3375 resultaten.
Het gouden vuur
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
432 jij hebt
de kale
vlakten van
mijn geest
gezien
verschroeid
en verdord
door een
brandende zon
die in het zenit
het gouden
vuur spant
tot waar het
ondergaat in
een ronde
horizon zand
vroeger is ook
hier de regen
geweest met
een dagbloemen
die bloeiden
tussen het
razendsnel
opgeschoten
gras in een
weer droge plas
ook in deze…
Bij de Beelden aan Zee
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
506 Jij dan onhoorbaar naast me komt zitten
en 'k, onverstoorbaar lijk,
'k mijn hoofd op je schouder vlij,
mijn arm om je rug
Zullen we wat op strand gaan liggen, vraag je
Zoals jij dan ligt
met je hoofd op mijn buik,
'k jou gebruik om je oren,
je stekelig haar,
je denken te masseren
we wegdromen in zand
en een weten van glinsterend…
ALTIJD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
520 en krabben schrijven epen in haar zand.
als ’t hier verdwijnt verschijnt het ginder weer.
het wordt de beek die naast haar huisje kabbelt,
het vint gezwind als vlinder uit het ochtendrood.
naamloos is het, het is niets en lucht en ’t zucht.
het legt het leven af en trekt het dan weer aan,
het vindt altijd in haar zijn reden van bestaan.…
PÉTANQUE
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
504 Zand glijdt door de vingers en het kucht.
De hoest geeft bloed, dat kan geen kwaad.
Het is dat ontwaken. Wat een kankerboel.
Het strand van het verleden heet toekomst,
de zee was net nog het heden, het loopt op tijd.
Het duwt zich af aan uw genade, waarde
die het slechts bij ontvangst erkent. ‘Raak mij
niet aan’!…
Kaatsen
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
566 jij gooide grote woorden
mijn vriend
zoals een kind
stenen in een rivier
strooide zielloze beloftes
zoals een boer
zaad op droog zand
mijn vriend
je zei
als de dagen gaan lengen
zullen de vogels weer kauwen
en ook
dat het de schuld
van de schildpad is
ik zei
vandaag kom ik je halen
want het is nog niet november
vandaag doen…
Weer op weg
netgedicht
1.0 met 291 stemmen
490 ik schreeuwde
mijn eenzaamheid
tot rode heuvels
van zand die de
band met bloed
bezegelden om
het bezit van
dat speciale stukje
van het heilig land
zover ik keek
glooiende lijnen
die het voelen
van stervenspijnen
minder scherpten
dan de fragmenten
van drones en
bommen met
vergiftigend stof
van de vernietigende
inslagen van talloze…
De spiegelzaal
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
493 ik dacht
in jeugdig
enthousiasme
ooit de hemel
te kunnen
schilderen
ben begonnen
met idyllische
stukjes uit de
natuur naast
het fijnste groen
de mooiste bloem
zee met strand
en zand in de
diep blauwe
rotsformaties
witschuimende
waaiend
op muziek
van de fraaiste
regenbogen die
tussen de talrijke
watervallen de zon
lieten…
KIND ZOEKT
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
523 Het driejarige zoontje
van de grenswachter
speelt naast pa's kantoor
trekt aan een dun touwtje
zijn ijzeren vrachtautootje
voort over zand gras en stenen
de hummel kijkt en peinst
gaat even voorbij de slagboom
bevindt zich in een ver land
dat hij snel zal verkennen
vermoedt loerende dieren
achter halmen en struiken
wil een bestuurder…
Wolf
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
592 Op de rug van oerbossen en zand
van Grebbeberg tot Zeisterbos en verder
daar mekkerden de kuddes met hun herder
en burlden herten tot de flevorand
Tienduizend jaren na de laatste ijstijd
- de rijn noch ijssel waren dichtgevroren -
werd op de veluwe een dier geboren
dat hooglanders verschalkt
voor z'n ontbijt
De beul heet naar de baas…
kwelder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
598 wanneer ik het zilt
van de kwelder waarnam
met geuren die als
honingdraden me lokten
naar de stamper van de kwelder
het vluchten was ik moe, het van
huis rennen, het kabaal
achterlatend bij hen die niet
