3975 resultaten.
We dronken liefde
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
618 je keek
ik voelde hoe zachte zijde
langs mijn tepels gleed
je lachte
toen je zag hoe
ik mijn schouders rechtte
nonchalant liet zien
hoe strak ik was
ik zag je spanning komen
je ogen dwaalden
langs mijn ronde lijnen
ik liet mijn knieën even vrij
mijn tong was
vochtig op je lippen
je handen streelden mij
ik vonkte op je huid…
Ikaros opnieuw
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
815 Het gaat sneeuwen
de indrukken in het wit gemaakt
vullen zich met vers en zacht
vlokken kosmische deeltjes
Geen weg terug
hemel en aarde even blank
Het grote verdwijnen
kan gaan beginnen
Er groeien vleugels zachtaardig
met donzige veertjes uit de huid
De zon geeft licht en is ver weg
Aarde en warmte duwen hem omhoog
De zee spint haar…
rijpen in beslotenheid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
500 voortaan laat ik mijn deuren
niet meer kieren, want daar achter
ligt te wachten op een blik van mij
ik hoor het zuchten en kraken
steunen onder het mengen van metaal
met hout en verf die onder haar taak uit bladdert
ik zou willen terug likken in schilfers op mijn tong
maar het rilt onder mijn huid
alles van een masker voorzien
heeft iets…
Elk licht verliest aan glans
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.400 werpt een schaduw vooruit
Elk licht verliest aan glans
zet mijn ogen in traanstand
trilt je lippen tot een kus
heft mijn handen ten hemel
Elk licht verliest aan glans
bleekt de sterren in de nacht
loopt dood in wolkenstraten
verdampt hoop in mistflarden
Elk licht verliest aan glans
gaat verloren in regenbogen
ploegt voren in mijn huid…
hand in hand
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.321 Hij voelt hoe haar
zachtheid strijkt langs zijn huid,
haar gloed diep binnendringt
Daar valt een bruin blad in haar
schoot - van een Amerikaanse
Eik. Lachend kijken ze ernaar,
dan naar elkaar, zo verliefd na
meer dan vijfenveertig jaar…
IJkpunt
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
463 Het groeit tot een perfect
omhulsel, kind in de trappelzak,
de huid nog bijna vloeibaar, de
botten zijn voor grote mensen,
daarna wordt de binnenkant
met kleine zinnen beschreven,
oplopend tot woorden die
met hoofdletters met het
bewustzijn worden bedreven,
de soepelheid van spieren, het
timbre van de longen waaruit al
vroeg moraal wordt…
bewaar je schoonheid
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
677 Bewaar het, koester de kleur van je
haar, onthoud je tere huid de
aanraking van zon, wind en blikken.
Doe het voor hem die van je houdt.
Hij is het waard, je trouw, bovendien
heb je het zo geleerd en doen ze het
allemaal, je vriendinnen, de jouwen.…
Als late liefde
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
780 Is het zo
dat jij mijn verslaving bent
en ik tracht te minderen
maar het steeds meer wordt
dat het mijn huid naar binnentrekt
bloed doet branden
gevangen in een vreemd verlangen
als een bij rond honingraad
en is het zo
dat er geen feitelijke reden is
waarom jij mijn adem beneemt
en in alle onbekendheid
zo bekend in mijn gedachten…
Adembenemend
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
674 “zij is als het schilderen van het lied
van de nachtegaal”
tussen eb en vloed
verloor hij zijn hart
de eb van zijn hoofd
de vloed van zijn lendenen
beschrijf haar jubelt de wind
saffierblauw haar ogen
stamelt hij als een dwaas
scharlaken rood haar lippen
als albast haar huid
haren zo zwart
dat met het licht van de zon
er een blauw overspoelt…
bloem der bloemen
netgedicht
4.7 met 35 stemmen
980 haar binnenste,
de ogen van de nacht
op diezelfde oever
zal ik op je blijven wachten,
de dagen doorbrengen in zandkastelen
tot jij weer terug bent, om met kinderhanden
de klanken van mijn ziel te leiden naar onschuld
