3445 resultaten.
Zwerversvallei
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
671 in pril priemend licht van de opkomende zon
omdat alle zondaars zwijgen in het tegenlicht
ik heb de hik zeg je en je vraagt me
een broek te leen voor de komende dagen
ik draag niet al mijn broeken iedere dag
dus ik stem toe en schenk je koffie
je neemt afscheid van jouw oude kloffie
het heeft niet veel meer om het lijf
ik geef je de ruimte…
De streling van de piano
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
465 En wanneer het laatste
akkoord vervaagt in de ruimte, blijft even
alleen adem, hartslag, aanwezigheid. De stilte herkent me,
omhelst me zonder iets te willen — een thuis dat niets verklaart, enkel ontvangt.…
Vertel mij wie ik vroeger was
netgedicht
1.8 met 28 stemmen
597 Ik werd klein om ruimte
te laten voor wat luider was, verborg mezelf
uit liefde, of was het angst, zocht mijn gezicht in de spiegel
van andermans blik, en verloor onderweg iets wat nog steeds naar mij roept.…
Ze waren me vergeten.
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
277 te beschermen
tegen interspectrale hagelstormen;
maangeuren druppelden van wanden,
waardoor vlammende sporen
van ijzertanden
der wachter dezer krachten
langzaam verzachtten;
onder de vurigste ster der kwadrantenreizigers,
en de warmte die ik daarbij ervoer;
kroelend door de vacht
van de gigantosaurusachtige
die knus mijn ruimte…
Tussen het fietspad en het verleden
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
208 Hij antwoordt,
zonder haperen,
en opeens is er ruimte
tussen schuld en stilte,
tussen fietspad en verleden.
De teckel plast.
Het leven gaat gewoon verder.
Maar iets in haar ademt weer.…
Ridders van duizend-en-één
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
478 Duizend-en-één
moeten het zijn geweest
op het feest van de satan
hun duizelingwekkende
duivelgedachten
laten geen ruimte
voor twijfels
en afleiding
voor bijzaak
en beuzelarij
Voordien waren dromen
in nachten gewijd
aan epische helden
verhalen gedichten
't is de dwang die hen leidt
tot noodzakelijkheid
hun vroegste stemmen…
Tussen ons
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
423 Ik leef in de ruimte
waar liefde rafelt,
waar leegte fluistert
dat ik moet loslaten—
maar mijn hart weigert.
Zij is de zee:
onvoorspelbaar,
soms een haven,
vaker een golf
die me meesleurt.
Ik blijf staan,
handen open,
regen op mijn schouders
Is een gewoonte geworden.
Ik draag haar stormen
alsof ze voor mij bedoeld zijn.…
Na de scheuir
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
385 Wat uiteen viel
werd geen gemis
maar ruimte.
Delen die samen
helderder spreken
dan het geheel ooit deed.
Chaos blijkt richting,
problemen blijken ingangen.
In elke scheur
wacht een mogelijkheid
die wil worden opgemerkt.
Zo leert het kijken
zichzelf opnieuw.…
Visuele schrijfstijl
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
432 Ik schilder gezichten
met lijnen van klank,
leg landschappen neer
in een zachte cadans,
waar ritme en ruimte
elkaar aanraken.
Een metafoor ademt,
een stilte beweegt,
ik bouw herinneringen
op wat woorden weigeren te zingen,
en laat beelden spreken
waar taal tekortschiet.…
Neergelegd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
248 Je stem vult de ruimte
die minuten achterlieten.
Jij bent het enige
dat de stilte tegenhoudt
wanneer ik loslaat.
Kijk me aan—
In mijn ogen
beweegt jouw verdriet.
In mijn glimlach
zit iets van jou.
De oude lagen zijn weg.
Afgepeld.
Wat overblijft
lijkt verdacht veel op jou.…
De boven- en ondergrens
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
254 De wet bewaakt de bodem van ons leven,
het geloof opent de ruimte voor ons gedicht.…
Groter dan stilte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
421 En terwijl buiten alles haast had,
groeide binnenin een ruimte
die niet meer terug wilde krimpen:
een nieuw begin dat zich uitvouwde
als een hand die eindelijk open durft te liggen.…
het onthoofde gezag
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
255 ja, het blijft ergens toch druk met veel legen banken
het lijkt wel of ze schreeuwen om de ruimte te willen vullen;
uit de preekstoel is een ruïne ontstaan, uit de biechtstoel
verspreiden zich zure en verrotte stanken
.
zo schets ik het mensbeeld en de aarde er omheen
met een alom uitgekleed gezag, decadent en verblind
.…
Functionele ziekte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
451 Het nestelde zich langzaam in mij,
alsof mijn lichaam
ruimte had vrijgemaakt
voor iets dat mij zou vervangen.
Bewegen voelt
als onderhandelen.
Ademen als arbeid.
Opnieuw wakker worden
om toestemming te geven
aan een dag
die mij niet wil dragen.
Het lichaam reageert
alsof ik een indringer ben
in iets dat ooit van mij was.…
De winter in mijn vader
hartenkreet
2.3 met 17 stemmen
311 De adem wordt ijl in de
ruimte waar zijn gedachten lichter lijken.
