Leg je te ruste en verga tot stille stof,
tot de kille hand van winter eindelijk verslapt.…
Omgekeerd Morgenrood
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
270 De aarde ademt traag, een zucht die door mijn borstkas glijdt,
en in die stilte proeft de lucht een bitterzoete smaak van mos en oud verdriet.
Dan flitst een schaduw voorbij – wat was: een hand die ooit de mijne warmde,
nu slechts een echo in het gras, een bloem die gisteren nog lachte, nu verdord.…
Traagzaam onder vreemde zon
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
244 Traagzaam — altijd weer dat trage —
alsof tijd zich hier verzet,
alsof elke stap een lage
toon is die de stilte zet.
En daar, ver van stof en karren,
ontbindt iemand zacht haar haar,
gouden draden die verwarren
wat nog zuiver scheen en klaar.…
Chemische Mist
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
293 De kamer ademt traag.
De stemmen komen alweer.
Ik blijf zitten
in die gouden kooi van chemicaliën,
die steeds kleiner wordt.
Ik verdoof het wel,
want in mijn nuchterheid is de
pijn te scherp om te dragen.
En elke keer dat het even helder wordt—
val ik.
Recht terug
in wat jij achterliet.…
Solitudo
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
421 lagen waarin
stilte staat
een schaduwvorm
een lege huid
een naam die langzaam
dooft van binnenuit
geen wolven in het
innerlijk veld
geen tanden door
verhalen geveld
slechts gestalten
zonder gezicht,
bijna mensen
in tegenlicht
de donkere kreeg
de meeste tijd
gevoed door zwijgen,
angst en spijt
hij droeg dezelfde
trage…
meisje
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.627 Tot ‘s nachts heb ik trouw op jou gewacht
Traag tikte de wekker de asbak halfvol in
witte mist weerkaatst het vage licht op blanke lakens
en ik denk dat ik een ezel ben
Een uil alleen, de vleugels over de borst gevouwen
wacht blind en huilt, voor het muisje schuilend
dat met de kaas al lang is weggevlucht
Nergens nu nog te bespeuren en gauw…
sprookjesboek
hartenkreet
3.2 met 11 stemmen
1.241 vanmiddag toen ik thuis dit liedje zat te typen
kwam tussen de gordijnen door een straaltje zon
terwijl over mijn wangen traag de tranen liepen
omdat ik vandaag aan weer ‘n dag zonder jou begon
het sprookjesboek is uit, het laatste blad gelezen,
jouw ring heb 'k afgedaan en 't geeft een leeg gevoel
ook dat zal wel een deel van volwassen-worden…
Sonnet (Gezwinde grijsaard die op wakkre wieken staag)
poëzie
3.7 met 106 stemmen
39.230 Altijd vaart voor de wind, en ieder na laat kijken,
Doodsvijand van de rust, die woelt* bij nacht, bij dag,
Onachterhaalbre Tijd, wiens hete honger graag*
Verslokt, verslindt, verteert al wat er sterk mag lijken
En keert en wendt en stort Staten en Koninkrijken;
Voor iedereen te snel, hoe valt gij* mij zo traag…
De moeder en de zoon
poëzie
3.7 met 6 stemmen
4.044 Zie hoe ge leeft
in iedre trage traan die in mijne ogen beeft.
Ziet ge niet heel uw leve' in mijn grijze ogen leven?
DE ZOON
Neen, arme moeder...
DE MOEDER
Noch uw wonder-dolste daên
die vrédig als een herfst over mijn lippen gaan,
mijn zóon?…