misstonden om als afbeelding
op het leesplankje te kunnen staan
de dijk, prielen rijsdammen meeuwen
mosselen het geluid van niets zand…
Raken
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
602 wereld aan onttovering lijdt
Als we denken dat het verleden kenbaar is
Worden wij door petrogliefen bedwelmd
In zandsteen gekerfd groots en vol licht onthuld
Door onpeilbare stromingen van het water
Als tableaux vivants uit de Oudheid
In het midden van hun heldenreis
Spiegelend epos zonder metrum
Baanbrekend ontsnapt aan godin van zee en zand…
Nog een Eind te Gaan
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
256 Nog een eind te gaan
al weet ik niet waarheen
de wind houdt mijn adem
en weet van snijden
laten en lossen
in meerstemmige tijden
Een hond zoekt zijn snuit
in dichtbebladerd zand
de man aan de lijn gaat vreemd
in zichzelf
zijn taal is van ziel en van land
wellicht niet de mijne
De jacht is nu open
voor wie niet navelstaart
oker, oranje…
De schaduw van de bomen
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
585 Nu het onheil ons vanuit de verte nadert
het licht geen licht meer wordt
de zwerfstenen onder lagen zand verdwijnen
we de slaap niet uit het duister tillen.…
Het water herinnert zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
150 de tijdlijnen stromen over
van meningen als opgewaaid zand
iedereen roept
en de modder spat omhoog
tot we elkaar niet meer zien
we willen de stroom dwingen
vangen in filters van ons eigen gelijk
maar vechten tegen het troebele water
maakt de kolk alleen maar wilder
laat het los
geef de golven de ruimte
adem in, zet de schermen uit…
Zo waar is de taal
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
133 Elke nieuwe dag ligt op de loer
van de zon op het zwoegende zand.
Zo voelt het althans als een trillende hand
in een andere hand, oud geworden
en niet meer zo buigzaam.
Zo waar is de taal van vertragend verval
die onder woorden brengt alles
wat gelukkig gemaakt heeft, ook:
alle gemiste stiltegebieden
die er voordien nog niet waren.…
de deur die niet opengaat
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
4 de kamer stinkt naar citroen en perzik
die niemand meer eet de blinden klepperen
hard alsof een vuist ze opent en dichtrukt
ik blijf op de stoep stof krast mijn keel
de klok slaat door mijn botten over de heide
blaren fluisteren zeg het zeg het toch
mijn mond zit vol zand ik wil roepen
wie luidt loopt al weg voor ik durf
het land was eden…
Kerkhof van de kleine vlaggen
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
38 Vaders met kapotte eeltige palmen—
een leven vol liefde
begraven onder het zand.
Hoe vreemd is de menselijke aard:
we koesteren het leven in onze handen,
zien het opgroeien,
om vervolgens onze eigen kinderen uit handen te geven
aan de stille wreedheid van andermans hoogmoed.…
een dag uit de vrije hand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
461 radio’s
jongens hebben pokerspel
ingezet op gestifte lippen
losse slippers
geladen hoorngeschal claxons
lokt feest
flessen worden afgespoeld
aan het strand
een kus op de hete achterbank
de hemel staat blauw
groot onbedaarlijk in
de nooit eindigende zee
luidruchtige kapers vinden
bijna naakte meisjes
bruin getinte dijen
beplakt met zand…
de dood geurt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
481 varen laat
spreidt zich de duisternis
donderkoppen naderen
hij loopt en kijkt bezorgd
met de capuchon strak
kondigt zich zware regen
die hem diep vallen laat
in zakkende ondergrond
zoekend naar wat houvast
zwaaien krampend armen
in de ijdele poging falend
het evenwicht te houden
op de lippen besterft de gil
waar de geur van nat zand…
helaas
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.087 Alziende leven in een stad die blind
Het voorjaar reeds vermoedt en ziet gelijk
Een slapend kind; slenteren door het grint
En zand van een in aanbouw zijnde wijk
