3020 resultaten.
Wilde Wingerd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
638 Want dat tierelierde in omvang:
takken met kleverige handjes
klommen naar de bovenmuur...
waar hun gretigheid eindigde.
Van onder begon je ineens te blozen.
Tegen oktober werd je vuurrood.
Visites kwamen je bewonderen.
Jij was degeen die het meest genoot!
Moe van al die mooie aandacht
besloot je naar wat rust te verlangen.…
Camera obscura
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 In schaduwzonnevlekken
van de bast van de plataan
de stramme takken wijd uiteen
gelopen tot een nachtverblijf
waar Nadenken Herinnering Verbeelding vallen in de ziel
gelijk in ene camera obscura
doch waar in 't volle licht der dag
onverhoeds tot schrik van velen
als bij des hemels donderslag
plompverloren soms een groene en een kleine…
Je sprak via bomen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
519 Door felle windstoten en stormen gegeseld
en uitgekleed, werden de bomen zwaar belast,
zure regen maakte van takken klauwende handen,
hun fladderende bladvingers zochten vergeefs houvast.…
Bomen
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
617 Bij nacht wanneer er niemand getuige is
op het onvolprezen groene kerkhof
van de eigentijdse melancholische narcist
waar bomen simpel bomen zijn
is de echo in haar oren te horen
nymfomane van het woordgebied
met beide voeten op de grond
geworteld in het ruwe heden
buigen de ontbladerde takken
voor woedende wind, weerbarstige regen
breken…
Progwereld
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
712 Een like, een klik op je telefoon
en daar ga je, met een abo
op hun nieuwsbrief per mail
je bent verslingerd
verkocht, met een
koptelefoon, en toch
zit je nergens aan vast
take it or leave it
even goede vrienden
easy come easy go
voor even
een fusion van progrockers
en symfosoundlovers
startte een site
Progwereld is de naam…
VAN DE BELOOFDE HELPER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
444 De vlammen op de hoofden
En van de wind het gieren
Er viel nog niets te vieren
Voor wie in Hem geloofden
Het was wel even schrikken
De angst was goed te lezen
Uit ieders diepste wezen
Getormenteerde blikken
Maar toen de wind ging rusten
Was het dat allen spraken
In één taal van hun taken
Wat de gelederen suste
Vol geestdrift, vuur…
Een gedragen opa rol
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
488 dit verband schiet mij het woord rekwisiet te binnen
zoals wordt gezegd in dit kader
is dat het de benaming voor allerlei voorwerpen
die bij een toneelvoorstelling nodig zijn, zonder tot decoratie
of garderobe te behoren; ofwel een nuttige aanwezigheid
van herkenbare terpen
in die zin zie ik mijn huidige rol als vader;
zwijgen is mijn taak…
Beta vulgaris
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
434 en zinsklemmen opdoemende allegorieën
tot voor eenieder
behalve KB
te vatten klaarheldere
beetwortels terug
zien te brengen
Dat is in een appje
van messenger Hermes
ons door de zonnegod
met zilveren boog
en zijn harem der muzen
van de Helicon ingeblazen
Er wacht ons derhalve
een opdracht een missie
een godgegeven heilige taak…
mijn kind mijn lieve kind
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
595 mijn kind mijn lieve kind
jij bent bang dat de dood op zolder woont
dat het een wezen is dat jou grijpen zal
mijn kind mijn lieve kind
dat de elfenkoning achter de heuvels wacht
hij je meeneemt als je buiten bent
mijn kind mijn lieve kind
dat de takken met hun lange dunne gekromde vingers
verborgen heksen zijn die jou zullen steken…
Kwetsbaarheid
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
325 Diepe kalmte blijft achter
in de tak, dun als adem, nog dragend
de herinnering van wat bloeide. Geen verlies in deze
zachte beweging, alleen de vorm die verandert om te kunnen blijven.
Kwetsbaarheid leeft in dit
lichte tussen, waar niets zich verbergt
en niets wordt vastgehouden.…
Schollebos in ochtendlicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
319 In het ochtendlicht ritselt stilte,
waar takken spiegelen in de slinger van het water,
en zonnevlammen het wolkenspel kleuren
met penseelstreken van roze en goud.
Rimpels trekken sporen langs het oppervlak -
een eendenpaar steekt voorzichtig over
tussen drijvende bladeren,
waar de dag zichzelf losweekt uit de nacht.…
Festina lente; 7b. To-To (Het Bos 2)
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
262 Inmiddels was de ervaring van To-To die van Mei
overweldigend overstegen, en zou hij zelf terug
naar school moeten gaan om de lessen te geven;
na Mei had natuurlijk Juni, en daarna Julius,
de taak overgenomen, en misschien zelfs nog
August, die toch al niet altijd de snelste was.…
De dichter
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
400 Voordat de dichter zich van zijn taak kweet,
moest hij zich gewoon helemaal leeg laten lopen
en toen op een stroom van woorden hopen.…
Waar schaduwen lichter worden
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
355 Roze gloed ontwaakt
takken reiken naar het licht
winter breekt heel zacht
De wereld draagt
nog haar winterse masker,
maar onder de bevroren korst hoor ik het
ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde.
Mijn huid voelt de
scherpte van de vroege ochtend,
toch is de kou niet langer een gesloten deur.…
Ruimte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
310 ‘k Was net bezig alles te benoemen waar ik zo tegenaan liep in mijn huis,
de volle kast bijvoorbeeld,
de enorme overvloed,
alles dat ik bewaarde,
toch geordend,
of die wil het te ordenen
zelfs touwtjes, eindjes wol,
garens,
elastiekjes,
de zaden en takken die wortelen in een vaas,
dankte dat alles
want ieder ding had ook ergens…
Onder de huid van de lente
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
370 Goud op kale tak
tegen strakke blauwe lucht
de lente ontwaakt
Het jonge groen breekt trillend door de aarde,
een explosie van kleur die zachtjes naar me roept.