Ik volg de zachte verschuiving in zijn aanwezigheid,
hoe zijn kracht zich terugtrekt tot iets dat bijna transparant wordt.…
Handenkracht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
157 om de wind te breken
voor onze kinderen
geen blauw schermlicht meer op hun gezichten
maar het warme goud van de ochtend
die wij samen overeind houden
we bouwen geen muren
we vormen een kring
een dichte haag van vlees en bloed
waarbinnen hun dromen
veilig kunnen vallen
en weer opstaan
kijk hoe onze jongens en meiden rennen
in de ruimte…
De wet van de schaduw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
258 Een teder spel van pure dominantie,
dat heel de ruimte zachtjes deed beven.
Geen vuist was nodig voor jouw overwicht,
slechts één aanraking, dicht op de huid.
Jouw schoonheid bracht het duister in het licht,
en wiste elk brutaal weerwoord direct uit.…
De zon is fel
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
199 brengt
de bla’ren van de struik
de schaduwen vormen
mijn blik op deze wereld
welbewust verengt
en ik diepere gevoelens deel
met de aanwezige wormen
Om hun normen in de omgang
met elkaar en overigen te leren
het perspectief van
een natuurlijke ander aan te nemen
alle dualistische gedachten
binnenstebuiten te keren
geen ondeelbare ruimte…
Samen in de luwte
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
159 Er is een fluisterend begrip in de ruimte,
een zachte bedding van herkenning,
waar niets vreemd hoeft te zijn.
We delen het haperen van de benen
en de mist in het hoofd,
de onzekere blik op wat de toekomst ons brengt.
Maar juist in die kwetsbaarheid ontstaat onze kracht,
omdat hier de eenzaamheid met warmte wordt getemd.…
Zij wordt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
155 Ik word de ruimte ertussen.
Ik was in wat voorbijging.
Ik ben in wat blijft.
Ik word in wat nog niet bestaat.
Ik was een mogelijkheid.
Ik werd een gevolg.
Ik ben een tussenruimte.
Ik word zonder einde.
Ik zal nooit zijn wie ik dacht dat ik was.
Want wie ik was, werd wie ik ben.
En wie ik ben, wordt wie ik was.
Wordt vervolgd..…
Mijn Bieb
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
175 Zoekend en enigszins
vertwijfeld
de openbare ruimte
breed toegankelijk,
zoals vastgelegd
ter bevordering van
het collectieve geheugen
van een stad
die zichzelf dreigt te vergeten.…
Zijn
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
254 Misschien ligt daar iets wat
wij vergeten: dat niet elke beweging ons
hoeft mee te nemen, dat stilte geen leegte hoeft
te zijn, maar een open ruimte waarin we onszelf weer horen.…
Onderdeel van een groter geheel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
686 Terwijl wij het vertrouwde achter ons laten,
slaan deuren open in de ruimte, vol vreugd.…
De kleur die blijft
netgedicht
2.5 met 23 stemmen
122 Geen
stem verbreekt de ruimte, toch spreekt ze zonder woorden.
Ze draagt meer dan kleur
tegen het grijs van deze dag, meer dan
schoonheid die een vluchtige blik raakt. In elke plooi
worden herinneringen bewaard die verder leven na het loslaten.
Verlies eindigt niet bij het
afscheid, maar verweeft zich met alles
wat daarachter nog komt.…
De prachtige nazomer
hartenkreet
3.0 met 13 stemmen
77 Late nazomer
warmte blijft in stille lucht
één blad laat zich gaan
In de zachte warmte
die nog licht op mijn huid rust,
ontvouwt zich een ruimte tussen licht en stilte,
waar een oude spanning wegvloeit in de adem van de dag.…
Wat een boom mij leert
netgedicht
3.1 met 24 stemmen
80 Oude wijze boom
wind trekt door de brede kruin
niets blijft hetzelfde
Ze staat in het licht
als iets dat niets wil bereiken en
toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht
zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting.…
Verdwaalde olifant
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
107 De rebelse kolos heeft zijn eigen pad gekozen,
ontsnapt aan de kooien van Artis,
vrij in de ruimte van de oude stad.…
Herfstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
149 En als je straks weer verder wandelt,
neem je iets van deze morgen mee:
een gouden glans langs je gedachten,
een beetje ruimte, wat meer rust.…
Inundatie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
706 Het kraaien van de haan
waarschuwt voor ongenade.
Hoe de schop de grond ingaat,
er kracht gezet wordt op de spade!
Emmers worden neergelaten
en vullen zich met zand.
Het graafwerk door soldaten
is nog geen ogenblik gestrand.
Er is koortsachtig overleg
dat vast en zeker ons betreft.
Vinden zij hier net als wij de weg?
Is er ook van ons…
Je hoeft het niet alleen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
154 Je hoeft niet sterk te zijn vandaag.
Kom zitten, met je jas nog aan.
Je mag de woorden laten rusten,
ik zal niet zomaar gaan.
Een kind hoeft niet de wereld
op zijn schouders mee te dragen.
Het mag een toren bouwen,
huilen, spelen, vragen.
Soms begint ‘veerkracht’ klein:
een stoel, een warme boterham,
iemand die naar je luistert
en blijft…