Of door het centrum, samen met een vrind,
Half dromend uitrusten langs de dijk
En luisteren naar vogels, water, wind:
Dat alles schuift langzaam buiten bereik
En wij geraken enzaam…
helaas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
910 Alziende leven in een stad die blind
Het voorjaar reeds vermoedt en ziet gelijk
Een slapend kind; slenteren door het grint
En zand van een in aanbouw zijnde wijk
Of door het centrum, samen met een vrind,
Half dromend uitrusten langs de dijk
En luisteren naar vogels, water, wind:
Dat alles schuift langzaam buiten bereik
En wij geraken enzaam…
voel koele kleur van groene schaduw
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
901 korte beentjes
eindeloze wegen liepen
in een zomershete zon
de weg naar zee
was recht nog krom
omzoomd met
kilometers vergezichten
dat wat wij wisten
lonkte aan de horizon
duinen en het golvend koele
water waar je eindelijk in zwom
weer ruik ik dennengeur
voel koele kleur
van groene schaduw
langs het warme pad
in het rulle zand…
Het Voorstel
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.183 puzzel van links naar rechts, van rood naar groen
Ik tover in mijn hoofd, ik kan een voorstel doen
Ik denk niet na, al is het nog zo vroeg
Levenloze dingen zijn niet genoeg
Smeed mijn plannen in de smeltkroes
Totdat alles draait voor mijn ogen, ga ik in een roes
Neemt het gif de overhand
Op de tast voel ik, haal mijn kop uit 't zand…
Mijmeringen
hartenkreet
4.7 met 22 stemmen
944 Fluisterende golven
rollen zacht op het strand,
Met mijn blik op oneindig
loop ik door het zand.
Denkend aan vroeger.
Wat is er overgebleven,
van allen die zich vrienden noemden,
waar ik alles aan heb gegeven.
Nu besef ik deze vriendschap
heb ik steeds moeten kopen.
Zolang ik alles kon geven
stonden alle deuren open.…
In extase
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
925 sterren
voortdurend
fladderend en dansend op een bries,
schijnend en twinkelend op hun weg,
uitstrekkend in een onbereikbare lijn
langs de kust
zag ik tienduizenden in een glans
hun hoofden tossend in een plezierige dans
golven
voortdurend
ruisend en wiegend in zaligheid
glinsterend en spelend op het zand
omhelzend in een oneindige stilte…
Overgave
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.058 De grond is onbetrouwbaar,
het zand al weggesleept;
de metershoge golven,
onstuimig opgezweept.
De stroming onvermoeibaar,
zij beukt met volle kracht;
ik word door haar bedolven,
zij heeft mij in haar macht.
Haar kracht onovertrefbaar,
of ik dit overleef?
Ben ik niet meer bij zinnen,
dat ik me overgeef?…
'Nooit meer' bestaat niet
hartenkreet
3.7 met 30 stemmen
5.435 Je gooide onze ogen vol met zand.
Dat je stervende was, wist niemand...
Je wou hem niet achterlaten.
Maar je moest het leven wel loslaten.
Deze verschrikkelijke strijd kon je niet meer aan.
Stiekem ben je er in alle rust vandoor gegaan.
Ik voel dat je gelukkig bent en naar ons lacht.…
Blauw, licht en stilte tot de horizont
poëzie
3.6 met 10 stemmen
2.227 Rustig-sterk stapt een zaaier, jong en blond,
Helblauwe streep tegen grijs-glinst'rend zand:
Beslist gebaar van zegenende hand
Sprenkelt nevelend stofgoud op de grond.…
'Nooit meer' bestaat niet..
hartenkreet
3.4 met 21 stemmen
5.391 Onze ogen gooide je vol met zand.
Dat je stervende was, wist niemand...
Je wou hem niet achterlaten.
Maar je moest het leven wel loslaten.
Deze verschrikkelijke strijd kon je niet meer aan.
Stiekem ben je er in alle rust vandoor gegaan.
Ik voel dat je gelukkig bent en naar ons lacht.
Dat je ons in de gaten houdt en op ons wacht.…
IJl ligt de wilgenschaduw op de wei
poëzie
4.2 met 6 stemmen
1.263 Houdt even op de droogratelende r,
Dan is 't, of zich de stilte van heel ver
Hier samentrekt en plots'ling vreemd verdicht:
Op 't lege zand voor te gesloten stal,
In 't vierkant tuintje, in 't bongerdje, overal,
Is 't of een vraag en een verwond'ring ligt.…