waar zij nu breken op de branding van het leven
en stilaan de botten van ons verleden verbrijzelt
want die vangen geen huid…
tussen de eiken
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
459 rond die bomen zong haar huid een wiegenlied
zacht gerimpeld tot een plas, waar spiegels helder leken
kinderwensen dreven stil vanuit de glans
dat zonlicht immer achterliet
als sterren, dieper, tot de oorsprong van de dag
en schrijvers dansen letters
ongedwongen langs de avond, zuiver in het oogpunt
van een kleine blonde dood
als…
oeverloze mens
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.000 projecteren
wij hinkelen achter
op onze hoogtechnologische benen
wijzend naar de buitenmenselijke einder
vol epossen van vuurstenen tot androïden
ooit bemannen wij de regenmakerlasers
van op onze droomeilanden
ons ozonrijk boven de wolken
manna strooiend over de hoofden
en verder weg, zover weg
tot al het snedige stukvalt
op de barre huid…
Een nieuwe mond om te spreken
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
591 waar een laatste strohalm gestalte krijgt
Dan keert de dag naar binnen
Er kraait geen haan naar
gezonder of beter
Gezocht heb je
naar dat ene puzzelstuk
naar de naam
van voor je geboorte
naar een nieuwe mond om te spreken
De klimop vertakt zich meer dan vorige jaren
in de bleekheid van je gebeente
En de groeven in je huid…
Van achter een papieren muur
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
788 Men kan geen pijn met venijn bestrijden
als woorden mijn ziel gevangen houden
Mijn handen zijn als perkament
Mijn tranen vloeien als inkt
op een oude huid
die de winter draagt als een koude jas
Kan ik schuilen
achter een papieren muur?
Of in het vuur der waarheid
dat smeult op een zwakke plek?…
12 september
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
539 Anton Teuben ziet ze dikwijls vliegen
Maar hij heeft inmiddels een dikke huid
Het land is nu klaar voor een nieuw geluid
Hij zal het volk niet langer bedriegen
Het mooie Den Haag wordt steeds maar viezer
Hoogste tijd voor de zwevende kiezer
De nieuwe partij van ufoloog Anton Teuben, Souverein Onafhankelijke Pioniers Nederland (SOPN),…
De geur van mist
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 Zo ruikt een grijze waas van
koude huid en klamme steen,
van onzichtbare koeien in de wei.
Een afdronk van gebluste turf,
een hint van verbrand hout
of bruinkool uit vervlogen dagen.
De overwonnen zwaartekracht
kun je ruiken, zodra de bomen
tot donkere schimmen vervagen.…
ELIMINATIE
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.099 De doornen en de brandnetels
krassen op de huid
De ziel blijft ongedeerd.
Zij slaat terug
door het te ontwarren struikgewas.
Muggen zoemen, bijen steken
Door stengels
die lussen maken
om enkels.
Een soepzooitje!…
Apocalyptische wederopstanding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
530 In donderend geweld is verzet gebroken
mijn huid gescheurd en wonden open
ledematen met lood verzwaard
de adem afgesneden
rotsen geteisterd door beukende golven
stranden gespoeld tot stinkend drab
duinen geëffend, vervallen,
bescherming verloren
velden bruin verbrand door de droogte
wouden in vuurzee opgegaan
dieren door dorst gestorven…
Energie...
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.063 Maar onverdroten geven wij ons aan
elkaar over en strelen hartstochtelijk
elkanders huid.
Het riet langs de sloot wuift op de
achtergrond en ik zoen jou op je
rode mond.
Met je borsten deels ontbloot en
je ogen half open, half gesloten
wordt hier op aard een dierbaar
plekje met zon overgoten.…
Leven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
3.078 Een mooi leven tussen satijn en jouw huid.
Van onder de lakens tot je zomerse jurkjes.
Jouw feedback heeft een avontuurlijk geluid.