Wat voor een ander slechts het einde van de winter is,
is voor mij een stormloop van beloftes en van licht.…
Achter de dichter staat
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
277 openslaande
deuren, zo’n hemel die niet opbeuren wil
ingedroogde beeksluizen, de neerbuigende
hengstenhalzen, het grote rode mierenbal
de bever buiten het dal, de uiterste waarde
stronken, gebroken modder, opvliegende
eenden, gekwetter, zwart-witte koeten die
drijven, zelfs de paardenbloemen verstijven
hondsdraf, de dravende dalmaat, op takken…
Wat een boom mij leert
netgedicht
3.1 met 24 stemmen
80 Haar takken raken de
lucht alsof ze luisteren naar wat in het
vroege uur verscholen blijft; een stroom ontvouwt
zich in stilte, een dun spoor dat blijft zonder zich volledig te tonen.…
Het regent zonnestralen
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
66 Het regent zonnestralen
tussen takken, blad en lucht,
alsof de ochtend zachtjes fluistert
dat de nacht weer is gevlucht.
Over het gras ligt gouden stilte,
een deken van geduld en groen,
waar dauw nog even blijft vertellen
van het donker van daarnet.…
Levensboom - de stilte die mijn gevoelige ziel omarmt
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
100 Je reikt met sterke takken naar de hemel,
terwijl vogels hun eerste lied laten horen.
Je bladeren fluisteren met de wind,
een fijn geritsel dat mijn aandacht raakt.
Ik voel de adem van de seizoenen
en luister naar wat de stilte mij vertelt.
Van de eerste ochtend tot de stille nacht
ben je een toevluchtsoord voor mijn gevoelige ziel.…
Herfstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
149 Een boom buigt zacht zijn takken,
het riet beweegt en komt tot rust.
De wereld hoeft nog nergens heen,
de dag heeft haar nog niet gekust.
Er hangt wat nevel op het water,
een dunne sluier, teer en licht.
En tussen al die stille dingen
krijgt ook de tijd een zacht gezicht.…
Gevallen blad
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
23 Een gevallen blad
rust stil in het ochtendgras
de wind weet van niets
Het laat zich niet haasten, dat loslaten
van de tak die het zo lang gedragen heeft.
Het rust nu even in het gras van de tijd,
zonder te vragen waarheen de wind het morgen voert.…
Morgenregen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
16 In zijn broze lichaam
verzamelt zich een wereld: de hemel
die aarzelend openbreekt tussen wolken, schaduw
van een tak die verschuift, het licht dat komt en weer verdwijnt.
Het teergroene blad
draagt hem zonder vragen te stellen,
zoals de aarde gras draagt en gras de dauw.…
Herfststem
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
19 Jouw verborgen woord
zweeft traag op de herfstwind mee
die de takken schudt.
Geen dier die het hoort,
slechts het ritselende blad
neemt het geheim mee.
De lage herfstzon
Een schuine straal licht
breekt door de kale kruinen
boven het bospad.
Het gouden verlangen
kleurt zacht met de middag mee
in het warme rood.…
Het kleine boompje
hartenkreet
4.6 met 27 stemmen
1.255 En toen op een dag kwam de tuinman
met in zijn handen een grote schaar,
daarmee knipte hij 'n stuk van de takken
en 't boompje voelde zich verdrietig en naar.
Hij kon het maar niet begrijpen
hij was juist zo mooi en gezond,
en nu was de tuinman gekomen
en lagen al zijn takken op de grond.…
BLOOTAKKER
poëzie
4.3 met 6 stemmen
3.279 ‘k Zie geren nu de takken, dikke
en dunne, uit ene stamme
gesprongen, rechte omhoge staan,
hun handen uitgestrekt;
zo schone, alsof zij baden, dat
de Winter hunne ontdekte
en tere, jonge leden toch
niet tenemaal en stramme.…
VAN DE OUDE BOOM
poëzie
3.5 met 13 stemmen
6.657 De winter heeft erop
zijn boos gebijt vermoord;
het water heeft het merg
in ‘t herte eruit geboord;
de bliksem spookte erom,
en kraakte, met geweld,
er halve bomen uit,
en takken ongeteld;
de tijd onteerde laf
en langzaam al zijn lijf,
en nog en roert hij niet:
hij staat daar, rotsestijf.…
Als ik aan seringen denk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
854 Als zeepjes hangen ze aan takken, bij mij violet en in lila.
Altijd op hetzelfde plekje in mei bloeien mijn trossen seringen.
Elk jaar lila.
Wilde bloemen en planten die spontaan in jouw tuin groeien.
Niet aangeplant.
Zijn er voor jou.…
Het gebladerte valt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
633 Vergankelijk rood moes valt van de vermoeide takken zonder lust tot leven uit hun zelf.
Sterrenstond komt weldra op.
Vergankelijk geel en rood en zwart geraapt gebladerte.
Het heeft geen zin meer voor hen te leven aan vermoeide tak en stam.
Herfst is lijden, vagevuur, en smart.…
Koud!
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.446 Takken vol heldere ijskristallen
Waterparels aan mijn hart
Je bent zomaar binnen gedrongen
Knopen heb je feilloos ontward
In stormdromen blijf ik zweven
Boven een bevroren waterval
Geen kwestie van winnen of verliezen
Alleen in een koud winterdal
IJzige tranen vloeien
Langs mijn koude wangen
Wanneer gaat dit over
Het hopeloze verlangen…