2916 resultaten.
zondagmiddag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
679 uitvoerig betoog van tabak de hemel welft
genegen over de opkomst van spelers
na de eerste helft is er een tegenslag een wolk
legt het veld naar een grijs vlak veroordelingen
van de tribune het spel wordt minder het publiek
verleent rommelend gewicht wanneer het bij een
goed schot heelhuids gonzend oplicht
de afloop heerst met gedempt zwijgen…
herfstdilemma
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
582 ik heb geen zin in morgen
vandaag hangt me al de hele dag de keel uit
het is avond dus ik zit
als go-between tussen
een rotdag en
een dag waar ik geen zin in heb
nochtans gaat de zon morgen schijnen
het bos zal weer prachtig zijn
in uitbundige herfstkleuren
om van de geuren nog maar te zwijgen
vliegenzwammen, parasolzwammen
nog meer zwammen…
HELPEN, ZINVOL EN ZINLOOS!
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
605 Het steeds anderen
naar de zin maken
kan niet de zin
zijn van jouw bestaan
Hoe graag je ook
anderen wilt helpen
help eerst jezelf
en dan met name jezelf
geestelijk te versterken
Juist door niet te spreken maar
vooral om te zwijgen, te luisteren
wat er ook van je, over je wordt
gezegd, geroepen, gefluisterd of geroddeld
Egoïsme,…
Aan zee
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.571 O te luistren naar de zee,
Tot de ziel ga fluistren mee:
Tot haar zwijgen
‘t Wonderwoord
Uit zijn diepten stijgen
Hoort!
Alle malen, hartezwaar,
Kere ons zoekend dwalen naar
‘t Bruisend breken
Van de vloed
Waar de ziele spreken
Moet.…
Beproeving
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.422 Doch neen, ik zwijg eerbiedig stil:
Al moog' mijn harte bloeden,
Ik weet toch, dat des Vaders wil
Steeds alles leidt ten goede.
En gaf hij mij het dichtvuur niet,
En moet ik hem niet danken,
Dat hij mijn smart zich uiten liet
In diep-gevoelde klanken?…
Lieve Paul
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
525 bereiken
Proberen om naar mezelf te kijken
Als het kon, bezwijken
Om te zien waarom ik er tussen uit moet knijpen
Toch vragen om betere tijden
En dan lachen en lijden
In mezelf schreeuwen van pijn
Gelovig zijn
Niet klein, maar groot zijn tegelijk
Door mijn geloof niet boos zijn
Mijn hart openstellen
Om dan alles te vertellen
Niet zwijgen…
Encore
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.960 Dan, uw schaamte bedwong het onstuimige hijgen
Van uw hart en de nachtwind verwaaide uw klacht,
En niets meer verstoorde 't oneindige zwijgen
Dan een zwaan die zich roerde in de roerloze gracht...…
nooit vergeten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
410 oorverdovend schreeuwt stilte
steeds verhalen van de helden
die de duurste prijs betaalden
voor het leven dat wij hebben
zij nodigen ons niet te zwijgen
waar wellust het verderf zaait
dat ons de toekomst beneemt
door leven nietig te verklaren
ik die vandaag zo leven mag
wil ieder het verhaal vertellen
van hen die u en mij ontvielen
de…
Beeldbuisopera
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
747 ___________________________________
BEELDBUISOPERA
Kom van dat dak af, M Pinokia
't Was ongehoord, uw beeldbuisopera
Ik waarschuw u - zeg ik met Jan - niet meer
Zie wat gebeurt, wees stil, kijk om u heen
En zwijg, stel wijselijk uw oor te leen
U bent geen humanist - hard in de leer!…
Als alles binnenkomt
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
642 Poëzie is hoe ik ademhaal in een
wereld die soms te luid is, ik schrijf omdat zwijgen
te zwaar wordt voor mijn borst. Woorden zijn druppels die lang-
zaam het overvolle laten stromen, zodat ik niet breek onder wat ik niet kan uitleggen.…
De spiegel van de natuur
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
430 Hij draagt geen
boodschap, vergeet geen aanraking - zijn zwijgen spreekt zonder stem.