Zacht fluisteren of een opwelling van plezier.
Dat is leven door vreugde te geven en te delen.
Zoals de imposante klanken door jouw klavier.
Geen noot dat ik van jouw spelende hand mis.…
Krimpt de tijd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
479 in demping
van gevoelens krimpt de tijd
tot een meedogenloos vervelen
omdat niets je meer kan schelen
bent je dieptepunten kwijt
in de roetsbaan van het leven
ook de hoogtepunten zijn vergeven
wat blijft lijkt slechts eentonigheid
wat is jou de medicatie waard
als hel en hemel gaan verdwijnen
en je eindelijk de warme zon
weer op je huid…
Het stuift...
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
520 En het waait takken tegen mijn blote benen
en het schramt op de huid die groeven draagt…
Nu al.
Nog voor mijn tijd geslonken is
Nog voor mijn beide handen de zure bessen graaien en de geul dempen met uitgedoofde ogentroost
Hier wil ik niet staan.…
Crescendo
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 Stijgen, stijgen, stijgen
tot zonnestralen ongehinderd
door mijn huid dringen
het hart raken in de kern.
Stijgen, stijgen, stijgen
tot de geest verdampt
het bloed zift, het leven zwelt
en ik louter licht word.…
Ook hier
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
445 Het regent pijpestelen
de laffe, klamme warmte weggejaagd
Nieuw blad wordt gevormd
haarwortels, wit als melk
Het verlangen is een wilde perzik
smacht naar eetbaarheid
De geur van Verbena op jouw huid
van henna in het haar
Een rode zon boven het schiereiland,
dat traag zich uitstrekt, een lichaam
van vlees, bloed en bot, dat sidderend
de…
Koud onthaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 na thuiskomst volgt het welkom heten
namen vergeten, bakenen van muren
volgt het ontgronden van bodem
ontjeuken van huid, ontleven van heden
op het achtererf ontmoeten wij onszelf
de man met de hamer, blessureleed
de tuin ruikt naar naaldhout met peren
naar reeds beklonken aarde, houtskool
in de keuken rijst het bakmeel, ontleden…
IJle splinters?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
397 Verzinning, geef mij je woorden terug,
kwetsbare huid van perkament,
een lege windbuil op de rug,
om inzichtelijk in te lijven op
de blindheid op papier, het
is me aangepraat misschien,
blinddoek tot het zoveelste einde,
streven naar de juiste strofen
waarvan ik de inhoud nog niet zie
mij op de private tekst verlaat,
het ene verdicht…
Knuffel of rammelaar
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
755 Op ’t ritmisch veren van de twijfelaar
ravot je met een beest van vlees en bloed
dat bijt en proeven mag van huid en haar.
En uit de kliko hangen nu m’n poten
dus ik heb zomaar afgedaan, voorgoed.
De vreemde rammelaar heeft raak geschoten.…
Dronken van wat was...
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
600 Hoe een blik spoorloos weerspiegelt
het stil bewegend samen weven
in een streling, ontastbaar haastig,
bijna huiverend over de rimpeling van onze huid.…
Geef liefde wederom een naam
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
633 Ik voel je in mijn vingertoppen,
je woont nog altijd in mijn huid
en elke dag klinkt jouw geluid
in ’t kleintje, spelend met de poppen.
Ach, hoeveel tijd is al verleden
sinds onze wereld werd gekanteld.
Het lieve leven zwart gemanteld
toen dagen door de nachten gleden.
De spiegel toont me jouw gezicht.
Ik voel je schaduw achter mij.…
passie
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
810 quasi-vanzelfsprekend
haar schoonheid roemt, extatisch, hartenbrekend
daar twijfel ik en merk een licht verdriet
jaar in jaar uit doorkruis ik haar gebied
klaar wakker om met uitgestrekte armen
naar haar juweel te reiken, haar erbarmen
zwaar is de terugtocht, grijs is het verschiet
spaar me uw troost, uw medelijdend lied
baarlijke nonsens doen mijn huid…