En toch: de milde, stille aarde
rust met ogen die alles omarmen. Het vallen
van wat rijp is klinkt als zachte muziek. In haar ongekende
diepte herhaalt zich het begin zonder einde, en in die adem is alles thuis.…
Zonder handen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
438 onder eenzaamheid
alle vroegere welvaart lijkt verdwenen
boodschappen zijn gewoon te duur
je streept wat nieuwe vragen weg
over de natuur die lijdt onder de mensheid
je neemt wat nieuwe verlangens mee
naar jouw kunstenaarschap
alsof je voortaan zonder handen
en verstand door het leven moet
we zijn hier om samen te schuilen
voor het zwijgen…
Op hoop van zegen
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
463 Elke golf is een gok, een
worp van dobbelstenen, tussen de veilige haven en het diepe zwijgen.
Hun dromen zijn gemaakt
van een ander soort zand, niet het zout
dat nu in hun ogen brandt. Ze staren naar de grens
waar lucht en water mengen, hopend op een teken dat de kust nabij is.…
Tussen de regels van het lichaam
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
126 Maar ik hoef niet te zwijgen
zoals zij zwegen.
Ik mag mijn schouders laten zakken
zonder dat ik me schuldig voel.
Wat zij niet konden opschrijven,
mag ik nu voelen:
dat rust geen verraad is
aan wie voor mij is opgebrand.
Ik lees de regels van hun leven.
Ik leef de ruimte ertussen.…
Oude pijn
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
178 wanneer mijn zicht
enkel vanuit een
brede horizon zou
betrachten de
onmetelijkheid
te voelen, hoor
ik nog de bergen
in de schaduw van dit
licht,
schudden nog steeds
orkanen vanuit de verte,
belichten sterren
dit gewicht
zwijgen nog immer
de verbindingen
eens aangegaan,
vervaagde bollen
kwik
zijn alleen te begrijpen
zoals de…
Het antwoord van de kosmos
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
78 alle sluiers heen
het reservaat van onmacht en van pijn
moet slechts een tijdelijk verblijfsoord zijn
zie hoog het firmament heft zijn gezang
verheven boven aardse storm en drang
die duizenden sterren in het grote blauw
getuigen van een orde eeuwig trouw
zij blinken stil als bakens in de nacht
waar rechtvaardigheid geduldig wacht
dus zwijg…
Telepatysk
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.327 it lûd is wol te ferstean
yn it waar, de bern, jildsaken
dy wurdskat wurdt hieltyd grutter
en folt in holte yn it hert
at it wetter net klettert
strûp ik my om nei binnen
wa wit, wurde wy noch
hommels telepatysk
Telepathisch
Wij staan aan stilstaand water
tegenover elkaar en spreken niet
sinds dat niet meer hoeft
werd mijn zwijgen…
Suikertante
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.468 Ik moet zwijgen over haar tranen.
Het verwachten zweeft in de zon, een pluisje.
Zij kermt en bindt schakels aan mijn pols.
Ik zie haar rimpels en mijn geschenk.
Zij is rood van de spataders en geeuwt.
Fronsend verbergt ze haar laatste woord.
Haar huid leek op een geploegd veld.…
erge streken
hartenkreet
3.6 met 15 stemmen
1.622 Want je kan de doodstraf krijgen,
Ja, dan zal je wel zwijgen!
Of een jaartje achter de tralies,
In een kamer; nogal vies!
Niet zo vrij zijn als en vogel,
Maar in een cel met een pistool zonder kogel.
En als ze dan nog die pistool zien,
Zijn ze echt streng en bovendien:
Zou het toch niet zo lang duren,
Dat ze in je zakken gluren!…
Meibloesems I.
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.117 Hoe zal ik weten of gij mij verstaat,
Als ik blijf zwijgen en zo bitter ween,
Omdat ik voel waartoe geen taal volstaat?…
Passie in stilte
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
3.179 ik kijk hem aan, mijn ogen vol passie
vertellen hun diepste geheimen
verraden verlangens, die bij elke stap
steeds verder naar boven drijven en
zwijgzaam meedeinen op het ritme
van mijn wellustige lichaam waar
parels van zweet in schaduw schitteren
woorden verstommen, als muziek plotseling stopt
voel ik zijn hand in de mijne, ik zwijg, geef…
Duisternis
poëzie
3.5 met 26 stemmen
4.876 Mijn duisternis is vol van Zijne verborgenheid en
mijn stilte van Zijn zwijgen.
Met het verlangen naar Zijn bijzijn heb ik mijne
eenzaamheid gevuld.
Mijn honger en mijn dorst stil ik aan de dis
van Zijn begeren.
Zijn gemis maakt mijn armoede rijk.…
granaatappel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
970 op jouw kruin, een roerloze hoogte
mijn voeten zinken in een heuvel van mat lover
ik raap één blad, ovaal en toegespitst, met een gave rand
bloesem aan de scheuttop, jouw parfum waait over
jij kwam hier op een rafelig tapijt neergestreken
geweekt in de spanwijdte van de Middellandse Zee
jouw gespleten tong heeft me leren spreken
toch zwijg…
brief
gedicht
3.3 met 32 stemmen
11.041 op het moment dat hij ze alle twaalf wilde gaan
posten, werd er gebeld en overhandigde een gebaarde man
hem 24 spiegeltjes, even groot en even wit als de brieven, echter niet
vierkant maar rond, echter toch van dezelfde vorm, waarna
de 288 brieven zeshoekig werden en de kamer draaide, draaide
---------------------------------------
uit: 'Zwijgen…
OERSTILTE
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
819 gevoed en gelaafd aan eindeloze woorden,
dansend langs de woordeloze einders,
onzuiver trekt een satelliet zijn spoor
langs Grote Beer en Poolster,
in geluidloos, zilver blinkend metaal,
nu alle vogels zwijgen, geen ritseling
geen bladerfluisteren meer, een stille nacht,
terwijl met een helder, zilvereren silhouet,
de blinkende maansikkel…
duo-gedicht:
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
871 Mise-en-scène: Het erfrecht van de hoop
wuif naar mij
en hoor hoe de wind stil valt
in het water
en de stenen van een volle maan
laat mij
aan uw schaduw beklijven
ik zal zwijgen
als een woord
dat rijpt in het wollen huis
diep
de groet
aan een beladen boom; de eerste ster
en vruchten door het raam
ik zal uw passen niet…
- Gedachtenstroom -
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
653 Gedachten als zwevende gedichten,
ontroerend onnavolgbaar en uit glas,
die een kunstenaar mysterieus doen zwijgen
de maker van het gedachtenportret,
het geurige weelderige geschreven boeket
terwijl de ideëen nog niet eens bestaan.…
Kristalwijze
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
686 Toen hij terug kwam nam hij
een lach mee die niemand van hem kende en de
verstarde massa ontweek hem, zoals men vrolijke
kinderen het zwijgen oplegt, wreed en jaloers,
omdat de donkere harten van oorlogszuchtigen
het licht niet kunnen verdragen, laat staan
een verlichte geest als plomp plomp Plomp,
zijn ziel die vrij en wijd is, de enige…
Weinig zeggend
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
959 ik neem even de tijd
om met u wat te zwijgen
zoveel woorden
deden dagen aan elkander rijgen
nu even rust
kijk de straat in
vanachter
vetplanten voor de ramen
liep hoog in de wolken
op tenen zogezegd
lopendebandwerk
in haast eindeloos rijmen
nu heb ik mij even
bij stilte neergelegd
morgen ontmoet ik
het staatshoofd
ergens nabij…
Het is mijn tijd nog niet...
hartenkreet
4.1 met 19 stemmen
704 In het echoland van de nacht
fluistert een zwoele warme wind jouw naam,
wegebbend in het verzachtende hoorbare zwijgen,
terwijl de schemerlamp als maan
een vale gele schijn over het akkerland laat glijden
en ik gedragen word op de golven van wiegend korenveld
tot volle duisternis mijn dagdromen velt.
Ik ontdoe me van de vele maskers.…